ครบ 1 เดือนแห่งการเขียนบล็อกอย่างสนุกสนาน ได้บทเรียนเล็กๆ ไว้ดู

ข้าพเจ้า ระลึกได้ว่า..น่าจะปรับปรุงตัวเรื่องหนึ่งคือ
..การแบ่งปันพื้นที่..
..
ข้าพเจ้า เคยอยากแสดงน้ำใจ
ด้วยการบอก เพื่อนร่วมห้อง
" ใช้กระติกน้ำร้อนของเราได้นะ"
เธอยิ้ม ขอบคุณ
แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน
ก็มีกระติกน้ำร้อนอันใหม่เอี่ยม มาวางเบียดข้างๆ
สิ่งที่เพื่อนร่วมห้องต้องการ ไม่ใช่น้ำร้อนจากกาของข้าพเจ้า
แม้โดยกายภาพ มันไม่ต่างอะไรจากกาน้ำของเธอ
..สิ่งที่เรา "อยากให้" อาจไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ 
..สิ่งที่แต่ละคน ต้องการคือ..พื้นที่..
เราได้ใส่ใจกับ ความต้องการที่แท้จริง ของเขาเพียงไร
Sharing is not only giving
Sharing is caring
.
.
หากเปรียบชีวิต เหมือนดั่งละคร
มีคนเล่น และมีคนดู
หากตัวเรา เอาแต่ดู
ก็ไม่เข้าใจบทบาทอย่างแท้จริง
หากตัวเรา เอาแต่เล่นอยู่บนเวที
ก็จะไม่ได้เห็น..ว่าคนอื่นเล่นเป็นอย่างไร
ไม่มีเวลาดู..เพื่อเรียนรู้จากผู้อื่น
.
นักแสดงที่เชี่ยวชาญ สามารถพลิกบทบาท
จากผู้แสดง ผู้ดู ผู้กำกับ ได้อย่างคล่องแคล่ว
ย่อมไม่เกิดปัญหา
แต่สำหรับ นักแสดงหน้าใหม่..ต่างกัน
.
###
ข้าพเจ้า จึงตั้งใจว่านับจากนี้
จะใช้พื้นที่การเขียนบล็อกให้ประหยัดและคุ้มค่า
..
แม้ทุกวันที่ใช้ชีวิต  มีเรื่องให้เขียนไม่รู้จบ..
แต่น่าจะดีกว่า หากปล่อยให้ตกผลึก คัดสรร กลั่นกรองเสียก่อน
เขียนวันหยุดสุดสัปดาห์ละครั้ง  น่าจะกำลังพอดี...:-)