* ทหารไทยเริ่มสอบและเตรียมย้ายกันแล้ว คิวแรกก็เป็นรออ.วินัย แสงศรี คู่ดื่มกับผู้เขียนนั่นเอง !ต่อไปก็เป็นพ.อ.อ.สมัย พิลึก พักอยู่อาคารเดียวกัน.เมื่อมีการจากไปก็ต้องมีนาเอ๊ย!มีมาเปลี่ยน..เพื่อนซี้ของผม..พ.จ.อ.วินัย เวชสิทธิก็ใกล้จะมาถึงเช่นกัน.ไม่ได้มาคนเดียวน๊ะ.พี่แกมากับผู้กองท่านหนึ่ง..ผมยังไม่ทราบว่าเป็นใคร ? รับรองครับว่าผมต้องกล่าวถึงแน่ๆ.
เรายังอยู่ในห้องสอบครับ..จ่าแขกคนนั้นคงทำไม่ค่อยได้ พี่แกพยายามต่อรองกับครูสาวว่า..ให้ผมผ่านเถอะครับแล้วเราจะได้จัดปาร์ตี้กันดูสิครับพี่แกพยายามติดสินบนครู แต่เธอคงไม่เห็นแก่กินเธอจึงเฉยครับไม่พูดอะไรเลย.นอกจากจะดุจ่าแขกเวลาที่เขายื่นหน้า เพื่อจะมาลอกข้อสอบจากผมบ้าง จากนายทหารเตอรกีบ้าง. ในที่สุดการสอบก็ผ่านไปด้วยดี แม้ว่าจ่าแขกคนเดิมนั้นจะผ่านไปได้ แบบกระท่อนกระแท่น.ช่วงพักประจำชั่วโมงหลังการสอบ.
Sgt. : Let me pass the test , then I will set up the party.
Instructor. : Silence , Hey ! Don ’ t copy. Don ’ t copy.
๓๘.เวลาผมถ่ายรูปมักมีคนมาขอแยมด้วยเสมอ..เห็นผู้เขียนหรือยังครับ ?
ที่สถาบันภาษาทอ.อม. ลั๊คแลนด์ เท๊กซัส.-ไทย : ฟิลิบปินส์และเนเธอร์แลนด์.
ผมออกมาถ่ายรูปหมู่ที่หน้าป้ายขนาดใหญ่ของสถาบันฯ. มีเพื่อนนร.ต่างชาติหลายคนมาร่วมด้วย ที่ขาดไม่ได้คือทหารไทยทั้งสามนาย จ่าสมศักดิ์ -บก ,ผู้เขียน -เรือ สมัย -อากาศ. นี่ถ้ามีตร.มาเรียนด้วยผมว่าต้องครบสี่เหล่าแน่ๆครับ. อาทิตย์ต่อมาผู้กองวินัยก็ย้ายไปที่ฐานทัพถัดไปที่มีชื่อว่าค่ายแรนด์ด๊อล์ฟ Randolf AFB. ในพื้นที่เดียวกัน. เรามาเจอกันอีกครั้งตอนที่ไปร่วมงานไทย-ลาว ซึ่งได้จัดให้มีการขายบัตร ผมจำไม่ได้แล้วครับว่า บัตรราคากี่เหรียญ ? ผู้ที่ไปร่วมงานมี ผม สมัย แมว อู๊ด.ต่อมาเราได้ย้ายมาร่วมโต๊ะเดียวกันหลังจากได้คุยกับผู้กองจึงรู้ว่า.ตอนย้ายมาอยู่ที่ใหม่ คนไทยที่นี่ให้ยืมรถจักรยานไว้ใช้ เพื่อไม่ต้องเดินไกลเวลาไปเรียน ฟังแล้วน่าจะเป็นการดีกับผู้กอง. แต่ในความดีนั้นกลับแฝงความไม่ดีไว้ด้วย. ผู้กองเอากระเป๋าสตางค์ใส่ไว้ในกางเกงขายาวแต่กระเป๋ากางเกง คงจะตื้นเกินไป. พอขี่รถไปเรื่อยๆกระเป๋าสตางค์ก็ค่อยๆไหลลงมา โดยไม่รู้ตัวเงินจึงหายหมดเลย น่าเสียดายแทนครับเงินกือบสามร้อยเหรียญ.