เรื่องที่จะหยิบมาเล่าวันนี้ เป็นเรื่องของผู้ชายคนหนึ่ง
กิตติศัพท์เล่าขาน เค้าว่าแกทำงานไม่เป็น ไม่ค่อยอยู่ที่ทำงาน
ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่กับแกแค่ 3 ปี แต่จริงๆก้อร่วมงานกันมาเกือบยี่สิบปีแล้ว
พอย้ายมาอยู่ด้วย ก็จริงๆนะ แกไม่ค่อยอยู่จริงๆ ไปไหนนะวันๆ
จนระยะหลังได้ออกชุมชนร่วมกัน ก็จะเห็นพฤติกรรมของแก
แกน่ะเป็น พอ. แต่ปัจจุบัน สอ.ยกระดับเป็น รพสต. แกเลยได้เป็น ผอ.
ส่วนฉันนั้นเป็นพยาบาล ไต่เต้ามาจากผดุงครรภ์
แต่เรื่องการพยาบาลนะแกเยี่ยมกว่าฉันเสียอีก ทำแผลกดทับให้คนไข้ไม่ได้มีความรังเกียจเลย ยิ่งถ้าเยี่ยมหลังคลอดด้วยกัน แกก็จะควักเงินให้แม่ลูกอ่อนที่ยากไร้ด้วยซ้ำไป
ยิ่งงานศพชาวบ้านในเขต ถ้าไม่ติดภาระกิจแก็จะได้รับเชิญให้ขึ้นทอดผ้าเป็นประจำ
เวลาอยู่ รพสต. แกก็จะโทรศัพท์อยู่นั่นแล้ว หา อสม.บ้าง หา อบต.บ้าง สั่งการว่าให้ไปดูคนนั้นคนนี้ที่เดือดร้อน
ยังไม่จบนะคะสำหรับ คนทำงานไม่เป็นคนนี้ แต่เวลาหมด สายตาฉันก็ไม่ค่อยดี
ภาคต่อๆไปจะเล่าเรื่องตาคนนี้อีก ถ้าสนใจใคร่ติดตามขอเชิญชมภาคต่อไปค่ะ
ตอนนี้ติดตรงที่แทรกภาพยังไม่เป็นค่ะ เอาไว้แทรกได้ จะนำมานะคะ หรือถ้าเป็นไปได้กรณาชี้แนะในเรื่องการแทรกภาพด้วยจะเป็นพระคุณ ย้ำนะคะ แทรกภาพ ไม่ใช่สร้างภาพ
