สมศักดิ์ เลิศรัตนพันธุ์
ความประทับใจของกระผม ตัวเองเป็นคนพื้นเพ จังหวัดลำปาง เริ่มต้นทำงานครั้งแรก ณจังหวัดกำแพงเพชร เป็นครู สปช. โรงเรียนบ้านโนนจั่น เมื่อปี พ.ศ. 2524 เป็นครูที่นี่ 2 เดือนเท่านั้น ขณะเดียวกันได้สอบบรรจุกรมสามัญศึกษา(ขณะนั้น)ไว้ด้วย ต่อมา พ.ศ. 2524 กรมสามัญฯ เรียกบรรจุ จึงย้ายมาประจำในโรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม อ.อุ้มผาง จ.ตาก ความประทับใจในชีวิตเริ่มต้นที่นี่...
เมื่อวันแรกที่เริ่มเดินทางไป โรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม ต้องนั่งรอเครื่องบิน เฮลิคอปเตอร์ ถึง 11 วัน เหตุเพราะ ฤดูฝน(เดือนกันยายน)อำเภออุ้มผางสมัยนั้นไม่มีเส้นทางคมนาคมทางบก ข้าราชการถ้าหากมีความจำเป็นเร่งด่วน ต้องเดินเท้าผ่านประเทศพม่า เป็นระยะทาง บอกไม่ได้แน่นอน แต่รู้ว่าต้องเดินเท้า 1 วัน เต็มๆ การเดินทางเข้าปฏิบัติหน้าที่ของผมต้องล่าช้าไป 11 วัน และไม่ได้นั่งเครื่องบิน ต้องเดินเท้าผ่านประเทศพม่า ด้วยความยากลำบากที่สุดในชีวิตเป็นครั้งแรก แต่ก็เป็นความภูมิใจ จนกระทั่งส่งผลให้ตัวผมเอง อยู่ปฏิบัติหน้าที่ ณ โรงเรียนแห่งนี้ 9 ปี โดยไม่ขอย้าย การดินเท้าที่เรียกว่าเดินทางไปราชการจริงๆ บางครั้งเดือนละ 3 ครั้ง โดยการเดินเท้า รวมระยะทางการเดิน คิดว่ามากโขทีเดียว…
ต่อมาผมถูกสั่งย้าย ( ไม่ได้เขียนย้าย แต่แม่บ้านไปร้องขอต่ออธิบดีขอให้สั่งย้ายผมให้ออกมาจาก ป่าอุ้มผาง เพื่อมาดูแลครอบครัว ซึ่งขณะนั้นมีลูกน้อย 2 คน ) ในปี 2533 โดยได้ปฏิบัติหน้าที่ ณ โรงเรียนสรรพวิทยาคม อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ซึ่งเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ ที่นี่ ผมพัฒนาความรู้ความสามารถ เป็น อาจารย์ 3 ระดับ 8 ได้พัฒนาตนเองเป็นครูดีเด่น ครูต้นแบบของกระทรวงศึกษาธิการ เป็นครูเกียรติยศแห่งชาติ (Teacher Awards) และมีตำแหน่งทางการบริหาร คือ หัวหน้ากลุ่มสาระวิทยาศาสตร์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการ ปฏิบัติงานฝ่ายวิชาการ ฝ่ายนโยบายและแผน และสุดท้าย ผมเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน..... แต่ต้องเดินทางไกลห่างจากครอบครัว อีกครั้ง ( 102 กิโลเมตร ) คือ ต้องไปดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านแม่พลู ตำบลแม่อุสุ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก ซึ่งนักเรียนที่สอน เป็นกระเหรี่ยง 100 % แต่ผมก็ภูมิใจ ในความมีพัฒนาการในหน้าที่การงานของตัวผมเองตลอดมา...
