การเลี้ยงเด็กเล็กไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เลี้ยงให้ดีมีคุณภาพเลี้ยงยากมากๆ เด็กที่เกิดมาในยุคนี้ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่เพราะเกิดมาพร้อมความสะดวกสบาย ไม่ต้องดิ้นรนไขว่คว้าอะไร อยากได้อะไรพ่อแม่ก็สรรหามาได้ทุกอย่าง การเผชิญความอดทนน้อย รออะไรไม่ค่อยได้ ใจร้อน หลานตัวเองก็เป็นไม่รู้จะทำอย่างไร นี่คิดไว้กับแม่เค้าถ้าพอรู้เรื่อง สามารถบวชเณรน้อยได้จะให้บวชเลย เผื่อจิตใจจะเย็นขึ้น...ก่อนส่งไปโรงเรียนเด็กเล็กดูจะรู้เรื่อง...ก็เหมือนผ้าขาวบริสุทธิ์ พอไปโรงเรียนมาได้ไม่นานพฤติกรรมเริ่มเปลี่ยน กัดเสื้อผ้าบ้าง กรี๊ดเสียงดังบ้าง เริ่มไม่เชื่อฟัง จากเดิมไหว้ตายาย ประจำเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเลย...ไปโรงเรียนแทนที่จะดีขึ้น....เห็นดีในส่วนที่เกี่ยวกับการท่อง การร้อง คอมพิวเตอร์ จะถามหลานทุกวันว่าไปเรียนครูให้เล่น/สอนอะไรบ้าง...เด็กก็จะบอกได้ว่าเรียนอะไร รู้อะไรมาบ้างในวันนั้น....บางครั้งฟังแล้วก็ขำดี ครูเค้าก็เข้าใจสอนนะ มันเปรียบเทียบกับธรรมชาติ...จำได้เลย หลานท่อง 1-10 ได้ตั้งแต่ตอนอยู่บ้านแล้ว แต่สงสัยครูจะให้หัดเรียนรู้เรื่องการเขียน เค้าสอนว่า เลข 1 เหมือนเสาธง เลข 2 เหมือนหัวเป็ด เลข 3 มี 2 หัว เลข 4 เหมือนเก้าอี้ เลข 5 เหมือนสิงโตอ้าปาก เลข 6 เหมือนไม้ตีกอร์ฟ เลข 7 ขีดแล้วลากเฉียง เลข 8 เหมือนแว่นตา เลข 9 มีหัวโตๆ เลข 10 มี หนึ่งนำศูนย์ เราก็เลยหยอกเล่นว่าแล้วเลข 11 ใช่เสาธงยืนเรียงกัน 2 อันไหม หลานบอก ไม่ช่าย....(เสียงสูงด้วยนะ) ครูไม่ได้สอน....ตอนนี้ยังหัดเขียนอยู่ บางครั้งหลานก็จะเอาคนในครอบครัวไปเปรียบเทียบกับนิทาน เช่น บอกว่าตัวเองเป็นเต่าถึงเส้นชัยก่อนกระต่ายเวลาวิ่งแข่งกันแล้วเราทำฟอร์มเป็นแพ้ เป็นต้น เค้าก็น่ารักตามแบบฉบับของเด็กๆ แต่เวลาดื้อก็หนักใจเอาการเลยทีเดียว ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีเนี่ยะไปโรงเรียนเนี่ยะ เพลงที่ได้ฟังจากหลานก็มีหลายเพลงนะ แต่ที่ฟังครั้งแรกแล้วขำก็เพลงนี้ ไปโรงเรียนมีเพื่อนมากมาย เหงาจะตายอยู่บ้านคนเดียว........ (ต้องทำเสียงสูงตรงเหงา เป็นเหง๊า...และต้องให้เด็กร้องเท่านั้น) ดังนั้นเพลงนี้ตาจะร้องให้หลานฟังบ่อยเลย เวลาตื่นมาตอนเช้าแล้วไม่อยากไปโรงเรียน เคยถามว่าที่โรงเรียนครูเล่านิทานให้ฟังไหม หลานบอกว่าครูเปิดนิทานในคอมฯ ให้ดู ดูจนตาแฉะเลย ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่....เพราะพูดแล้วก็หัวเราะ การอ่านนิทานให้เด็กฟังเป็นเรื่องที่ดีและฝึกจินตนาการแต่บางครั้งมันก็ทำไม่ได้เสมอไป ด้วยความขี้เกียจส่วนหนึ่งและบางครั้งก็เหนื่อย ก็จะอัดเสียงเล่านิทานเป็นเรื่องๆ ไว้ ตอนนอนก็จะเปิดให้หลานฟัง ได้ผลนะเนี่ยะ หลานชอบแต่มันก็ไม่ถูกหลักนักเพราะไม่ได้เปิดหนังสือและไม่ได้เห็นรูปภาพแต่ก็จะถามว่าแต่ละเรื่องที่เล่ามีสัตว์อะไรบ้าง เคยเห็นไหม...อะไรประมาณเนี่ยะ ถ้าทำถูกหลักการจะฝึกให้เด็กชอบอ่านหนังสือ แต่ดูหลานตัวเองก็ไม่ได้เกลี่ยดการอ่านนัก แต่เหมือนชอบระบายสีมากกว่าแถมสีที่เลือกใช้มีแต่สีเจ็บๆ เช่น สีแดง สีส้ม สังเกตุว่าสีเหลือง/สีเขียว ไม่เลือกเลย พึ่งมาช่วงหลังๆ นี้เองที่ระบายสีได้เย็นขึ้น เห็นบอกว่าโตขึ้นอยากเป็นคุณหมอ...บางครั้งก็อยากเป็นทหาร ยังดีนะเนี่ยะมีความอยากเป็น...ตอนนี้ 3 ขวบ 4 เดือนกว่าจะโตคงอยากเป็นทุกอาชีพเลย....หลานฉัน
ครอบครัวหรรษา น่ารักดีนะคะ
เรื่องราวเล็กๆ ที่อ่านแล้วรับรู้ถึงความรักความอบอุ่น ในครอบครัวจริงๆ มีพลังดีครับ
ขอบคุณทุกๆ กำลังใจนะค่ะ