ติดต่อ

ตนเตือนตน

ความสงบสุข เป็นสิ่งที่ใครๆย่อมอยากมี แต่การที่คนเราสามารถตื่นขึ้นมา แล้วมีความสุขไปได้ตลอดวัน โดยไม่ไปก่อความเดือดร้อนแก่คนอื่น แถมได้ทำสิ่งที่เกิดประโยชน์ทั้งกับตนเอง ต่อครอบครัว และต่อส่วนรวม ย่อมเป็นสิ่งที่ดี ซึ่งเป็นเรื่องที่บางคนอาจทำได้โดยง่าย บางคนอาจทำได้ยาก โดยเฉพาะ การที่ต้องพบเจอผู้คน มากมาย พบเจอสิ่งที่ขัดความต้องการของตน หรือไม่ได้ดังใจที่ตนต้องการ การควบคุมตนเอง โดยรับรู้สิ่งที่ผ่านเข้ามา และปล่อยวาง ไม่ให้ต้องทุกข์เกินไปจากการได้รับรู้สิ่งที่ไม่ต้องตามความต้องการของตน การควบคุมตนเองจึงเป็นเรื่องสำคัญ ตนต้องเตือนตนไว้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 46614, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 16, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (keywords) #ukm#แลกเปลี่ยนเรียนรู้#การพัฒนาองค์การ

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (16)

จรรโลงใจค่ะ ต้องปรบมือให้ค่ะ

ขอขอบคุณคุณ bright Lily ที่ให้กำลังใจ บันทึกนี้คิดอยู่นานว่าจะเขียนอย่างไรดี กว่าจะนำมาลงในบล็อก
ปรัชญาทางตะวันออกสอนให้ "บริหารตนเองจัดการตนเองก่อนไปจัดการคนอื่น"  แต่ปรัชญาทางตะวันตกสอนให้ควบคุมคนอื่น..... อันนี้แย้งกัน แต่เรามักลอกเลียนแบบตะวันตกมาใช้ในบ้านเราโดยไม่ประยุกต์ สุดท้ายขัดกับรากเง้าของตัวเอง มันเลยดูงง งง ........."การที่คนเราสามารถตื่นขึ้นมา แล้วมีความสุขไปได้ตลอดวัน โดยไม่ไปก่อความเดือดร้อนแก่คนอื่น แถมได้ทำสิ่งที่เกิดประโยชน์ทั้งกับตนเอง ต่อครอบครัว และต่อส่วนรวม ย่อมเป็นสิ่งที่ดี" เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ
ตนเตือนตนนั้นสำคัญ เพราะถ้าลืมเตือนตน จะกลายเป็น คนขาดสติได้ค่ะ คุณเมตตา
Vij
เขียนเมื่อ 

สั้น ๆ กระชับ แต่ได้ใจความครบถ้วนแห่งการเตือนตน...หากปล่อยให้ไฟในอารมณ์ลุกโชนขึ้นในจิตใจ ความร้อนรุ่ม ฟุ้งซ่านจะกระจายกระจายอยู่ทั่วตัว เหงื่อออก มือสั่น แล้วแต่อาการจะสำแดง ไฟแห่งอารมณ์มักทำให้คนหลงลืมกระทั่งถูกผิดดีชั่ว ทำลายตนเองจนกระทั่งคนที่แวดล้อมให้มอดไหม้...ขาดการควบคุมตนเอง

สิ่งสำคัญคือให้รู้เท่าทันและดับไฟในอารมณ์แห่งตน รู้จักควบคุมตนเอง ด้วยการเตือนตนอยู่ตลอดเวลาว่าอย่าเผลอไผลไปกับไฟอารมณ์แห่งตน มิฉะนั้นอาจจะไหม้เกรียม พุพองด้วยไฟที่ตนเองจุดเผาตนเอง

     ตามพี่สาวข้างบนสุด 2 คน และน้องสาวคนสุดท้องใน คห.ก่อนหน้ามาครับ มาเพื่อเยี่ยมเยือนและดักไซไปครับ

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาร่วมแลกเปลี่ยน คุณ Vij คะ ไฟอารมณ์ เผาได้ทุกอย่าง น่ากลัวค่ะ
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ...พี่ใบบุญ

ตนเตือนตนนั้นดีแท้...เตือนแล้วต้องทำให้ได้ด้วยนะคะ ไม่ใช่เพียวแค่เตือน หรือพูดออกมา

กะปุ๋มเห็นหลายคนที่มักวิ่งเตือนคนอื่น แต่ตนนั้นทำไม่ได้...แต่กะปุ๋มก็เชื่อว่าการที่ทำได้หรือไม่ได้...ก็ขึ้นกับกรรมของคนนั้นคะ...