กราบเรียน ท่าน ผอ.อีกครั้ง
ท่านมีประสบการณ์มากเลยค่ะ ความที่ท่านเคยเป็นครูและมีประสบการณ์ในการทำงานมาอย่างหนักแน่น และหนักหนา ท่านคงจะต้องมีความเห็นใจในครูผู้น้อยแน่เลยใช่ไหมคะ
ครูอ้อย ศรัทธา ท่านผอ.สมศักดิ์จริงๆค่ะ
ฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยนะคะ
เคารพนับถือ
กราบเรียน ท่านผอ.สมศักดิ์ ที่เคารพและนับถือ
กระผมได้เปิดเวปค้นข้อมูลเกี่ยวกับความสัมพันธ์โรงเรียนและชุมชนการร่วมมือ
ก็ได้อ่านเรื่องดีๆประสบการณ์ความรู้ความสามารถ ที่ท่านได้ทุ่มเทตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเสียสละ
ผมขอแสดงความชื่นชมและเป็นกำลังใจและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและเป็นผู้พัฒนาเด็กที่ขาดโอกาสให้เป็นพลเมืองที่ดีของชาติไทยต่อไปนะครับ
ด้วยความเคารพและนับถือ
จากเสมาท่าตาฝั่ง 1
หมายเหตุ คูพะโดแห่งลุ่มแม่น้ำสาละวิน
จากข้อมูลที่ท่านผอ.เล่าให้ฟังนั้น อ่านแล้วรู้สึกว่าท่านมีประสบการณ์ที่ค่อนข้างลำบาก และอดทนเพราะฉะนั้นนี่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งการพัฒนาทั้งทางด้านการงาน และชีวิตครอบครัว ท่านเป็นคนที่เสียสละมาก จึงทำให้การทำงานของท่านรอบรู้ในทุกเรื่อง เก่งในทุกด้านได้ทั้งบู๊และบุ๋น ขอเป็นกำลังใจให้ท่านมีความสุขกับการทำงาน และเอาใจช่วยด้านครอบครัวของท่านให้เป็นครอบครัวที่เข้าใจกันและกันตลอดไป
ข้าพเจ้าจะคอยให้กำลังใจแก่ท่านและจะขออยู่เบื้องหลังแห่งความสำเร็จของท่านตลอดไป ขอให้การงานของท่านจงประสบผลสำเร็จและเป็นแบบอย่างที่ดีแก่สังคม
ผอ.เป็นความหวังของผู้เสียสละทั้งกำลังกายและกำลังใจช่วยเหลือนักเรียนผู้ห่างไกลความเจริญและค่อนข้างเสียโอกาส ขอให้ผอ.ทำให้พวกเขาเหล่านั้นได้มีโอกาสทางการศึกษาเพิ่มมากขึ้น ซึ่งจะเป็นผลบุญต่อตัวผอ.เองและทำเพื่อชาติด้วย ถึงจะเหนื่อยหน่อยก็ขอให้ผอ.อดทนและพยายามทำตามรอยเท้าของพ่อ แล้วผอ.จะประสบผลสำเร็จในชีวิต
ข้าพเจ้าขอให้ผอ.มีความสุขและคิดสิ่งใดสมความปรารถนา และเป็นบุคคลที่มีแต่ผู้อื่นรักและนับถือตลอดไป
สวัสดีปีใหม่ 2008
ปีใหม่นี้ขอให้ผอ.ทำงานมากมากยิ่งขึ้น พัฒนาทั้งตนเองและงานให้ดีสุดสุด ประสบผลสำเร็จในหน้าที่การงาน สุขภาพสมบูรณ์แข็งแรง มีพละกำลังที่จะต่อสู้งานหนักได้ต่อไป
ขอให้ผอ.ย้ายได้ ไปอยู่โรงเรียนใหม่และพัฒนาที่โรงเรียนใหม่ต่อไป
ขอแสดงความยินดีกับผอ.สมศักดิ์ เลิศรัตนพันธุ์ ที่ได้มีโอกาสกลับเข้าสู่โรงเรียนมัธยมอีกครั้ง พัฒนาที่ท่าสองยางแล้ว และปัจจุบันได้สืบสานภารกิจที่น่าท้าทายให้ก้าวสู่ความหวังอันใหม่ ขอให้ผอ.ทำงานอย่างมีความสุขและก้าวล้ำหน้าต่อไป เป็นกำลังใจให้เสมอ
สิงห์ลุ่มน้ำเมย คนเดิมครับ ตอนที่ลงในบล็อคโกทูโน สมัยนั้น ไม่มี เฟสบุค ไม่มีไลน์ มีเวปไซต์ แต่ไม่มีชุมชนแห่งกสรเรียนรู้อื่นมากนัก คงมีบล็อคนี้เท่านั้นที่จะได้แบ่งปัน ตอนนั้นที่เขียนผมอายุสี่สิบกว่าครับ เมื่อเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการนะครับ แต่ตอนนี้ ผมเกษียนอายุราชการแล้ว ในตำแหน่งเชี่ยวชาญ หากมีเวลา ผมจะกลับมาเล่าประสบการณ์ไว้ในบล็อกนี้อีก ซึ่งถือว่าเก่าแกมาๆ ครับ แต่ก็ทรงคุณค่า ครับ สมศักดิ์ เลิศรัตนพันธุ์ 17.32 น. 17 /4 /2022