เมื่อลงรถไฟไร้การต้อนรับ เธอเร่งสาวเท้าเดินทางสู่บ้านตามที่ศึกษามาก่อน

 

ดูกร ภารดา...เรื่องมีอยู่ว่า.....เรื่องนี้ถ่ายทอดเป็นบทภาพยนตร์จากชีวิตจริงของหญิงเกาหลีธรรมดาคนหนึ่ง เธอมุ่งมั่นเดินทางจากชนบทเข้าสู่เมืองกรุง เพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีด้านกฎหมาย ด้วยความยากลำบาก เมื่อจบแล้ว จึงพบรัก และแต่งงานกับหนุ่มปริญญาดรีด้านกฎหมายที่เรียนมาด้วยกัน สองคนช่วยกันสร้างครอบครัวเล็กๆ ขึ้นอย่างมั่นคง

 

          แต่เหมือนฟ้าฟาดโดยไม่มีเค้าของสายฝน วันหนึ่งสามีของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนตร์ขณะเดินทางไปปฏิบัติงานตามปกติ ความสุขที่เคยมีวูบวับดับหายไปต่อหน้าต่อตา สมัยนั้นมีธรรมเนียมอยู่ว่าหญิงที่สามีเสียชีวิตต้องเดินทางกลับไปอยู่กลับครอบครัวของอดีตสามี ด้วยความรักอดีตสามีมากไม่อยากให้ใครประณามว่ากล่าวเธอทั้งต่อหน้าและลับหลัง เธอตัดสินใจกลับบ้านสามีในชนบทภาคอีสานของเกาหลี ผู้บรรยายเรียกว่า “หมู่บ้านหนองหมาว้อเกาหลี”

 

บนรถไฟชั้นราคาประหยัด ในวันนั้น หญิงม้ายคนหนึ่งอุ้มห่อใส่กระดูกสามี พร้อมกับลูกน้อยคนหนึ่งเดินทางกลับบ้านด้วยดวงใจที่เจ็บร้าว กึ่งหวาดกลัวสิ่งที่ต้องเผชิญในอนาคตอันใกล้ พ่อแม่ญาติพี่น้องบ้านช่องห้องหอเป็นเช่นไร จะยินต้อนรับการมาของเธอหรือไม่ แม้ว่าจะเข้มแข็งกล้าหาญสักปานใด ใจดวงอ่อนแอยังคงแวะเวียนมาทักทายในบางครั้ง

 

นึกภาพเกาหลีก่อนการพัฒนาปี 2514 ซึ่งคล้ายหมู่บ้านชนบทของไทย เมื่อลงรถไฟ ไร้การต้อนรับ เธอเร่งสาวเท้าเดินทางสู่บ้านตามที่ศึกษามาก่อนอย่างแม่นยำ ถึงหน้าบ้านเธอหยุดมองบ้านหลังเก่าทรุดโทรม ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา สักครู่ก่อนตัดสินเต็ดขาดเดินเข้าบ้าน กราบเคารพย่าสามี ตามธรรมเนียมผู้น้อยเคารพผู้ใหญ่เช่นกับไทย เอาเหลนวัยแบเบาะฝากย่า ออกไปทำที่บรรจุกระดูกสามี เธออดคร่ำครวญถึงสามีไม่ได้ ตั้งใจว่าจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

 

อ่านตอนที่1 ได้ที่นี่ครับ