ทำไม...หนอ ?
...............................................................................................................................................................
ทำไมใจคนต้องเหน็บหนาว
ทำไมต้องปวดร้าวด้วยคิดถึง
ทำไมใจคนต้องคำนึง
ทำไมต้องรำพึงถึงวันวาน
ทำไมน้ำตาต้องรินไหล
ทำไมหัวใจดั่งถูกประหาร
ทำไมจิตคนจึงต้องการ
ความหอมหวานห่มใจให้อุ่นกาย
ทำไมความรักต้องร้าวรวด
ทำไมจึงแปลบปวดเหมือนกระหาย
ทำไมฉันอ่อนล้าแรงใจกาย
ทำไมความตายต้องร้าวราน
ทำไมวันนี้ถึงมืดมิด
ทำไมเงียบสนิทเหมือนสุสาน
ทำไมพรุ่งนี้มิเหมือนวาน
ทำไมบ้านของฉันดูวังเวง
ทั้งที่ความตายมันเที่ยงแท้
ทั้งที่ความอ่อนแอสอนคนเก่ง
ทั้งที่ความเมื่อยล้าสอนตนเอง
ให้ทั้ง “ เก่ง ” และ “ แกร่ง ”ตามความจริง
ทั้งที่น้ำตาบอกความนัย
ทั้งที่ความหวั่นไหวสอนให้นิ่ง
ทั้งที่ความเจ็บสอนให้ละทิ้ง
วิหิงสาทั้งหลายทั้งปวง
จึงเข้าใจว่าฉันต้องมีคำถาม
จึงเข้าใจความงามมีหึงหวง
จึงเข้าใจบางสิ่งมีหลอกลวง
และเข้าใจทั้งปวงมีดีงาม
เมื่อรู้ว่าอาทิตย์ลับขอบฟ้า
จึงรู้ว่าคืนนี้จันทร์อร่าม
และพรุ่งนี้มีแสงตะวันยาม
คอยไถ่ถามทุกข์สุขตลอดไป...
...ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอนิจจัง...
จิตสงบใจสบายกายเป็นสุข
ลืมความทุกข์รอบตัวที่มัวหมอง
ทุกสิ่งล้วนเดินทางตามครรลอง
จงประคองชีวาให้ร่าเริง
ชอบครับ
เข้ามาแล้วไม่ผิดหวังครับ
แต่งอีกนะครับ
จะมาอ่านครับ
ใจให้รู้ทัน ไม่หวั่นไม่ไหว
ถึงเหนื่อยเพลียมีกำลังใจ
จิตฝักไฝ่ภาวนา
สวัสดีค่ะ...
ทำไมจึงคิดถึงกัน
ทำไม่วันผันเปลี่ยนเวียนหมุ่น
ทำไม่ฉันคิดถึงคุณ
อบอุ่นแม้เพียงคิด...