เมาได้หลายมื้อทีเดียว.ภายในงานเลี้ยงคืนนี้ ก็จัดให้มีการประกวดขวัญใจคนไทยในต่างแดน ,การเต้นโชว์ ตลอดจนรำวงแล้วก็สังสันทน์กันเหมือนงานเลี้ยงทั่วๆไป.ในงานส่วนใหญ่เป็นคนไทยและชาวลาวพลัดถิ่น. เกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์. ต่างคนต่างนั่งแยกโต๊ะกัน. ช่วงหนึ่งผู้ของผมคงจะเมาได้ที่จึงเกิดมีปากเสียงข้ามโต๊ะกับวัยรุ่นชาวลาว เกือบจะมีการลงไม้ลงมือกัน.มีจนท.ตำรวจ มายืนอยู่หน้างานเพื่อตรวจความเรียบร้อยอยู่พอดี ผู้กองแกคงคิดว่ายังอยู่เมืองไทย กระมัง ! จึงไม่ค่อยกลัวอะไรทั้งสิ้น. คงจะเหมือนกับนายทหารไทยหลายๆคน.ใครที่นิสัยดี ควรรีบอ่านข้ามไป.ที่ชอบเบ่งจนแก้ไม่หาย..ที่นี่เมืองนอกน๊ะครับ. ผมพยายามเตือนสติ. ที่จริงผมเองก็ไม่ค่อยหนีใครอยู่แล้วถ้าถึงเวลา..จะต้องมีเรื่องขึ้นจริงๆ.เขาพูดเสมอๆว่ารู้เขา-รู้เรา รบเมื่อไรก็ต้องชนะ.ใคร-ใครว่าไม่เกี่ยวกัน ? ผมหาจังหวะเดินมาที่โต๊ะของ เด็กหนุ่มชาวลาวคนนั้นแล้วคุยกันจนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเขาเริ่มเข้าใจผมดีนั่นเอง :
ผู้เขียน : สวัสดีครับ...มาอยู่ที่นี่นานแล้วหรือ ? เราเป็นทหารไทย
ได้ทุนมาศึกษาและดูงานที่นี่ หลายเดือนแล้ว.
ชาวลาว : สบายดีครับ...ผมอพยพมาอยู่นี่หลายปีแล้วครับ.
ผู้เขียน : เพื่อนผมคงจะเมาแล้วล่ะ อย่ามีเรื่องกันเลย เราก็มาจากเอเซีย
ด้วยกัน และลาวกับไทยก็เป็นเหมือนพี่ - น้องกัน
ชาวลาว : ลุงพูดถูกครับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ต่างคนต่างสนุกกันไป.
ใครบอกว่าไม่มีล่ะ.? ไอ้หนุ่มลาวคนนั้นเกือบจะมีเรื่องกับผมอีก ดีน๊ะที่ผมสามารถยอมรับสภาพได้ ก็ท่านลองคิดดูสิครับตอนนั้นผมเพิ่งจะย่าง๓๕ ขวบ เท่านั้นเอง ! แม่ง..เสือกมาเรียกผมว่าลุง.ลุงอย่างข้าเกิดอยากจะเตะหลานแบบเอ็ง สักป๊าบขึ้นมาทันที ถ้าไม่เกรงว่าจะติดคุกในต่างแดนล่ะก็..เอ็งโดนแน่ๆสี่บอกไห่ ! หลังสองยามเราได้แยกย้ายกันกลับ สาวอู๊ดเป็นพขร.ขับรถส่งจนครบทุกบ้านแล้วจึงกลับไป.
๓๙.ต่างคนต่างไปเรียน พอเจอกันก็ถ่ายหมู่เสียเลย.- สามเหล่าทัพในต่างแดน.
