นกมันไม่หนาวหรือพ่อ เขาเผลอหัวเราะออกมาเบ่าๆ ไม่ได้ยินเสียงร้องหรือ ................

แรงบันดาลใจ (ตอนที่3)

 

 

ต่างคนต่างเดินมองต้นไม้ใหญ่น้อยเต็มพื้นที่เกือบ 30 ไร่ ฟังเสียงนกหลายชนิดร้องแข่งกับเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ใบหญ้า “นกมันไม่หนาวหรือพ่อ” เขาเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ “ไม่ได้ยินเสียงร้องหรือ” “ได้ยินซิพ่อ จึงได้ถามไง” “นี่หนูเห็นพ่อเป็นนกไปแล้วหรือไง” ลูกสาวปิดปากหัวเราะคิกน่ารัก “ไม่เห็นกระรอกเลยวันนี้” เธอกล่าวเหมือนนึกขึ้นได้ พ่อทำสีหน้านิ่งเฉย “เช้าวาน ที่ท้ายไร่ พ่อเห็นคนเดินถือกรงดักหนูเดินออกไป แต่ไม่ทันได้ดูว่าเขาได้อะไรไปหรือไม่” “พ่อไม่ห้ามเขาหรือ” “ก็อยากห้ามเขาอยู่เหมือนกัน แต่ว่าเขาอยู่นอกเขตบ้านเรานะ”

 

ลูกสาวทำหน้าเศร้า ชีวิตคนและสัตว์บนโลกใบนี้ไม่ง่ายเลย สักครู่ถามขึ้นว่า “พ่อค่ะอะไรคือแรงบันดาลใจของพ่อ” พ่อนิ่งคิดสักครู่แล้วถามต่อ “ที่คิดทำไร่ทำสวนแบบนี้หรือ” “ใช่ซิค่ะ” “พ่อหลวงของเราไง พระองค์ทรงงานอย่างหนักเพื่อประชาชนชาวไทย ให้รู้จักทฤษฏีเศรษฐกิจพอเพียง พอมีพอกิน รักธรรมชาติ รักแผ่นดิน รักโลก” “พระองค์ทรงงานหนักเพื่อสิ่งใดค่ะ” “เพื่อพสกนิกรของพระองค์ อยู่ดีกินดีมีความสุข”

 

“คนมาดูไร่นี้แล้ว พ่อต้องการให้เขาได้อะไรกลับบ้านไป” ลูกสาวถามขึ้นอย่างใช้ความคิด พ่อมองเห็นการเติบโตทางความคิดของลูกได้ในทันที แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ตอบคำถามไปตามเรื่อง “อยากให้เขาทำเพื่อกิน” “อ้าวพ่อ เขาก็ทำมาหากินทุกคนอยู่แล้ว” “แต่เขาเอาเงินเป็นตัวตั้ง” “ผิดหรือค่ะ ที่เอาเงินเป็นตัวตั้ง” “เป็นความโลภนะลูก พอดีจึงพอดี หากินก็แค่อิ่ม แต่หาเงิน มันอยากได้ไม่สิ้นสุด จะผิดก็ตรงนี้แหละ” “เช่นอย่างไรค่ะ” “เช่นการปลูกพืชเชิงเดี่ยว มันราคาดีก็ปลูกมัน อ้อยราคาดีก็ปลูกอ้อย ตามกันไป เสาเดียวค้ำฟ้า พอราคาตกก็ล้ม บ่อยครั้งเข้าก็ต้องขายที่” “พ่อเห็นว่า...” “เห็นว่า ควรทำแบบในหลวงทรงแนะนำ ปลูกเพื่อกินก่อน แล้วค่อยแจก แลก ขาย ตามลำดับ”

 

เขาและลูกสาวกลับมาถึงบ้านเมื่อแว่วได้ยินเสียงเรียกของคนทางบ้านให้มารับประทานอาหารเช้า พร้อมหน้ากันอีกครั้งที่บ้านสวนหลังน้อยกลางสวนป่าอายุ10 ปี

 

แรงบันดาลใจ (ตอนที่1)

แรงบันดาลใจ (ตอนที่2)