ห้องเรียนแพทย์

วันพุธที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2554

ผมมีโอกาสได้เข้าร่วมประชุม R2R ภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ณ ห้องประชุมมอดินแดง ชั้น 3 อาคารเรียนรวม คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นห้องเรียนของแพทย์...ท่ามกลางห้องโล่งเปล่า เพราะผมมาถึงเช้ามาก

ทำให้ผมสัมผัสถึงพลังและศรัทธาของอาจารย์แพทย์...และนักศึกษาแพทย์ ที่ต้องเรียนอย่างหนักหน่วง และยาวนานนับ 6 ปี ตลอดการศึกษา จึงจะจบออกมาทำงานด้วยความรักที่จะดูแลและรักษาคนเจ็บคนไข้ เพื่อให้กลับมีชีวิตที่แสนสุขท่ามกลางครอบครัวอีกครั้ง

การเรียนที่คร่ำเคร่ง ดังคำบอกเล่าของอดีตนักศึกษาแพทย์ท่านหนึ่งที่เล่าว่า...

"...สมัยเรียน ตอนเช้าเป็นการเรียนข้างเตียงผู้ป่วย ส่วนเลคเชอร์จัดตอนบ่าย

คงจินตนาการได้ว่า ข้าพเจ้าเรียนไปก็คำนับอาจารย์ไป ตรงกลางของการจดเลคเชอร์มักจะเป็นอักษรขอม...." (http://www.gotoknow.org/blogs/posts/464165)

แต่แพทย์ก็คือ... มนุษย์ปุถุชนคนหนึ่งบนโลก ที่ต้องผ่านสัจธรรมของชีวิตเฉกเช่นมนุษย์ท่านอื่น ๆ

เมื่อผมมองป้ายพิธีทำบุญอุทิศส่วนกุศลแด่อาจารย์ และนักศึกษาแพทย์

ผมได้ยกมือไหว้ดวงวิญญาณทุกท่าน...และขอให้ความดีที่ท่านได้เพียรสั่งสมต่อเพื่อนมนุษย์...ให้ท่านมีความสุขมาก ๆ

และอดคิดไม่ได้ว่า...ถ้าทุกท่านมีชีวิตอยู่...ชีวิตของทุกท่านต้องทำประโยชน์ และรักษาพยาบาลผู้ป่วยได้มากมาย

แม้ผมจะเรียนหมออนามัย (หลักสูตรอนุปริญญา 2 ปี) ก็จะมีน้อง ๆ ในหมู่บ้าน ที่เรียนหนังสือเก่ง อยากสอบเรียนแพทย์ ผมให้คำแนะนำไปว่า...

ต้องเรียนและพยายามอย่างหนัก เพราะวิชาชีพแพทย์ต้องใช้วิชาความรู้ที่มีอยู่เดิมพันกับชีวิตและการเจ็บป่วยของมนุษย์ และต้องมีความรักที่บริสุทธิ์ ดูแลรักษาผู้ป่วยด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์

และผมขอให้น้อง ๆ ดูภาพหลังตึกที่มองออกไปจากโรงอาหารของโรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น

ซึ่งผมว่า...ภาพนี้บรรยายถึงการทำงานของแพทย์ได้อย่างเข้าใจและลึกซึ้ง