23 สิงหาคม 2554
คุณแม่ของผม...เป็นคนจังหวัดเลย...เติบโตที่นั่นจนเป็นสาวสะพรั่ง
แม่เล่าว่า...หลังบ้านของแม่...บ้านกำเนิดเพชร...จะติดกับแม่น้ำเลย
แม่จึงผูกพันกับคุณตา..คุณยาย...และบ้านที่มีชีวิตชีวาของแม่
แม่มาพบรักกับเตี่ยของผมที่อำเภอชุมแพ...แม่มาขายน้ำอ้อยกะทิ...
ด้วยความรักที่แม่มีต่อเตี่ย...จึงได้มาอยู่ที่อำเภอภูเขียว
และอยู่ที่ภูเขียวเรื่อยมาจนปัจจุบัน
เตี่ยได้จากแม่ไปแล้ว 5 ปีกว่า ๆ....ผมว่า...ทุกวินาทีแม่ไม่เคยลืมเตี่ยเลยนะ
แม้เวลานี้...แม่จะเดินด้วยขาสองข้างไม่ได้
ยิ่งเป็นสิ่งที่แม่ไม่เคยกลัวเกรง "ความตาย"
และลูก ๆ ทุกคน...ถ้าแม่จะจบชีวิตไปเวลาใดก็ตาม
ลูกคงเสียใจ และพร้อม ๆ กับดีใจ
เพราะด้วยรู้ว่า...แม่จะได้ไปอยู่กับเตี่ยของพวกเราแล้ว
เตี่ยซึ่งเป็นผู้ที่รักและร่วมแบ่งปันทุกข์สุขอย่างไม่เปลี่ยนแปลง...
(เตี่ยทำให้ลูก ๆ เห็นสม่ำเสมอว่า เตี่ยให้ความรักกับแม่เสมอ...
เหมือนคำพูดของใครนะ ....
....สิ่งที่ดีที่สุดที่พ่อพึงทำให้ลูกได้...คือการให้ความรักกับแม่ของลูก....)
เนื่องจากเป็นช่วงเดือนสิงหาคม...กลิ่นหอมของวันแม่แห่งชาติยังอบอวนกรุ่นอยู่
ผมอยากเขียนว่า...แม่มีความพิเศษ...อย่างไรนะ...เพราะแม่ของผมเป็นผู้หญิงธรรมดา
และที่แสนธรรมดายิ่งกว่านั้น...แม่อ่านและเขียนหนังสือไม่ออกเลย
แต่แม่ของผมมีความพิเศษ คือ แม่เป็นครูคนแรกของผม
ผมจำได้ว่า...ตอนผมเรียนประถมสี่
หลังเลิกเรียน...ผมทำการบ้านคณิตศาสตร์ไม่ได้
ตั้งที่ผมถาม...พี่ชาย...เพื่อน ๆ...คนข้างบ้าน...ก็ไม่มีใครทำได้
นับเป็นเรื่องที่กังวลสำหรับผม...เพราะถ้าผมไม่มีงานส่งครูตอนเช้า
ผมต้องถูกดุ หรือโดนตีแน่นอน (สมัยนั้น)
แม่คงเห็นความผิดปกติของผม...จึงไถ่ถามผม
และรับรู้ปัญหาของผม คืออะไร ?
แม่ละมือจากงาน และงานเตรียมหมาก พลู สีเสียด ที่ต้องนำไปขายที่ตลาดสด..เช้ามืดทุกวัน...
แม่จูงมือผม...พร้อมกระเป๋านักเรียน....ถามที่อยู่ประจำชั้นของผม
พวกเราเดินเกือบกิโลเมตร...ถึงเหนื่อยล้า...สำหรับเด็กวัยนั้น
แต่ผมมีความอบอุ่นสุดหัวใจ
คุณครูเจอผม...ยิ้มทักทาย
และช่วยสอนการบ้านผม
โดยแม่ของผม...นั่งรออยู่ของนอกบ้านของครู
แม่ คือ ครูคนแรกของผม
แม่ คือ ผู้หล่อเลี้ยงจิตใจของผมในยามผม...ทุกข์กังวล
แม่ไม่ได้สอนอะไรมากมาย เพราะแม่บอกกับลูก ๆ ทุกคนว่า...
แม่ไม่มีความรู้...
แต่ความไม่รู้ของแม่...เป็นตัวอย่างที่ดีและงดงาม
ในการนำสิ่งที่แม่กระทำให้ผม และลูก ๆ ทุกคน
เพื่ออบรมสั่งสอนลูกของผมเอง
แม้ผมจะร่ำเรียนมาสูงมากกว่าแม่
ผมยังไม่มั่นใจว่า...
ผมจะเลี้ยงลูกของผมได้ดีกว่าที่แม่เลี้ยงผมไหมนะ ?
........................................................................................................
นั่นซินะ เราจะเลี้ยงลูกของเราให้ได้ดีกว่าที่แม่เลี้ยงเรามาหรือไหมหนอ
มาร่วมรำลึกถึงพระคุณแม่ด้วยคนค่ะ
ต้องทำได้สิค่ะ
ก็มีแม่เป็นแบบอย่างแล้วค่ะ
ท่านเก่ง มีความรักและสามารถเลี้ยงเราได้จนบัดนี้
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
แม่ของอดิเรก คงใจดี มากๆนะคะ
สวัสดีค่ะ
คุณหมอทำได้อยู่แล้วค่ะ เชื่อว่าคุณหมอจะเลี้ยงลูกได้ดีที่สุดเลยค่ะ