อธิษฐานสุดท้าย

"หากบุญญาบารมี ที่ข้าพเจ้ายังคงพอมีเหลืออยู่ จงดลบันดาล อย่าให้ลูกเมียของข้าพเจ้าลำบากในการใช้ชีวิตต่อไปด้วยเถิด"

...เช้าวันเสาร์เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมสายฝนที่พรำมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เขาตั้งใจว่าออกบ้านสักเจ็ดโมงก็น่าจะไปทำงานทัน จึงหลับตาลงอีกครั้ง

...รู้สึกตัวอีกรอบได้ยินเสียงรถขนขยะหน้าบ้าน เวลาบอกเจ็ดโมงห้านาทีแล้ว

...เขาเร่งรีบวิ่งลงมาอาบน้ำแปรงฟัน เสียบน้ำร้อนเพื่อทานกาแฟ ทุกอย่างจะต้องเสร็จก่อนเจ็ดโมงครึ่ง น่าจะยังทันอยู่เพราะวันเสาร์รถไม่น่าจะติด

...................

...เขาบึ่งรถด้วยความเร็วสูงกว่าทุกๆวัน เพราะหากไม่ทันเวลาจะทำให้เขาขาดรายได้จากเงินพิเศษเพราะทำไม่เต็มวัน

...เขาเปืดไฟไล่รถที่วิ่งอยุู่ข้างหน้าเพื่อให้หลบ บางคันไม่หลบเขาก็ต้องเบียดเข้าซ้ายแล้วค่อยปาดแซงอีกทีหนึ่ง

...ด้านหน้ามีทางกลับรถเขาเปิดไฟขอทางแต่ไกลเพื่อไม่ให้พวกเขาออกมาตัดหน้า แต่มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแว็ปออกมา เขาเหยียบเบรค เอี๊ยดดดดดดดดดดด....

...เดชะบุญเขาผ่านอุบัติเหตุนั้นมาพร้อมสติที่กลับคืนมา และเวลาที่เหลือเพียงสองนาทีจะถึงเวลาทำงานแล้ว ไม่ทันก็ไม่เป็นไร

.................

...ทุกอย่างผ่อนคลายลง เขาปล่อยให้เวลามันผ่านไป รถที่ติดยาวเหยียดด้านหน้าจนถึงสะพานกลับรถที่มองเห็นแต่ไกลยังคงไม่ขยับ

...มีรถมูลนิธิเปิดไฟแว็บๆอยู่ฝั่งทางลงสะพานกลับรถ น่าจะมีอุบัติเหตุ เพราะเป็นจุดที่พอลงสะพานแล้วจะต้องเบียดเข้าซ้ายเพื่อเข้าซอยที่ทำงานของเขา

...เขาเปิดธรรมะหลวงพ่อชาฟังเพื่อเป็นการฆ่าเวลา หลวงพ่อสอนว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอนิจจัง ให้คิดว่ามันไม่แน มันไม่แน่อยู่เสมอ..."

...จริงสิทุกอย่างมันไม่แน่นอน ความต้องการอยากให้เป็น อยากได้ มันไม่เป็น ไม่ได้ อย่างที่คิด มันไม่แน่ มันไม่แน่ จริงๆ

..........................

...รถข้างหน้าเริ่มขยับ เขาขับตามไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่เกิดอุบัติเหตุที่ผู้คนมุงดูกันอยุ่

...เขาชักสงสัยว่าทำไมรถที่เกิดอุบัติเหตุช่างเหมือนรถเขามาก สีดำ มีสติ๊กเกอร์ติดชื่อลูกสาวไว้ด้านหลัง

...ชื่อลูกสาวก็ตรงกันอีก

...ทะเบียนรถก็ตรงกันอีก

...และเขาต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณนั้นก็คือตัวของเขาเอง

...เขาพยายามจับเนื้อตัวของตัวเอง มันไม่มีตัวตนสียแล้ว เขาเป็นเพียงวิณญาณที่ยังคงหลงเลื่อนไหลไปกับชีวิต

...น้ำตาแห่งความอาลัย ความสงสาร ในชีวิตที่ลูกเมียของเขาจะต้องผจญต่อไป หลั่งไหลออกมาท่วมท้น เป็นสายลมแห่งวิณญาณที่ล่องลอยไป

"หากบุญญาบารมี ที่ข้าพเจ้ายังคงพอมีเหลืออยู่ จงดลบันดาล อย่าให้ลูกเมียของข้าพเจ้าลำบากในการใช้ชีวิตต่อไปด้วยเถิด"

เขาอธิษฐานก่อนที่วิณญาณเขาจะหลุดลอยไป มองเห็นเพียงร่างของเขาเป็นเพียงจุดเล็กๆอยุ่ด้านล่าง

.......