...

พอดีมาทันพี่ใบบุญพูดถึงเรื่องไฟอารมณ์

ไฟอารมณ์นี้รวมถึง...ไฟแห่งกิเลส โลภ โกรธ หลง...เหล่านี้ทำให้คนนั้นไม่สามารถแยกแยะความถูกผิด จึงทำให้ผิดศีลธรรมอยู่เนืองๆ...คะ (กะปุ๋มเชื่อในเรื่องกฏแห่กรรมคะ...เพราะเชื่อสิ่งที่หนักๆ จึงเบาบาง หากคนไม่เชื่อจึงยังวิ่งวนในกรรมของตนอยู่)

*^__^*

กะปุ๋ม

 

กรรมน่าจะเป็นการกระทำของตน หากเราลองคิดทบทวนสิ่งรอบตัวเรา เราจะพบว่าส่วนใหญ่เกิดจากการกระทำของตนค่ะ จึงส่งผลต่อเนื่อง
  • มีกลอนแต่ไม่ใช่กลอนประตู....มาฝาก
  • ตนเตือนตนให้พ้นผิด
  • ตนเตือนจิตตนได้ใครจะเหมือน
  • ตนเตือนตนไม่ได้ใครจะเตือน
  • ตนแชเชือนใครจะช่วยให้ป่วยการ
ชอบกลอนของคุณศุภลักษณ์จัง เพราะ ทำให้ยิ้มรับเช้าวันทำงานได้อย่างดีค่ะ ขอบคุณค่ะ
IS
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆค่ะ

ตนเตือนตนได้ เป็นเรื่องสำคัญจริงๆ ค่ะ แต่น้อยนักที่จะมองเห็นและหยุดยั้งตน สิ่งที่มองเห็นชัดกลับเป็นตนอื่น

บางครั้งการปล่อยวาง ไม่เอาความต้องการ ความอยากเข้ามาเกี่ยวข้อง ทำให้ตนมีความสุขได้จริงๆ

มีความสุขใจที่ได้อ่านบันทึกนี้นะคะ ขอบคุณอีกทีค่ะ

 

Bupvor
IP: xxx.12.97.120
เขียนเมื่อ 

ชอบอ่านบันทึกของพี่ใบบุญ มีสาระดี ชอบกลอนของคุณศุภลักษณ์  แต่ตนเตือนตนได้แหละดี แต่ก็เผลอไปทุกที ก่อนเตือนตน ไม่รู้จะสายไปหรือเปล่า ว่าจะว่าจะ แต่ก็ทุกที

ขอบคุณ คุณ is และ Bupvor ที่เข้ามาเยี่ยมกัน ถ้าโกรธ เคยใช้วิธี หายเข้าลึกๆ นับ 1-4 แล้ว หายใจออก นับ 1-8 เอาความทุกข์ทิ้งออกไป ได้ผลดีค่ะ ไม่เชื่อลองทำดู

bumbim
IP: xxx.24.54.147
เขียนเมื่อ 

ได้อ่านแล้วก็รู้สึกว่าต้องนำมาปฏิบัติกับตัวเองนะค่ะ

พอดีเป็นคนที่ใจร้อนมากค่ะถ้าได้โมโหแล้วหรือโกรธแล้วในสมองไม่คิดสิ่งที่ดีแล้วค่ะ

มีแต่ไฟอยู่ในใจเก็บอารมณ์ไม่อยู่เลยค่ะจนรู้สึกเป็นก้าวร้าวมากพอความรู้สึกโกรธหายไปก็ไม่สามารถทำให้คนรอบข้างรู้สึกดีแล้ว

ค่ะ ตนเตือนตน ค่ะ

นี่ก็พยายามเย็นไว้ให้ได้ บางครั้งต้องปรับตัวเองด้วยการหายใจลึกๆ ค่ะ

คุณ bumbim สบายดีนะคะ ส่งกำลังใจให้ค่ะ