ถ้าพี่จะบอกกับน้องว่าเส้นทางชีวิตคนเรานั้นมันทอดยาวไปข้างหน้า ไม่ต่างอะไรกับถนนสายนี้เลย น้องคงเชื่อตามพี่ได้

แต่ถ้าน้องถามพี่ว่า การเก็บเบี้ยรายทาง ในชีวิตของคนเรานั้น มันจะเป็นเช่นไร?

พี่คงให้คำตอบกับน้องของพี่ไม่ได้หรอกนะ

นั่นเพราะคำตอบที่เหมาะสมที่สุดนั้น น้องจะต้องเป็นผู้ตอบเอง

.

ดูโน้นซิ ตะวันใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว มันอาจจะสวยในความรู้สึกของใครบางคน หรือเศร้าหมองในจิตใจของใครบางคนก็ได้

แต่หากว่า.เสบียงที่เราตระเตรียมไว้นั้นมีอยู่ เราก็จะไม่รู้สึกกลัว ท้อแท้หรือสิ้นหวัง กับเส้นทางที่เราต้องเดินต่อไป จะไม่กลัวแม้นต้องอยู่ท่ามกลางวันคืนที่มืดมิด

น้องจะจำไว้ในถ้อยคำที่พี่พูดจะไม่หนาวเหน็บ ยามที่ไร้ผ้าห่ม จะไม่หิว ยามขัดสน ไม่เศร้าหมองยามขาดกำลังใจ

"เพราะน้องรู้สึกเสมอว่า. น้องไม่เคยเดินคนเดียวตลอดชีวิตของน้องเลย

น้องมีพี่ร่วมเดินไปด้วยกัน เป็นความอบอุ่นในชีวิตของน้องเสมอ

เป็นลมหายใจ เป็นความหวังและจิตวิญญาณให้กัน

กราบขอบพระคุณ ภาพที่อาจารย์วิรัตน์ คำศรีจันทร์ มอบให้ไว้เป็นที่ระลึกระหว่างกัน