วันอาทิตย์ที่ 18 กันยายน 2554

 

 

เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน...
ผมได้เจอเหตุการณ์คล้ายกันเหมือนบันทึกนี้...
คุณหมอขา...ช่วยน้องนักเรียนหน่อยค่ะ... (http://www.gotoknow.org/blog/adirek12/457559)
นับเป็นการ "บังเอิญ..."
......................

 

 

ทุกยามเช้าของวันอาทิตย์...ผมและทิมดาบต้องไปเรียนเปียโน
ที่อำเภอใหญ่...นอกจังหวัดของผมเอง...ห่างจากบ้านราว 20 กิโลเมตร
กว่าจะเรียนเสร็จ...ก็เที่ยงพอดี...
ผมและทิมดาบ จึงชวนกันไปทานที่ศูนย์อาหารที่ห้างแห่งหนึ่ง
ทานข้าวเสร็จแล้ว...ผมยืนอ่านหนังสือที่เขามา...ลดราคา...และกำลังตัดสินใจซื้อ
ทิมดาบก็อยู่ร้านหนังสือ...กับซุ้มของเล่น...สลับไปมา
........................

 

 

สักพักผมได้ยินเสียงโวยวายดังลั่น...อยู่ที่ร้านสุกี้ในตัวห้าง
มองไปเห็นเด็กผู้หญิงร้องไห้ดัง...กอดแม่...มีพนักงานมุง...ไทยมุง
เข่าข้างหนึ่ง ด.ญ. กำลังติดระวังซอกเก้าอี้และกระจก
เห็นพนักงานกำลังเคลื่อนเก้าอี้...แต่คงเพราะเขาตรึงไว้เคลื่อนย้ายไม่ได้
พนักงานอีกคน...พยายามดึงเข่าน้องออกมาให้ได้...พร้อมเสียงร้องของเด็กน้อยแผดจ้า
ไทยมุง...ไทยมุง...เริ่มทำให้ผมไม่เห็นภาพนั้นแล้ว
............................

 

 

รู้สึกตัวอีกที...ผมอยู่ใกล้เด็กน้อยและคุณแม่...(ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ?)
บอกให้พนักงานหาอะไรที่เป็นเจล เช่น สบู่...น้ำยาล้างจาน...โลชั่น
เขาคงงง...ว่า มีผู้ชายผอม ๆ ...ใส่แว่นสั่งหา...แต่ก็เห็นกุลีกุจอกระวีกระวาด
ผมบอกให้คุณแม่อย่าตกใจ...นิ่ง ๆ ไว้
ผ่านไปนาน...น้องพนักงานบอกว่า...ของที่ให้หาไม่มี
ผมนึกขึ้นได้...มีน้ำมันพืชไหม ?
....................................
 
 
ผู้จัดการถือหม้อน้ำมันพืช...และกระชอน
ผมเอาใส่อุ้งมือของผม...มือผมสั่น...คงเป็นเพราะไทยมุงมาก
ผมใส่น้ำมันที่ซอกเข่าเด็กน้อยทั้งสองข้างสองครั้ง
มือผมและกระโปรงน้องชุ่มด้วยน้ำมันเยิ้ม...
....................................
 
 
และแล้ว...เข่าของเด็กน้อย...ก็หลุดออกมาง่ายดาย...ราวปาฏิหารย์
เสียงหายใจเฮือกใหญ่...ของคุณแม่เด็ก
เสียงหายในเฮือกที่ดึงขึ้น...ในตัวผมเอง
ไทยมุง...ปรบมือ...เริ่มแยกย้าย
.....................................
 
 
พนักงานกล่าวขอบคุณ
เด็กน้อย...ยิ้มสดใสให้ผมนิดหน่อย
คุณแม่เด็ก...ยกมือไหว้...ขอบคุณผม
....................................
 
 
เป็นคุณหมอใช่ไหมค่ะ...
ถ้าเป็นในหมู่บ้าน...ผมคงบอกว่า...ผมเป็นหมอ
แต่ที่ห้างสรรพค้า...ผมบอกได้เพียงว่า...
ทำงานที่อนามัยครับ....
......................................
 
 
อะไรก็ตามไม่สำคัญ...
สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในวันนี้ คือ
 

"...โอกาส..." ที่ได้ทำความดี...ได้ช่วยเหลือคนอื่น...

ได้เยียวยาความทุกข์ (เล็ก ๆ) ของคนร่วมแผ่นดิน
ทำให้ผมมีความสุขมาก

แม้จะเป็นเรื่อง..."บังเอิญ..." ก็ตาม...

 
 
 
 
 
 
ขออนุญาตคุณแม่น้องว่า...จะเอาเรื่องราว...ไปแบ่งปันนะครับ