รอเธอกลับมา

 

 

...

การเดินทาง ของหัวใจ ที่มาพบ
มีจุดจบ และจุดเริ่ม เพื่อเติมฝัน
เราต่างคน ต่างบาดเจ็บ เหน็บหนาวกัน
ทุกทุกวัน เราต่างมี ไมตรีใจ

การเดินทาง ของเรา ระยะสั้น
แต่ความฝัน ความคิดถึง ที่มีให้
กลับเพิ่มพูน ขึ้นทุกวัน ฉันมั่นใจ
หากไม่พบ วันใด ฉันเฝ้ารอ

...

แต่วันหนึ่ง ฉันกลับพบ ตัวเธอว่า
เธอเริ่มต้น หายหน้าไป ไกลจากฉัน
แอบหลบหน้า และหลบตา ทุกทุกวัน
หรือจะเป็น เพราะตัวฉัน เร่งรัดเธอ

ฉันก็รู้ ว่าเธอนั้น มีงานยุ่ง
ฉันจึงมุ่ง คิดแต่ใน ประเด็นนี้
หลอกตัวเอง ว่าเธอยุ่ง มุ่งงานดี
ถึงไม่มี วันเวลา หาฉันเลย

...

แล้วทุกอย่าง ก็เงียบ เรียบร้อยมาก
ไม่มีสื่อ ของเธอจาก ช่องทางไหน
ไม่มีสิ่ง บอกเหตุ ที่เตือนภัย
ให้เตรียมใจ ว่าเธอไป จากฉันจริง

อันความเงียบ มันเป็นลาง การบอกเหตุ
เหมือนอาเพศ พายุฝน โหมกระหน่ำ
ย้ำเตือนว่า ฟ้าฝน ไม่ได้ทำ
ให้จดจำ เธออยากไป เพราะใจเธอ 

...

ความสิ้นสุด เป็นเรื่อง ที่ตลก
ดูอับโชค ไร้หนทาง มองไม่เห็น
เหมือนหมอกร้าย ลอยอยู่ ทุกเช้าเย็น
เธอคงเป็น ใครสักคน หมดหนทาง

หัวใจเธอ คงทำ ด้วยเหล็กไหล
เธอถึงไม่ รู้สึก หรือรู้สา
หัวใจฉัน ทุกทุกวัน มันด้านชา
รอเธอกลับ กลับมาหา ฉันเหมือนเคย

...

 

 

 

มหาวิทยาลัยแห่งเวียงบัว

ณ เชียงใหม่

๗ สิงหาคม ๒๕๕๔

๑๘.๑๙ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์เศร้าและเฝ้ารอ ...

การเดินทางมาพบกับใครสักคนในช่วงชีวิตหนึ่งของชีวิตเป็นความมหัศจรรย์ เมื่อมีการพบ ก็ย่อมมีการจบและสิ้นสุด ใจเราอยากถนอมความรักและความรู้สึกดี ๆ เอาไว้ให้นานที่สุด แต่เราไม่สามารถทำสิ่งนั้นได้เพียงคนเดียว มันต้องช่วยกันทำทั้งสองคนทั้งสองฝ่าย

เราไม่สามารถบังคับใครให้มารักใครได้ หรือบังคับให้ใครมาอยู่กับเราได้ แต่เราสามารถเลือกบังคับใจของตนเองได้ว่า เราไม่เคยลืมความรัก ความเอื้ออาทรที่เรามีต่อกัน และให้กันเสมอ

ฉันยังรอเธออยู่ ... คนนี้ คนนั้น คนไหน ใครสักคน ฉันก็ไม่รู้ ;)...

......................................................................................................................................................................