วันนี้เลิกกันเร็วพอสมควร จึงชวนกันไปเที่ยวที่พีเอ๊กซ์ ของค่ายฟอร์ตแซมฮิ๊วสตัน. Fort Sam Houston.เป็นค่ายทหารเก่า อยู่ห่างจากที่พักของเราไปไกลพอสมควรประมาณสัตหีบ-ระยอง นานแล้วถ้าใครเคยชมภาพยนต์อเมริกัน จะได้เห็นสงครามที่เกิดขึ้นระหว่างคนเม็กซิกันกับอเมริกัน ซึ่งได้แย่งกันครอบครองพื้นที่ของเมืองนี้ เรื่องศึกอลาโม่! ผมร่ายไว้แล้วตามรายละเอียดด้านบน. ที่นี่เป็นเมืองโบราณ มีนักท่องเที่ยวพลเรือนและทหาร มาชมสถานที่กันมากมายในแต่ละวันการเดินทางต้องนั่งรถบัสออกจากค่ายนี้ แล้วต้องไปต่อรถที่เมืองแซนแอนโทนิโอ ไปประมาสิบไมล์ ระหว่างทางเรานั่งชมทิวทัศน์ข้างทาง ส่วนใหญ่เป็นเมืองเก่า ดูจากสภาพบ้านเรือนพอจะมองออกว่า.ผู้คนที่นี่อยู่กันอย่างเรียบง่าย คนไทยที่นี่บอกว่าเวลาเดินทางด้วยรถยนต์นั้นไม่ต้องลุกให้ใครนั่ง.ที่นี่เขาไม่ถือสาในเรื่องความเมตตากรุณา แม้ว่ามีเด็กมายืนทำตาปริบๆอยู่ข้างๆก็ตามอย่าได้ลุกให้ใครนั่ง. โดยเฉพาะเด็กๆให้ทำเป็นไม่เห็นเสียเพื่อความปลอดภัย เพราะระหว่างที่เราจูงมือเด็กมานั่งนั้น รถเบรคหรือเหตุใดก็ตาม. ถ้าเด็กล้มลงพ่อแม่เขาจะฟ้องเราทันที.Sue.ที่ทำให้ลูกเขาล้ม. ทีนี้มองเห็นความเมตตาปราณีรึยัง ? ที่นี่มีพีเอ็กซ์ใหญ่ซึ่งเราสามารถซื้อของได้แบบไม่จำกัด ขอเพียงให้มีเงิน. ถ้าดูในบัตรประจำตัวของนร.ต่างชาติ เขาได้หมายเหตุในการซื้อของจากพืเอ๊กซ์ไว้ว่า Unlimited.สมัยนั้นที่บ้านเรา ยังแทบไม่มีใครทำบัตรเครดิตกันหรอกครับ เผลอๆไอ้บัตรที่ผมว่านี้แทบจะไม่มีใครรู้จักด้วยซ้ำ ว่ารูปร่างของเธอเป็นอย่างไร ? ในพีเอ๊กซ์แห่งนี้มีของนานาชนิดจำหน่าย เราเดินดูและซื้อของกัน๒-๓ชั่วโมง จึงเดินทางกลับโดยนั่งรถย้อนเส้นทางเดิมในประเทศนี้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเรามักจะเห็นคนกอดจูบกัน จนเป็นของธรรมดาไปเสียแล้ว.มองได้ครับแต่อย่ามองจนเสียกริยา ต้องค่อยๆหันมาแล้วมองผ่านไป อย่ามองแบบตั้งใจ ใหม่ๆผมออกจะดูแปลกตาอยู่บ้างครับ แต่เออ.พอเริ่มอยู่นานเข้า บางครั้งไม่อยากจะมองนัก. ใช่ครับ กลัวจะเกิดกิเลส.วันศุกร์นี้สาวไทยที่นี่ชวนไปเที่ยวเมืองชายทะเล ซึ่งห่างไปทางใต้ราว๑๘๐ไมล์ ชื่อเมืองคอปรัสคริสตี้ Corpus Christi.เอารถเชฟโรเลทคันใหญ่ของสาวไทยที่ชื่อแมวไป เราช่วยกันออกค่าน้ำมันรถ และช่วยกันซื้อของสดไปทำกินกัน พอนำของขึ้นรถเสร็จก็มุ่งหน้าไปกันเลยใช้เวลาเกือบสี่ชั่วโมงเพราะมากันตามสบาย. ผู้เขียน - แมว และสมัยกับสาวอู๊ด.มาถึงก็รีบไปติดต่อเข้าห้องพักที่. สำนักงานทหารบำนาญ. โดยได้แสดงบัตรครอบครัวอเมริกันเพื่อจะได้สิทธิ์เข้าพักยังบ้านหลวง Pension Officer. ราคาถูกกว่าที่อื่นๆ พอขนของลงจากรถแล้วก็มาเดินอยู่ริมทะเลถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกกันบ้าง ที่นี่อากาศค่อนข้างหนาวเย็น ลมแรงเป็นระยะๆ เราได้รับแจ้งว่าคืนนี้จะมีพายุเข้าจึงหายใจกันไม่ค่อยทั่วท้องนัก ช่วงเย็นก็มาทำอาหารไทยกินกันเรามีแม่ครัวไทย ถึงสองคน.ผมไม่ได้สั่งตรงมาจากเมืองไทยหรอกน๊ะ.เบียร์เย็นๆถูกลำเลียงมาเสริฟ เราดื่มไป-คุยไป จนดึก.
