งานบริหารกับการตำน้ำพริก ระหว่างทางขอนแก่น-กรุงเทพ ติ๋วกับพี่ปูคุยกันในประเด็นของงานบริหาร หันมององค์กร โหบุคลากร องค์ความรู้ ระดับปริญญาเอกมีเยอะแยะมากมาย แต่ผลผลิตงานถือว่ายังน้อยอยู่ หากเปรียบกรมนี้เหมือนการตำน้ำพริก เรามีวัตถุดิบดีมาก พริกที่รสเผ็ดกำลังดี ได้รับรางวัลแชมป์เปี้ยมวัตถุดิบคุณภาพจากต่างประเทศ ปลาที่มีก็เป็นชิ้นปลาคุณภาพ ขิง ข่า กระชาย ไม่ต้องพูดถึงคุณภาพไร้เทียมทานจากตำนานระดับอาเซียน แต่ ทำไมเราตำน้ำพริกรสอร่อยออกมาไม่ได้ พริกถือดีว่าตนเองได้รับรางวัลและนำเข้า ไม่ยอมให้รูปทรงที่มีเสียไป ขิง ข่า กระชาย ก็เช่นกัน ฉันจะยอมให้ทุบทำไมก็ในเมื่อพริกยังไม่ยอมให้ทุบเลยแหนะ เอาเข้าไปซิ ปลาก็เหลือหลายนี่ๆพวกเธอฉันอุตสาห์มาเป็นโปรตีนให้น้ำพริกมีคุณค่าทางอาหารมากขึ้นนะ จะให้ฉันทิ้งลวดลายของชิ้นเนื้ออีกเหรอ
ลองนึกถึงน้ำพริกที่เครื่องปรุงไม่เข้ากันซิค่ะ แม้วัตถุดิบจะดีขนาดไหนแต่ก็ท่าทางเป็นน้ำพริกสูตรกลมกล่อมได้ยาก พริกไปทางปลาไปทางกระชายไปทาง
แต่ละองค์ประกอบก็ไม่เรียนรู้ที่จะประสาน เชื่อมต่อ ดูเหมือนน่าที่ของนักบริหารคือ “ทุบและลงสาก ให้เครื่องนั้นคลุกเคล้ากันได้” เป็นโจทย์ไม่ง่ายแต่ไม่ยากเกินกำลังนะถ้าทุกคนยอมรับว่า ที่เป็นน้ำพริกรสอร่อย ณ ทุกวันนี้ไม่ได้เพราะอะไร ยังขาดอะไร
ขาดหัวใจครับ