เรามักจะพูดว่า ฉันรักตัวเอง......
แต่จริง ๆแล้ว เราจะทนอยู่กับตัวเองไม่ได้
ถ้าต้องอยู่กับตัวเองคนเดียวในห้องหรือในบ้าน …….
ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างครบครัน
เพียงไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอินเตอร์เนต
ไม่มีหนังสือ ไม่เที่ยว ไม่สุงสิงกับใคร
เรามักรู้สึกอึดอัดเวลาที่จะอยู่กับตัวเอง………
และพยายามหางานทำ เพื่อไม่ให้ว่าง ไม่ให้เหงา
เพราะเราเคยชินกับการหนีตัวเอง........
จะว่าไปแล้ว ความทุกข์ของผู้คนจำนวนมาก
เริ่มจากการที่เราไม่สามารถอยู่นิ่ง ๆ กับตัวเองได้
จึงต้องวิ่งหาความสุขจากสิ่งอื่น ทั้งทรัพย์สิน อำนาจ........
หากเรารักตัวเองแต่ทนอยู่กับตัวเองไม่ได้
และยังหาทำร้ายตัวเอง ด้วยอารมณ์โกรธ เกลียด เสียใจ อิจฉา.....
เช่นกัน หากเราตามใจตัวเอง เอาแต่ความถูกใจ ก็จะยิ่งหากจากความถูกต้อง
เราก็จะอ่อนแอ หยาบกระด้างกับการรักตัวเอง กลับกลายเป็นการทำร้ายตัวเอง
เพราะการรักตัวเอง คือ การรู้ว่าอะไรถูกต้องไม่ถูกต้อง……..
และเป็นการเรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเอง อย่างมีความสุขและสันติ
รวมทั้งรู้จักสละสิ่งที่ทำความทุกข์ออกจากจิตใจ.......
การรักตัวเองจำเป็นต้องฝึกฝนจิตใจของตนให้สงบเย็น
เพื่อให้เกิดสติ เกิดปัญญา เพื่อให้รู้จักใจ รู้จักตนเอง......
ใจเป็นเสมือนบ้าน ที่เราพลัดพรากเหินห่างมานาน
และวันนี้เราพาใจกลับสู่เหย้าเพื่อดูแลรักษาใจดีพอหรือยัง....
......สรุปความจากหนังสือก่อร่างสร้างใจ
โดย พระไพศาล วิสาโล...