๔๐.ผู้เขียน-ที่อนุสาวรีย์ปลาปากแหลม.คอร์ปัสคริตสตี้.แซนแอนโทนิโอ , เท๊กซัส.
Fish Statue , Corpus christi. Sanantonio Tx. USA.- Writer.
ตื่นมาตอนเช้า เรามองออกไปนอกห้องจึงพบว่าป้ายใหญ่ของทหารเรือที่สวยที่สุด ถูกลมพัดพังปลิวหายไปตั้งแต่เมื่อคืนดีน๊ะที่เราได้ถ่ายรูปเก็บไว้แล้ว.สายๆเราได้เดินทางกลับเมืองแซนแอนโทนิโอ.ตามเส้นทางเดิมโดยมิได้รีบร้อนเพราะยังอยู่ในช่วงวันหยุดนั่นเอง !ผมหยุดถ่ายรูปอนุสาวรีย์ปลาปากแหลมไว้เป็นที่ระลึกด้วยเพราะไม่ทราบว่าทำไม ?ชาวประมงจึงมาสร้างอนุสาวรีย์ให้กับพวกปลาปากแหลม ผู้เขียนขอเดาเอาว่าพวกปลาพวกนี้.คงทำรายได้ให้กับ พี่น้องประมงที่นี่เป็นแน่. ชาวประมงจึงยอมยกย่องและลงทุนสร้างอนุสาวรีย์ให้ไว้ดูต่างหน้า เผื่อพวกหล่อนจะต้องสูญพันธ์ไปในเร็ววันนี้ หลายคนอาจจะอิจฉาปลาพันธ์นี้ขึ้นมาแล้วสิ !เราขับรถกลับและกินอาหารกันในรถนั่นแหละ !เพื่อไม่ต้องเสียเลาสะดวกสบายดีครับ เพราะรถอเมริกันรุ่นนี้กว้างใหญ่ทีเดียว มาถึงบ้านเรามาทำข้าวต้มกับกินกันอีก สี่ทุ่มเศษเธอจึงมาส่งเรายังที่พัก ระหว่างทางผมขอให้จอดที่บาร์ข้างๆทางเพื่อฟังเพลง.บาร์แถวนี้ก็เหมือนๆกับร้านที่มีเพลงเพื่อชีวิต ในบ้านเรานั่นแหละ ! แต่ที่นี่ดีกว่าครับคือระหว่างที่ดนตรีบรรเลงนั้น ใครที่เกิดอยากจะเต้นรำก็สามารถทำได้เลยถ้าไม่มีสาวมาด้วยก็สามารถขอจากโต๊ะข้างๆ May I have a dance please. ? ไม่ว่ากันแต่ที่ห้ามก็คือเพศเดียวกันห้ามเต้นด้วยกัน เท่านั้นเอง ! ตามตู้ยามที่นี่เวลามีรถผ่านเข้า-ออก เขาก็มีการตรวจเช่นกันครับคันใดมีป้ายนายทหารติดหน้ารถ ยามมักจะโบกผ่านและทำความเคารพหนึ่งครั้ง Salute.คนไทยหลายๆคนอยู่ที่นี่นานแล้วแต่ยังออกเสียงผิดว่าสะหลุ.แม้ว่าผมจะพยายามแก้ไขให้แต่ก็ไม่เป็นผลครับ.ต้องปล่อยให้เธอใช้เลื่อย.ฉลุต่อไป.ร้านที่เรามาแวะชื่อร้านฮ้องกี้ท้องHonky Tonk.ใครที่มีโอกาสมาใช้บริการตามบาร์แบบนี้ จะได้ฟังเพลงลูกทุ่งแบบต้นฉบับเลยจริงๆส่วนใหญ่จะเล่นเพลงของแฮ๊งค์ วิลเลียม และจอห์นนี่ ฮอร์ตั้น ฯ โดยหมุนเวียนกันไปไพเราะดีครับ ประมาณสองชั่วโมงเธอจึงกลับมาส่งยังที่พัก.เช้าวันรุ่งขึ้นสมัยต้องย้ายไปต่อที่ค่ายแห่งใหม่ อู๊ดขับรถไปส่งที่สนามบินใกล้ๆโดยมีผมนั่งไปส่งด้วย เธอกลับมาส่งผมเข้าเรียนทันเวลา.วันนี้ผมจึงรู้สึกเงียบไปหน่อยแต่ไม่เหงา.ช่วงพักเที่ยงผมต้องไปทานอาหารมื้อเที่ยงเพียงคนเดียว.วันนี้ผมลองเลือกเอาสตูกระต่ายมากิน เพราะอยากรู้ว่าจะอร่อยสักเพียงใด ? Rabbit Stew.เคยเห็นแต่ในหนังฝรั่งเท่านั้นเอง.พอตักกินได้เพียงคำเดียวจริงๆ ผมต้องทิ้งเลยครับ.ไม่ทราบว่าพ่อครัวทำแบบไหน?เหม็นสาปมากทีเดียว.เออ.ไม่ทราบว่าพี่เอากระต่ายที่ตายแล้วมาทำให้กินหรือเปล่า? แม้จะราคาสองเหรียญเศษๆก็ตามผมยังเสียดายอยู่เลยครับ เพราะกินไปยังไม่ถึงห้าสิบเซ็นต์ด้วยซ้ำ เรื่องเงินนั้นไม่เสียดายหรอกน๊ะ แต่มันเสียอารมณ์น่ะสิ. Moody.เข็ดไปนานทีเดียว.
