ธรรมชาติธรรมค้ำจุนโลก

ปรุงอาหารสมัยนั้นขั้นตอนยาก
ความลำบากสอนสิ่งดีมากมีถม
ยามก่อไฟกับฟืนฝืนอารมณ์
รบกับลมดับไฟไม่ได้ความ


     ต้องอดกลั้นอดทนจนไฟติด
รวมพลังจิตเพียรทำซ้ำสองสาม
คอยสุมไฟพัดเป่าเข้าชั่วยาม
ข้าวเม็ดงามใกล้สุกรุกไฟฟืน


     คอยเช็ดน้ำดงหม้อรอข้าวสุก
โยงข้าวรุกหอมหวนน่าชวนชื่น
สิ่งเรียนรู้แสนดีที่ยั่งยืน
ทุกวันคืนบ่มนิสัยให้สันดาน


     ต้องต้มแกงพะแนงผัดจัดการครบ
ทอดนึ่งอบครบเครื่องเรื่องคาวหวาน
สร้างนิสัยรับผิดชอบกอปรกิจงาน
เป็นพื้นฐานชีวิตลิขิตเรา


     ประสบการณ์ด้านอื่นหยิบยื่นให้
สร้างกายใจมีพลังดังขุนเขา
เด็กเจ็ดปีทำงานการหนักเบา
ตื่นแต่เช้าหุงหาข้าวปลาแกง

 

     เปิดเล้าเป็ดเล้าไก่เตรียมไล่ทุ่ง
พอใกล้รุ่งจูงควายไม่หน่ายแหนง
ทั้งกายใจหมั่นเพียรไม่เปลี่ยนแปลง
ดังหนึ่งแกล้งออกฤทธิ์ผิดธรรมดา


     เสื่อที่นอนหมอนมุ้งรุ่งเก็บจัด
ทำถนัดไม่เหนื่อยหนักแม้ซักผ้า
พ่อแม่ใช่คาดคั้นคอยบัญชา
ฤๅระอาเบื่อหน่ายทำได้ดี


    หากับข้าวปูปลาเวลาว่าง
รู้แนวทางเสาะแสวงแห่งวิถี
ภูมิปัญญาหลายหลากล้วนมากมี
หลายวิธีรับรู้จากปู่ตา


     เสาะพืชพันธุ์ผลไม้สารพัด
อีกทั้งสัตว์บกน้ำตามเสาะหา
เพียงเพื่อท้องเพื่อปากฝากชีวา
เก็บเกี่ยวมาแต่พอเพียงเลี้ยงครอบครัว


     อีกประการงานประจำทำทุกบ้าน
เรื่องอาหารเตรียมกันนั้นถ้วนทั่ว
ล้วนอยู่อย่างพอเพียงเลี้ยงควายวัว
ถือเป็นตัวแม่งานการทำนา

 

     ช่วยคราดไถทำเทือกตกกล้าข้าว
ตั้งแต่เช้าเข้าสายไม่หน่ายล้า
เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากตรากตรำมา
ผลิตข้าวปลาเลี้ยงมนุษย์สุดค่าคุณ


     มีข้าวกินสิ้นปีอาจมีเหลือ
ทั้งได้เผื่อญาติมิตรคิดเกื้อหนุน
สร้างความดีมีไว้เป็นใบบุญ
เพื่อเป็นทุนชาติหน้าสถาพร


     อาหารใดหาได้ให้เสาะหา
เฝ้าใฝ่คว้าของดีมีสลอน
หาสิ่งใดหาได้ให้แน่นอน
อย่าอาทรสร้างเสริมเติมเร็วพลัน


     เลี้ยงเป็ดไก่ไข่เนื้อเพื่ออาหาร
รีบจัดการทันทีขมีขมัน
ผักสวนครัวรั้วกินได้กินรายวัน
ปลูกเวียนผันถูกกาลอย่าพานกลัว


     อยู่อย่างนี้เป็นกิจวัตรจัดระบบ
สิ่งประสบทุกครั้งฝากฝังหัว
เพื่อพอกพูนนิสัยไปติดตัว
รู้ดีชั่วเนืองนิตย์จิตมั่นคง

 

     ฝึกความแกร่งเช้าเย็นเป็นนิสัย
จะไปไหนบุกป่าช่างน่าหลง
ทางลดเลี้ยวเคี้ยวคดในไพรพง
ไม่พะวงบากบั่นแม้กันดาร


     ถึงจุดหมายปลายทางอย่างถูกต้อง
จะฟ้าร้องฝนพรำจำอาจหาญ
พิษภัยพืชภัยสัตว์อาจรอนราญ
มิสะท้านสะทกหวั่นตกใจ


     ความแข็งแกร่งสอนเราเอาเสร็จสิ้น
ช่างชาชินมิอาทรมิอ่อนไหว
จะบุกป่าขึ้นเขาลำเนาไพร
ถึงแม้ไกลเหมือนใกล้คล้ายที่เดิม


     เกิดจากความแข็งแกร่งแห่งลำบาก
ประหนึ่งภาคปฏิบัติจัดส่งเสริม
สร้างเสริมจิตเสริมกายได้เต็มเติม
ยามแรกเริ่มวัยเยาว์อยู่เนานาน


     จึงรู้ผิดรู้ถูกปลูกนิสัย
มีจิตใจมั่นคงตรงมาตรฐาน
ทำอะไรถูกต้องสอดคล้องการ
เสริมสันดานสิ่งดีมีคู่กาย

อ่านตอนที่ 16 โดย LINK ด้านบน

หากท่านสนใจเรื่องอื่น ๆ คลิก http://www.nature-dhrama.com