ขอนำบทกวีของท่าน "วาณิช จรุงกิจอนันต์" ผู้ล่วงลับอีกบทมานำเสนอ หลังจากพยายามเขียนบ้าง แต่ไม่หวานเลย 555

เลยไปเปิดอ่านอีกรอบ ชอบบทกวีบทนี้จังครับ 

 

 

 

ฉันมีเธอ เธอมีฉัน

 

ฝันให้ไกลไปให้ถึงซึ่งความฝัน
ฝ่าและฟันขวากไฟไปให้ถึง
ฉันมีเธอเธอมีฉันอย่าพรั่นพรึง
ให้มือหนึ่งเราสองเกี่ยวคล้องกัน

ให้รอยยิ้มสร้างนิยายสายสวาท
พูนอำนาจอำนวยในหัวใจฝัน
แม้นทางทอดถึงทรวงดวงตะวัน
ฉันมีเธอเธอมีฉันจงมั่นใจ

แม้ใจพร้อมหลอมพิมพ์แล้วปริ่มสุข
ให้เสี้ยนทุกข์เสียดสาดมิหวาดไหว
เรามีเราเท่านี้ไม่มีใคร
เราเป็นเราอยู่ในหัวใจเรา

ในราตรีมืดทมิฬฟ้าสิ้นแสง
ขอแววแห่งดวงตาจงอย่าเศร้า
มองความมืดไปหาขอบฟ้าเทา
ให้แววเว้าตาของเราส่องทาง

ให้ทิวาสว่างทิพย์ระยิบระยับ
อัจกลับกลางใจใสสว่าง
ให้ลมเย็นจากโพ้นเขาพัดเบาบาง
พัดผ่านใจแผ่วจางเพียงบางเบา

ลอยไปสู่นิรันดร์ที่ฝันถึง
ลอยไปกับความคำนึงเหนือขุนเขา
ทุ่งดอกไม้ที่นั้นความฝันเรา
ซึ่งประตูแห่งเหย้ารอเราเยือน

 

......................................................................................................................................

 

ชีวิตฉัน ไม่มีใคร ให้คิดถึง
ให้ตราตรึง จิตใจ ไม่ให้หวัง
เหมือนวิถี ชีวิต ไม่จริงจัง
แต่ค้นหา แรงพลัง ยังคงมี 

เพียงแต่ว่า ลดละเลิก การรอคอย
ทุกอย่างปล่อย ตามดวงและ วาสนา
ใช้ชีวิต อุดมการณ์ งานนำพา
เมื่อเธอมา คนที่ใช่ ฉันรู้เอง

 

บ้านเชียงใหม่

๓ ส.ค.๕๔

 

บุญรักษา ครับ ;)

 

......................................................................................................................................

หนังสือกวีงาม

วาณิช จรุงกิจอนันต์.  รักคิดถึงกันไหม?.  กรุงเทพฯ : paeka publishing, 2554.