๔๑.ในอาคารพัก - ที่ลั๊คแลนด์.จากซ้าย.แฟร๊งค์-ผู้เขียน-สมัยและหลุยส์.
อาทิตย์ต่อมาทหารเรือไทยมาเรียนภาษาที่นี่ อีกสองคนคือ พจอ. วินัย เวชสิทธ์ คนนี้เป็นนรจ.นย. รุ่นเดียวกับผู้เขียน.และ รอ.ประจิตร บุญญนิยม รน.๘ ก.ย.๕๒ ขณะตรวจทานเรื่องนี้ผู้กองประจิตรได้รับพระราชทานยศ.เป็นพลเรือตรี.ในฐานะที่ผู้เขียนเองเป็นศิษย์เก่าลั๊คแลนด์และแค๊มป์เพ็นเดิลตั้น ขอแสดงความยินดีด้วยครับCongratulation Sir.ตอนเราเจอกันที่นี่ก็เป็นช่วงที่ผมใกล้จะจบแล้ว ผมพาทัวร์ตามประเพณีTouring Area. ก็พาไปรู้จักเฉพาะสถานที่ซึ่งเห็นว่าจำเป็นเท่านั้น.มื้อเที่ยงผมพากันไปชิมอาหารที่ห้องอาหารMessroom.เราต้องมาแยกกันตอนบ่ายเพราะว่าวินัยจะต้องไปทำการทดสอบวิชาภาษาอังกฤษ แล้วจึงจะเริ่มเรียนจริงตั้งแต่พรุ่งนี้ ตอนเย็นเราจึงวิ่งออกกำลังกายด้วยกันครับ..แม้ว่าจะหายเหงาก็จริงแต่เหนื่อยพอสมควรเพราะเวลาวิ่ง.แปลกสิครับเหงื่อไม่ออกเลย.เวลาที่สาวไทยชวนไปทานอาหารไทยที่บ้าน ผมจึงมีเพื่อนใหม่อีกคนไปแทนสมัย เพื่อนทหารบกเนเธอร์แลนด์ของผมก็คงใกล้จบแล้ว คืนนี้เขาพร้อมใจกันมาชวนผมออกไปเที่ยวในเมืองเขามีรถอเมริกันคันโตใช้.เขาบอกว่าประเทศเขาให้สิทธิ์เช่ารถใช้และเบิกได้.ที่เขียนมาให้ทราบก็มิได้หมายความว่าผมจะเรียกร้องสิทธิ์แต่อย่างใด ? เรามาดื่มกันที่บาร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นแบบลูกทุ่งฝรั่งจริงๆ ผมเองผสมทั้งเบียร์และเหล้า แทบจะไม่รอด. ผมต้องแอบหนีมาสั่งก๋วยเตี๋ยวไก่ร้อนๆกินเพื่อจะได้ส่างเมาไงล่ะ! มิฉะนั้นเห็นจะเสร็จแน่ๆ. ที่นี่เขาเล่นเพลงเก่าจริงๆครับ Country Music. ลูกทุ่งขนานแท้เทียวแม้ว่าผมจำชื่อบาร์นี้ไม่ได้ก็ตาม.
Sheriff. : Alright you have 15 minutes left.
