ความคาดหวังในการเรียนสัมมนาคือ เรื่องความรู้ทางด้านการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษที่เพิ่มขึ้น เพื่อนำไปใช้ในการประกอบอาชีพ โดยจะเป็นประโยชน์กับนักเรียน โดยก่อนเรียนวิชานี้ทราบล่วงหน้าว่าจะมีอาจารย์ผู้สอนมากกว่า 1 คน โดยชื่อที่ทราบและรู้จักก่อนเลยคือ อาจารย์ขจิต ฝอยทอง เนื่องจากพบเห็นเวลาหาข้อมูลในกูเกิลบ่อยๆ เวลาจะหาตัวอย่างงานวิจัย และโดยส่วนตัวถือว่าตัวเองเป็นนักเรียนที่โชคดีเนื่องจากมีโอกาสได้พบกับครูมาก่อน เพราะเมื่อก่อนหน้านี้ประมาณ 2 ปีที่แล้ว ก่อนที่ผู้เขียนจะตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโท ได้มีโอกาสไปอบรมอบรมครูกลุ่มสาระวิชาภาษาอังกฤษและการพัฒนาสื่อการเรียนรู้ด้วยการพับกระดาษ ระหว่างวันที่ 22 - 24 มีนาคม 2553 ณ โรงแรมสยามธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตอนนั้นจำได้ว่าโรงเรียนสนับสนุนค่าใช้จ่ายในการลงทะเบียนอบรมไปให้ และในงานนี้ก็ได้พบกับอาจารย์ขจิต ฝอยทอง ตอนแรกเข้าใจผิดว่าเป็นอาจารย์ผู้หญิงแก่ๆ คนที่พูดไมค์ตอนเช้า (555) เพราะคิดว่าชื่อขจิต สงสัยจะเป็นผู้หญิง พอเรียนพับกระดาษกับอาจารย์อีกท่านหนึ่งเสร็จแล้ว คนที่โผล่มาที่ชื่ออาจารย์ขจิต อ้าวเป็นผู้ชายนี่! งง เลย แต่พอได้ฟังอาจารย์เป็นวิทยากรนำทำกิจกรรมต่างๆ ก็รู้สึกสนุกสนาน ทั้งเกม เพลง ต่างๆ เป็นประโยชน์แก่การสอนมากเพราะปีนั้นเป็นปีที่เพิ่งบรรจุได้ยังไม่ถึง 1 ปี ยังมีประสบการณ์ไม่มาก ก็นับว่าได้กิจกรรมในงานนั้นมากทีเดียว ตอนนั้นบังเอิญได้พบกับรุ่นพี่ที่เรียน ป.โท การสอนภาษาอังกฤษฯ ที่ ม.ราชภัฏสุราษฎร์ฯ อยู่พอดี เลยได้คุยกันในงานนั้น ว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง พี่เขาก็เชียร์ให้มาเรียน บอกว่าเรียนง่ายไม่ยาก ก็เป็นส่วนหนึ่งในการตัดสินใจมากเรียนด้วยแล้วก็พาเพื่อนสนิทซี้ปึกอีกหนึ่งคนมาเรียนด้วยกันจนถึงวันนี้ ที่สำคัญยังได้เจอเพื่อนในอนาคตคนหนึ่งคือพี่ปุ๊ก ซึ่งตอนนั้นพาฝรั่งมาด้วย พี่แกพูดกับฝรั่งซะ เก่งๆ มากๆ ทั้งสำเนียงและการออกเสียง เพิ่งมารู้ทีหลังว่าพี่เค้าจบอุตสาหกรรม แล้วเรียนอังกฤษด้วยตนเองทีหลังตอนพี่เค้าเล่าวันเป็นพิธีกรจัดสัมมนา พี่เค้าพิสูจน์ได้ถึงคำพูดที่ว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
เล่ามาตั้งนานยังไม่ตอบคำถามให้เคลียร์ (เม้าส์เรื่องอื่นซะนาน) แบบสวยหรู “คาดหวังว่าเรียนแล้วจะสามารถนำไปใช้ประโยชน์ในการทำงาน และเกิดประโยชน์สูงสุดแก่นักเรียน” เอาความจริง “ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก เพราะเป็นคนไม่ค่อยคาดหวังอะไร แต่คาดเดาได้ว่าถ้าเรียนวิชานี้กับอาจารย์ขจิต น่าจะคล้ายๆ กับการสัมมนาเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นสิ่งที่เราเรียนรู้ได้โดยไม่ต้องเครียด และเน้นกระบวนการกลุ่มในการสร้างความรู้ ซึ่งแสดงว่าเราไม่ต้องเครียดคนเดียว ไม่ต้องรู้คนเดียว เรายังมีเพื่อนช่วยเครียดไปกับเรา และรู้พร้อมไปกับเรา ในขณะที่เราก็ได้รู้ในสิ่งที่เพื่อนรู้ด้วย”
