คิดถึงเจ้าป๊อบอาย
           ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน มักจะมีเจ้าป๊อบอายมาต้อนรับเสมอ ป๊อบอายเป็นสุนัขของฉันเองค่ะ ตัวสีดำเป็นตัวโปรดของน้องสาวดิฉัน น้องสาวรักมาก ป๊อบอายเป็นสุนัขแสนรู้มันรู้ว่าเราพูดอะไร สั่งให้มันทำอะไร ห้ามมันไม่ให้ทำอะไรมันจะเชื่อหมด มันเป็นสุนัขที่รักเจ้าของมาก ทุกครั้งที่ฉันออกจากบ้านไปไหนมันก็จะตามไปด้วยตลอด                                       เช้าวันนี้ก็เช่นกัน น้องสาวฉันไปโรงเรียน มันก็ตามไปส่งด้วย มันวิ่งตามรถรับส่งของน้องสาวฉัน จนขามันเจ็บน้องสาวฉันไล่มันกลับบ้านแล้วบอกกับมันว่า "ป๊อบกลับบ้านไป ขาแกเจ็บเดี๋ยวตอนเย็นพี่กลับจากโรงเรียนพี่จะเอายาใส่ให้" แล้วมันก็กลับมาที่บ้าน พอตอนสายพ่อต้องเอารถออกไปทำงานแม่เล่าว่า แม่ทำธุระอยู่ในบ้าน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเจ้าป๊อบอายร้องอย่างเจ็บปวด แม่รีบวิ่งออกมาดูก็พบว่าพ่อถอยรถมาชนเจ้าป๊อบอาย ซึ่งมันขาเจ็บอยู่มันคงวิ่งหนีไม่ทัน (น่าสงสารมันมาก)มันคงเจ็บมากจึงร้องด้วยความเจ็บปวด..... แม่บอกว่าแม่รีบอุ้มร่างมันขึ้นมาตอนนั้นป๊อบอายหายใจโรยริน ร้องด้วยความเจ็บปวดแม่บอกว่ามันมองหน้าแม่แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา จนแม่กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแม่ร้องไห้ออกมาแล้วบอกกับมันว่า "ป๊อบเอ๋ยแม่ไม่รู้จะช่วยแกยังไง" อาการของมันหนักหนาจนเกินจะเยียวยา.....จนวินาทีสุดท้ายของชีวิตมัน  แม่ยังบอกอีกว่าเมื่อตอนเย็นพอน้องกับมาก็ร้องไห้ใหญ่เลยจนไม่พูดกับพ่อ   มันเป็นอุบัติเหตุที่ครอบครัวเราไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย พอฉันทราบข่าวฉันก็เสียใจร้องไห้ จนถึงตอนนี้ก็ยังคงเสียใจ ฉันคิดในใจว่าไม่อยากให้มันเป็นเรื่องจริงเลย อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข ฉันยังอยากให้เจ้าป๊อบอายอยู่กับครอบครัวของฉัน เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของเรา และยังอยากให้เจ้าป๊อบอายวิ่งออกมาต้อนรับฉันทุกครั้งที่ฉันกลับบ้านแต่มันคงไม่มีอีกแล้ว .......ฉันเพิ่งเข้าใจว่าการสูญเสียสิ่งที่เรารักไปมันเจ็บปวดมากแค่ไหน ถึงเราจะร้องไห้ให้ตายกันไปก็ไม่มีวันได้มันกลับคืนมา จากเหตุการนี้คนที่เสียใจที่สุดคงเป็นพ่อของฉันเอง  ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าป๊อบมากมายนักแต่ก็คิดเสมอว่าเจ้าป๊อบเป็นเหมือนน้องของฉันอีกคน เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของฉัน  จากนี้ไปคงไม่มีอีกแล้วอยากบอกว่า ฉันรักแกนะป๊อบอาย ไปสู่สุขติเถอะนะน้องรัก......