เมื่อวานคือวันที่ ๑๖ สิงหาคม เป็นวันหวยออก ผมได้มีโอกาสไปคุยกับแม่บ้าน ทราบว่า งวดก่อนหวยกินไปสามพัน ผมร้อง "โห" เสียงดัง "แล้วจะเอาอะไรกินกันละเนี่ย" แม่บ้านหัวเราะร่า "ก็ตามมีตามเกิด" เช้าวันนี้หลังจากบันทึกใน gotoknow แล้ว ๒ เรื่อง จึงเดินออกไปหน้าห้องทำงาน เห็นท่านนั่งเหงา จึงทักว่า "เป็นไงบ้างครับป้า" "โดนอีก" เสียงเหน่อๆนิดๆ แต่แล้วก็คุยแบบหน้าตาตื่น ทำตาโต คล้ายๆรู้สึกเสียดายและความหวังแห่งการรอคอยที่จะก้าวต่อไป "เนี่ย อจ.ดันไปออกเลขท้ายรถคันใหม่ของนายก" ตกลง สุขหรือทุกข์เนี่ย นั่งเหงาคือสุข แต่พอรู้ที่มาของเลขที่ออกแล้วเสียดายและมีความหวังจะซื้อใหม่อีก

   ผมจะไม่ห้ามคนแก่คนเฒ่าที่ซื้อหวย เพราะท่านมีความหวัง ชีวิตของคนถ้าสิ้นหวังแล้วจะเอาอะไร ในทางสถิติมันเป็นไปได้ยากที่จะคำนวนให้ได้ว่างวดหน้าออกอะไร แต่สิ่งที่เป็นไปได้คือมีคนทายถูกไม่น้อย แต่ถูกกินมากกว่า มิฉะนั้นสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลกับเจ้ามือหวยที่ไม่มีกฎหมายรองรับว่าถูกต้องก็คงอยู่กันไม่ได้ เอาเป็นว่า ความหวังของคนรายได้น้อยคือหวยนั่นแหละ ส่วนความหวังของคนมีรายได้มากเขาว่ากันว่า หุ้น การลงทุน กำไรจากเม็ดเงินที่ลงทุน ก็ว่ากันไป