นักศึกษา : ครูๆๆ อธิบายข้อนี้ให้ผมฟังหน่อยครับ ผมไม่เข้าใจ ทำไมภาษาอังกฤษมันถึงสับสนอย่างนี้ เปลี่ยนนู่นที เปลี่ยนนั้นที ยาก งง ครับครู
อาจารย์ : พูดช้าๆหน่อย เดี๋ยวอาจารย์จะอธิบายให้ฟังใหม่ อีกรอบ
นี่เป็นหนึ่งบทสนทนาระหว่างอาจารย์และนักศึกษาระดับมหาวิทยาลัย นักศึกษาซึ่งกำลังจะเติบโตไปสู่การเรียนรู้ที่จะต้องพึ่งพาตนเอง ก้าวไปเป็นอีกส่วนหนึ่งในโลกแห่งการเรียนรู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด
อีกด้านหนึ่งเป็นความรู้สึกของอาจารย์ที่เพิ่งสอนเรื่อง Present simple tense จบไป กำลังนั้งคิดว่าเด็กพวกนี่กำลังจะโต ไปเป็นผู้ใหญ่แต่ทำไมทุกเรื่องถึงไม่พยายามที่จะเรียนรู้ด้วยตนเองบ้าง มีอะไรก็ถามแต่อาจารย์อยู่ได้ ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องที่พวกเขาก็เคยเรียนผ่านมาแล้วทั้งสิ้น ทำไมถึงไม่จำบ้าง เหนื่อยใจจริงๆๆ
นี่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน ที่จะต้องทำหน้าที่เป็นเสมือนผู้คอยแจวเรือลำน้อย ส่งลูกศิษย์ให้ถึงฝั่ง น่าจะเปรียบได้ว่าจากฝั่งคลองซึ่งเป็นฝั่งเล็กๆ ไปยังฝั่งทะเลซึ่งไม่มีขอบที่สิ้นสุด แต่ฉันก็ยังภูมิใจที่เด็กเหล่านี้เรียกฉันว่าครู ฉันคิดว่าคำว่าครูนั้นมันมีความหมายลึกซึ้งมากที่สุด และสิ่งที่ภาคภูมิใจยิ่งกว่านั้นคือการที่เด็กเหล่านี้ได้ซึมซับเอาคำสอน และความรู้ที่ได้รับมาไปใช้ในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง ครอบครัว และสังคม
นักเรียนไทยเป็นแบบนี้ทุกราย
เป็นกำลังใจให้ อย่าท้อนะ
เราครูไทยต้องสู้ สู้ เพื่อประเทศไทย