เช้าวันที่ 1 กันยายน ในราวป่าเสียงปืนกึกก้อ ญาติมิตรล้วนน้ำตานอง จากข่าวร้ายกลางป่าอุทัย วิญญาณเจ้าจงรับรู้ คนที่ยังอยู่ยังยืนหยัดต่อไป สืบ...เอยหลับให้สบาย เจ้าจากโลกไปนี้ไม่สูญเปล่า สืบ นาคะเสถียร เป็นบทเรียนข้าราชการไทย ถือประโยชน์ของชาติเป็นใหญ่ ถึงตัวต้องตายไม่เสียดายชีวา

เสียงปืนที่ดั่งลั่น

ตัวแม่นั้นต้องสิ้นใจ

ลูกน้อยที่กอดไว้

กระดอนไปเพราะแรงปืน

ฝืนใจเข้ากอดแม่

หวังแก้ให้แม่ฟื้น

แม่จ๋าเพราะเสียงปืน

จึงไม่คืนชีวิตมา

โทษใดให้ประหาร

ศาลไหนพิพากษา

หากลูกท่านเป็นสัตว์ป่า

ใครเข่นฆ่าท่านยอมไหม

ชีวิตใครก็รัก

ท่านประจักษ์บ้างหรือไม่

โปรดเถิดจงเห็นใจ

สัตว์ป่าไซร้ก็เหมือนกัน

อนิจจา สัตว์ป่าผู้น่าสงสาร

ถูกล้างผลาญเข่นฆ่าให้อาสัญ

ผิดด้วยหรือต้องถูกฆ่าให้จาบัลย­์....

โอ้ มนุษย์นั้นจะโหดร้าย ถึงไหนกัน......

 

หนึ่งเปรี้ยง! ปืนลั่นสะท้านป่า

หนึ่งวูบไหวผวา .. ทั้งป่าลั่น

หนึ่งคืน ... นานยาวราวกัปกัลป์

หนึ่งฝันฟุบแล้วลับแนวไพร

หนึ่งคน ควรค่าคารวะ

สืบสร้างสัจจะ ยิ่งใหญ่

หมื่นคำร่ำหาอาลัย

รวมใจสืบทอดเจตนา

บทประพันธ์โดย ...จีรนันท์ พิตรปรีชา