วิถีชีวิตการเดินทางของพนักงานขับรถในชุดวิน

วิถีชีวิตการเดินทางของพนักงานขับรถในชุดวิน

                                                                                                                  

                วิถีชีวิตการเดินทางแต่เช้าตรู่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนในบริเวณนั้น   พนักงานขับรถในชุดวินรอรับผู้โดยสารหลากหลายอาชีพเพื่อไปส่งให้ถึงยังจุดหมาย  แม้ว่าวันนี้สายฝนที่โปรยปรายลงมาจะเป็นอุปสรรคอยู่บ้าง    แต่ทว่าพวกเขาก็ยังคงทำหน้าที่กันอย่างเช่นทุกวัน

                สายฝนในเช้าวันนี้หรือวันไหนก็ไม่เคยทำให้บรรยากาศของซอยสดใสแตกต่างไปจากเดิม    สถานที่แห่งนี้ยังคงเต็มไปด้วยความคึกครื้น  บุคคลทั่วไป   นิสิต  นักศึกษาในมหาวิทยาลัยบูรพา  ที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบในช่วงเช้า   ต่างก็ออกจากที่พักของตนเพื่อมาหาอาหารเช้ากินและเดินทางไปยังจุดหมาย    กลิ่นหอมหวนชวนหิวของข้าวเหนียวหมูปิ้งเป็นตัวเลือกหนึ่งในอาหารมื้อแรกของใครหลายๆคน    

      บนถนนสายนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายอาชีพ  ต่างพ่อ   ต่างแม่   ต่างที่มา   ต่างนิสัย    มีทั้งคนดีและไม่ดีปะปนกันไป   อีกวิถีชีวิตหนึ่งที่ถือได้ว่ามีความสำคัญและเป็นสายสัมพันธ์เชื่อมโยงทุกชีวิตในซอยไว้ด้วยกัน   นั่นก็คือ   “มอเตอร์ไซค์รับจ้าง”  พนักงานขับรถในชุดวิน เหล่านี้ถือได้ว่าเป็นผู้เชื่อมสัมพันธ์ของคนในสังคมให้ติดต่อกันได้อย่างสะดวกสบายและรวดเร็ว   หลายคนหลายอาชีพเลือกที่จะใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างมากกว่าการเดินหรือนำรถยนต์มาเอง    เพราะบริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างสามารถเรียกใช้ได้ทั่วไปตามคิวรถ   วิธีเรียกใช้บริการก็จะมีสัญลักษณ์ที่เป็นที่เข้าใจตรงกันระหว่างลูกค้าและคนขับ คือ จะชูมือขึ้นและบอกจำนวนรถด้วยการนิ้วมือ   

     เวลาประมาณตีห้าของทุกวันกลุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้างประจำวินต่างๆก็เริ่มอาบน้ำแต่งเครื่องแบบและออกมารับผู้โดยสารไปส่งยังจุดหมายเพื่อให้เขาได้ทำหน้าที่ของตนเองอย่างปลอดภัย  ตลอดทั้งวันพวกเขาจะคอยรับส่งผู้คนมากหน้าหลายตาและหลากหลายอาชีพนับไม่ถ้วน   สิ่งที่พวกเขาต้องทำอย่างระมัดระวังในการให้บริการก็  คือ  การส่งผู้โดยสารให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย  เพราะนี่คือหนึ่งชีวิตที่มีบุญคุณต่อพวกเขามาก

        อาหารกลางวันของคนที่ทำงานตรงนี้ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจและความหิวของแต่ละคน  จะไม่มีเวลาตายตัวเหมือนพนักงานบริษัททั่วไป   เนื่องจากเขาสามารถบริหารเวลาของตัวเองตลอดทั้งวันได้โดยไม่ต้องมีตารางกำหนด   