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจ รอบๆกาย



ความเห็น (12)

เขียนเมื่อ 

เรื่องเศร้านิดหนึ่ง

...

การมีชีวิตแต่ละวันนับเป็นโชค

แม้จะมีโรคมาเป็นเพื่อน (ไม่ได้รับเชิญ)

แต่ก็ยังมีเวลาที่จะทำสิ่งดีๆ ให้กับครอบครัว

...

เป็นกำลังใจให้นะคะ

เขียนเมื่อ 

คุณพ.Ico64คะ

  • อย่าเศร้าตามเรื่องนะคะ สู้สู้ค่ะ
  • กำลังใจเท่านั้นที่จะทำให้เราสามารถฟันฝ่าอุปสรรคไปได้
เขียนเมื่อ 

 

Ico48

ขอบคุณครับ อ.หมอ ป.

พยายามจะไม่มองในมุมเศร้า แต่ชีวิตเป็นสิ่งไม่แน่นอน อย่างพระท่านสอน

 

 

เขียนเมื่อ 

 

Ico48

ขอบคุณสำหรับกำลังใจ คุณยาย

ไม่เศร้าหรอกครับ มันเป็นอนิจจัง ของไม่แน่ สู้เต็มที่อยุ่แล้วครับ

เขียนเมื่อ 

 

  • Ico48    บีเวอร์
  • ขอบคุณสำหรับดอกไม้ครับ
  • เขียนเมื่อ 

     

    เพิ่งได้อ่านหนังสือธรรมของหลวงปูดู่ พรหมปัญโญ

    รอยธรรม คำย้ำเตือน

    ท่านสอนว่า

    ถ้าเราปฏิบัติไม่เป็นเสียแต่วันนี้

    เวลาจะตายมันก็ไม่เป็นเหมือนกัน

    เหมือนกับคนที่เพิ่งคิดหัดว่ายน้ำเวลาใกล้จะจมน้ำตายนั่นแหละ

    ก็จมตายไปเปล่าๆ

     

    สวัสดีค่ะ

    "ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอนิจจัง ให้คิดว่ามันไม่แน่ มันไม่แน่อยู่เสมอ..."

    คำสอน-คำเตือนที่อยู่ในใจเสมอ  ช่วงเวลาพริบตาเดียว หากประมาทไม่ระวังฯอุบัติเหตุเกิดได้เสมอ หรือ ถึงแม้บางครั้งก็ระวังแล้ว แต่ก็ไม่พ้นเหมือนชีวิตถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องเกิด  คนที่เรารักไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา  หากมีอะไรที่ไม่แน่นอนเปลี่ยนแปลงไปจากธรรมดาที่เป็นอยู่ เราต้องทำใจยอมรับให้ได้  บทเรียนที่เคยพบ สามารถทำให้เรานิ่งได้ เมื่อเกิดปัญหา     ขอบคุณมากนะคะ

     

     

    เขียนเมื่อ 

     

    Ico48

    เป็นคอมเม้นท์ที่ให้ข้อคิดที่ดีมาก เลยครับ

    ถ้าเราปฏิบัติไม่เป็นเสียแต่วันนี้

    เวลาจะตายมันก็ไม่เป็นเหมือนกัน

    เหมือนกับคนที่เพิ่งคิดหัดว่ายน้ำเวลาใกล้จะจมน้ำตายนั่นแหละ

    ก็จมตายไปเปล่าๆ

    เขียนเมื่อ 
    เขียนเมื่อ 

    คิดถึงเพลงนี้เลยแก้ไขใหม่

    เขียนเมื่อ 

     

  • Ico48    อักขณิช

    ขอบคุณครับ
  • เขียนเมื่อ 

     

  • Ico48    โสภณ เปียสนิท
  • ขอบคุณครับ อาจารย์