0045 AM. Bar will be closed 0100 AM.
* 15 minutes later...
Sheriff. : Your time is up. 0100 AM.
Customer. : Silence. All walking out.
ผมชอบระเบียบและการปฎิบัติที่นี่มากครับ บาร์ที่นี่จะปิดตีหนึ่งตรงแต่อีก ๑๕นาทีก่อนบาร์จะปิด ก็มีคาวบอยคนหนึ่งแต่งตัวเป็นนายอำเภอเดินออกมาที่เคาน์เตอร์โดยหันหน้ามาทางผู้คนที่กำลังดื่มอยู่.พร้อมทั้งตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า เหลือเวลา ๑๕ นาที !นี่เป็นการเตือนแล้วแกก็เฉยไม่สนใจอะไรเลย. ผู้คนก็ยังดื่มต่อไปเรื่อยๆ.พอตีหนึ่งตรงนายคนเดิมนี้ ตะโกนอีกครั้งว่าหมดเวลา.นักดื่มทั้งหลายต้องวางแก้ว แล้วเดินออกนอกบาร์โดยไม่มีใคร มีปฎิกริยาแม้แต่คนเดียว *เยี่ยมมากครับ. เพราะถือว่าทุกคนรู้จักสิทธิ์ของตัวเองเป็นอย่างดี ขอคาระวะอีกหนึ่งจอก. เรากลับกันดึกพอควร คืนนี้ผมกับวินัยต้องมานอนรวมกันคนละเตียงที่ห้องผม ช่วงสายๆเพื่อนเนเธอร์แลนด์ได้ย้ายออกผมยกห้องผมให้วินัยอยู่ และตัวเองโดดมาอยู่ห้อจ่าแฟร๊งค์เพราะอีกไม่กี่วันคงถึงคิวผมย้ายบ้าง ผมทยอยซักผ้าเป็นชุดสุดท้ายก่อนที่จะย้ายการซักผ้าและอบผ้าที่นี่สะดวกครับ. เขามีเครื่องซักวางรอให้ใช้บริการ อยู่ที่ห้องใต้ดินหลายตู้ Basement. เรานำผงซักฟอกไปเท่านั้น ! วันต่อมาผมกับวินัย ต่างคนต่างแยกย้ายกันเรียน ซึ่งเขาเพิ่งจะเริ่มต้น.แต่ผมกำลังจะจบ พอเย็นก็ออกกำลังกายด้วยการวิ่งภายในค่าย ปิดท้ายด้วยการเล่นพีที ด้วยกัน.
๔๒. วิ่งครบสามก.ม.แล้วถ่ายรูปกันหน่อย.วินัย-ผู้เขียน-สมัยที่หน้าประตูสถาบันฯ.
ปกติเราจะกินมื้อเย็นที่ห้องอาหารในค่าย แต่ก็มีคนไทยมารับไปกินที่บ้านด้วยบางโอกาส วันนี้ทางอุตุพยากรณ์ว่า อาจมีหิมะตกในช่วงสองสามวันนี้ให้ระวังกันไว้ ที่จริงผมมีกำหนดสอบวันสุดท้ายในวันพฤหัสบดีนี้ และจะจบในวันศุกร์พอจะมีหิมะตกทางโรงเรียนได้ประกาศให้นร.ทุกคนจบ โดยไม่ต้องมีการสอบและจะมีพิธีรับประกาศฯในวันพฤหัสบดีเสียเลย. นร.ทั้งหมดจากหลายๆประเทศที่ต้องจบโดยมิได้เตรียมตัวราว๖๐ คน หลังแจกประกาศฯเสร็จแล้ว เราเดินกลับยังไม่ทันถึงที่พักเลย พี่แกทายแม่นมากเพราะหิมะตกลงมาจริงๆครับ แต่ตกมาราว๒-๓ ช.ม.เท่านั้นเอง! อเมริกันชนที่เมืองนี้ ตั้งตารอคอยเพื่อจะเห็นหิมะตกกันมานานมากแล้ว ผมจำไม่ได้แล้วว่าใครบอกผมว่าหิมะตกที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อ๑๖ ปีที่แล้ว มิน่าล่ะ..หลายๆคนจึงอยากเล่นสโนว์บอลกันอีกSnow ball.เอาเข้าจริง..โอ้โฮ ! พี่แกตกลงมาแบบแก้บนไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ.
* นี่เป็นครั้งที่สอง ที่ผู้เขียนมีโอกาสเหยียบหิมะ..