        รายได้ของผู้ที่ประกอบอาชีพนี้จะมากน้อยประการใดก็ขึ้นอยู่กับความขยันของแต่ละคน  ผู้ที่มาทำงานแต่เช้าและเลิกเย็นก็จะได้มากกว่าคนที่ทำบ้างหยุดบ้าง  ในหนึ่งวันก็ตกประมาณ  ๗๐๐ – ๑๐๐๐ บาทต่อวัน    การลงทุนก็ใช้ในการเติมน้ำมันและค่าอาหารเพียงแค่  ๑๘๐  บาทต่อวัน   ซึ่งรายได้เหล่านี้ก็พอเลี้ยงครอบครัวและมีให้เหลือเก็บบ้าง 

        คนที่มีการศึกษาสูงอาจมองว่าอาชีพนี้เป็นอาชีพของชนชั้นแรงงาน    และเป็นงานที่ไม่มีความมั่นคงต่อชีวิต    แต่มีคนบางกลุ่มที่เห็นว่าอาชีพนี้เป็นงานที่มีศักดิ์ศรี   และมีคุณค่ากับพวกเขามาก  

        คุณปาริชาติ   วาดชุม  เป็นหนึ่งในผู้ประกอบอาชีพนี้    เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆที่มาจากต่างจังหวัด    เธอบอกว่า “ฉันมีความภาคภูมิใจกับอาชีพนี้มากเพราะมันเป็นอาชีพที่สุจริต  และเป็นอาชีพที่อิสระจะสามารถมาทำงานเมื่อไหร่ก็ได้อาชีพนี้เป็นอาชีพที่ไม่ต้องมีนายจ้างแต่เราได้เป็นนายตัวเอง”     สายตาของเธอขณะพูดนั้นเต็มเปี่ยมไปน้ำเสียงแห่งความสุขและความจริงใจ    

       เช่นเดียวกับคุณสามารถ  มาดแม้น   ผู้ประกอบอาชีพเดียวกัน  เขาบอกว่าเขามีความสุขที่ได้ทำงานนี้  งานนี้เป็นงานที่เขารักมากและจะทำอาชีพนี้ต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะทำไม่ไหว  และจะพยายามรักษาความไว้วางใจที่ผู้โดยสารมอบให้ไปตลอด

       ก่อนที่จะมาถึงตรงนี้ได้  ผู้ที่ขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างทุกคนจะต้องไปลงทะเบียนที่สถานีตำรวจก่อน  เพื่อเป็นการรับประกันความปลอดภัยให้กับผู้โดยสารและผู้ขับขี่เอง  แต่ในปัจจุบันก็มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างบางคนที่ไม่ได้ลงทะเบียน  ซึ่งจะเรียกกันว่า “วินเถื่อน”  ข้อสังเกตง่ายๆของวินเถื่อนก็คือ  จะไม่มีที่ประจำอยู่เป็นหลักเป็นแหล่งและจะขับรับผู้โดยสารไปเรื่อยๆไม่มีคิวตายตัว  เรื่องวินเถื่อนก็เป็นปัญหากับมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ถูกกฎหมายมาก  เนื่องจากวินเถื่อนเหล่านี้จะมาแย่งลูกค้าไปหมดและเป็นการไม่เคารพสิทธิ์และกฎเกณฑ์ที่สังคมส่วนใหญ่ตั้งขึ้น

       สายฝนในช่วงเช้าหายไปพร้อมกับพระอาทิตย์ของวัน  ความมืดมิดเข้าปกคลุม   ภารกิจของวันสิ้นสุดลงในเวลาประมาณสี่ทุ่ม   เหล่าพนักงานในชุดวินเริ่มทยอยกลับบ้านไปพักผ่อนเพื่อเก็บเรี่ยวแรงเตรียมต่อสู้กับวันใหม่   วันพรุ่งนี้ยังมีคนอีกหลากหลายอาชีพที่พวกเขาจะต้องไปส่งให้ถึงจุดหมาย