ผมกลับจากนครปฐมเมื่อคืนดึก ๆ เมื่อวาน...
ไม่ได้เขียนบันทึกหลายวัน จึงขอปล่อยของ...เขียน 2 บันทึก (นอนตีห้า)
...เมื่อบ่ายวาน...คุณตู่..รายการคนค้นตน อยากคุยกับปู่สอน...
จึงติดต่อมาหาผม...ผ่านการส่งต่อจากรายการปราชญ์เดินดิน...
 

 

วันนี้ ผมจึงเดินทางมาหาปู่สอน เพื่อให้สองคนได้คุยกัน
ผมได้เรียนรู้จากปู่สอนวันนี้...มากมาย
 

 

1. ปู่กำลังตากข้าวนาปรังที่เก็บเกี่ยวเมื่อวานมาตากแดด...อย่างคล่องแคล่ว

 

2. ปู่เล่าว่า...แรงในการปลูกต้นไม้ลดลง...หันมาเพาะกล้า...แบ่งปันคืนทุกอย่างที่มี...ไปทำความสะอาดถนนสายไปหาอาจารย์ "ต้นไม้" เช้ามืดทุก ๆ วัน

 

3. สิ่งที่ทำอยู่ไม่มีใครให้รางวัลหรือสิ่งตอบแทน...แต่สิ่งที่ค้นพบ คือ ความสุข...จากการค้นพบตัวเอง...ธรรมะจากธรรมชาติ

 

4. การปลูกต้นไม้...เป็นการดับทุกข์...และหนีพ้นวัฎสงสาร

 

5. พระพุทธเจ้าตรัสรู้ใต้ต้นไม้ให้เป็นแบบอย่างให้ผู้คน...อย่างน้อยเกิดมาในชีวิตหนึ่ง...คนเราน่าจะศึกษาธรรมะจากต้นไม้...บันไดขั้นแรก คือ รักต้นไม้...บันไดสุดท้าย...หนีพ้นวัฎสงสาร...ปู่เล่าว่า...แล้วแต่การปฏิบัติของตนเอง

 

6. ปู่กำลังแบ่งปันความรู้ให้พระหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้าน...สนใจศึกษาธรรมะจากการปลูกต้นไม้ เพราะเป็นเครื่องมือหนึ่งสู่การเดินทางของ... ศีล-ทาน-สมาธิ
 

 

วันนี้...ผมได้กลับมาทบทวนชีวิตของผมอย่างกลับไปกลับมาหลายรอบ
และเริ่มค้นพบว่า...ชีวิตของคน ๆ หนึ่ง...ที่เกิดมาบนโลก
จะสร้างความหมายและคุณค่าต่อตนเองได้อย่างไร ? (นอกเหนือมิติด้านวัตถุ)
 

 

สิ่งนั้นก็คือ การเดินทางเพื่อค้นเข้าศึกษาใจของตนเองอย่างมีปัญญา
ถึงแม้สำหรับผม...ตลอดบั้นปลายสุดท้ายของชีวิตบนโลก...จะยืนอยู่แค่บันไดขั้นที่หนึ่งเท่านั้น
 

 

แต่ผมก็ภูมิใจแล้ว...ที่ได้มาเรียนรู้ใจตัวเอง
ผ่านลมหายใจเข้า-ออก
 

 

ซึ่งบางครั้ง...รู้สึกเหมือนมันช่างยาวนาน และลุ่มลึก
และหลายครั้ง...กลับรู้สึกเหมือนมันช่างเนิบนาบ และตื้นบาง
 
นั้นก็เป็นเพราะ...ความไม่นิ่งของใจของผมเอง....
 

 

 

(วันเสาร์ที่ 17 กันยายน 2554 ณ ลานข้าวหน้าบ้านปู่สอน)