เมื่อติดกระดุมเม็ดแรกผิด เม็ดต่อมามันก็ย่อมผิด..แน่นอน ชีวิตคนก็ไม่แตกต่าง

             เมื่อวานตื่นมาตอนเช้า ชมดอกไม้หน้าบ้าน ที่ปลูกไว้ตามยถากรรม  ไม่ได้ดูแลอย่างสม่ำเสมอ  เมื่อมีดอกบานก็ออกมาเชยชม ถ้าเห็นว่ามันซบเซา ก็หาปุ๋ยหายามาปรับปรุงสักครั้ง แต่ทุกต้นทนฟ้าทนฝนทนโรคภัยไข้เจ็บอย่างดี ไม่ค่อยมีปัญหา

            ที่จะเล่าไม่ใช่เรื่องดอกไม้ ต้องเริ่มใหม่ว่าขณะชมดอกไม้มีคนมาขายกับข้าว ขายขนม  ที่หน้าบ้าน  ผู้เขียนก็จะเดินไปดูทุกครั้งจะซื้อหรือไม่ซื้อก็จะต้องออกไป ได้พบญาติพี่น้องใกล้บ้านหลายๆคน ได้รับฟังข่าวสารของคนในหมู่บ้านจากตรงนี้ทุกวัน วันนี้ก็เช่นกันแม่ค้าเล่าว่ามีคนถูกฆ่าตายเมื่อคืนนี้  ผู้เขียนตกใจจึงสอบถามว่าใคร  จึงทราบเป็นเด็กวัยรุ่นที่อยู่ในหมู่บ้านไม่ห่างไกลจากบ้านผู้เขียนมากนัก

            ถามถึงสาเหตุทราบว่า..ตะวัน..และ น้องแสงเทียน..ไปเที่ยวกลางคืนกลับมาประมาณ 02.30 น.  คนร้ายแอบอยู่ในโรงรถ 2 คน เมื่อน้องแสงเทียนลงจากรถมาเปิดประตู ผู้ร้ายก็ล็อคคอเอาปืนจ่อที่หัว อีกคนก็จับ..ตะวัน ไว้ แล้วให้เรียกแม่ออกมาจากบ้าน  ผู้ร้ายเก็บโทรศัพท์หมดทุกเครื่อง เข้าบ้านตัดไฟฟ้า  แล้วขังแม่กับแสงเทียน..ไว้ในบ้าน  และใช้มีดฟันจนตะวันสิ้นใจ โดยไม่ทราบสาเหตุ   เหตุการณ์ตรงนี้ต้องยกให้เป็นหน้าที่ของตำรวจสืบหาผู้ร้ายต่อไป

              แต่ที่ผู้เขียนจะเล่าคือ แสงเทียน ซึ่งเป็นศิษย์ที่อยู่ในความดูแลของผู้เขียน  เป็นเด็กที่อยู่ในภาวะที่เสี่ยง  ตอนเรียนอยู่ป.6 (เมื่อ 2 ปีที่แล้ว) ผู้เขียนเป็นครูประจำชั้นจะอยู่ใกล้ชิดกับเขาเสมอ  เขาเป็นเด็กไม่มีพ่อ (หรือมีแต่ไม่ทราบเป็นใคร?) อยู่อาศัยกับแม่  ยาย และ ตา เรื่องราวต่างๆในครอบครัวเขาจึงชอบเอามาเล่าให้ฟังเป็นประจำทุกวัน  เช่น

             คุณครูขา วันนี้หนูไปช่วยแม่ทำงานด้วยที่คาราโอเกะ  แม่เป็นคนทำอาหารและยกอาหารออกมาบริการแขก  / คุณครุขา เขาให้ค่าจ้างแม่คืนละ 50 บาท  แต่แม่ไปนั่งกินเหล้ากับแขกได้ตั้ง 200 บาท /  คุณครุขาวันนี้มีลุง...มานอนที่บ้านหนูด้วยค่ะ.../คุณครูขาวันนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งเขามาด่าแม่หนูว่าแย่งสามีเขา  / คุณครูขาเขาว่าแม่หนูหากิน   ฯลฯ/ คุณครูขาลุงคนนั้นเขาไม่มาบ้านหนูแล้วค่ะ  / แม่ต้องไปทำงานที่เดิม หนูไปด้วยทุกคืนค่ะ  สนุกมาก (ผู้เขียนฟังไป  ปลอบใจ..ตักเตือนสอนเขาไปทุกครั้ง ) แล้วก็ถึงตอนที่เขาเล่าว่า ..บางคืนมีคนให้หนูร้องเพลงให้เขาฟัง  เขาให้เงินหนูด้วยค่ะ ตั้ง 100 บาท ...ถึงตอนนี้ผู้เขียนทนไม่ไหวต้องเรียนเชิญแม่เขามาพบ  แล้วก็ถามว่าทำไมเวลาไปทำงานต้องพาลูกสาวไปด้วย  สถานที่อย่างนั้นไม่ควรพาลูกไปเลย  เขาบอกว่าให้อยู่บ้านไม่ได้เพราะเขากลับบ้านดึก  ตาเลี้ยง (ไม่ใช่ตาแท้ๆสามีใหม่ของยาย) เคยเห็นเขาชอบเปิดมุ้งไปนอนกับแสงเทียน เขาเลยไม่ไว้ใจ   ....ผู้เขียนก็อึ้ง...จึงเสนอให้เขาหางานทำเวลากลางวัน เขาไม่ทราบจะทำอะไร  จึงให้(ยืม)เงินก้อนหนึ่งให้ทำขนมมาขายที่โรงเรียน   

              เหตุการณ์ก็ดีขึ้นพักหนึ่ง  เมื่อโรงเรียนปิดเทอมเขาไม่มีรายได้ก็กลับไปทำงานที่เดิมอีก  มันก็เหมือนเดิม  เปิดเทอมใหม่แสงเทียนไม่มาโีรงเรียน  ผู้เขียนจึงแวะไปเยี่ยมที่บ้าน 2-3 ครั้งพบแต่ยายเขา  จึงเขียนจดหมายให้แม่เขาไปหาที่โรงเรียน  รออยู่หลายวันเขาก็ไม่ไปจึงไปดักรอเขาที่ร้านเสริมสวยใกล้บ้านเขา เจ้าของร้านบอกว่าครูมาทุกครั้งเขาก็อยู่แต่แอบซ่อนตัว  เพราะลูกสาวเขาหายไปจากบ้าน  ผู้เขียนจึงเขียนจดหมายให้เขาไปหาลูกสาวให้พบแล้วพาไปเรียนให้จบ ป.6 มิฉะนั้นแม่จะมีความผิดอาจติดคุกติดตะราง  ผ่านไป 10 กว่าวัน แสงเทียนก็มาเรียนตามปกติ    จนเขาสอบผ่าน ป.6 (เขาเป็นคนเรียนเก่ง ขาดเรียนบ่อยๆแต่สอบ จะได้ไม่เกินที่ 5 )   ผู้เขียนโล่งใจมาก

              ปิดเทอมใหญ่รู้ข่าวแสงเทียนหนีตามผู้ชาย...ใจหายมาก  เสียดายคนสวยๆเรียนเก่งๆ น่าจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้....นั่งดูละครในทีวี  ...เมื่อติดกระดุมเม็ดแรกผิด  เม็ดต่อๆไปก็พลาดไปหมด....   

            ชีวิตแสงเทียนจะเป็นอย่างไร  .....???