สหายเอ๋ยเหมือนคุ้นเคย กันมาก่อน

เจ้าเขียนกลอน ข้าต่อกลอน ใจไหว ไหว

ข้าไม่เคยสังสัย เจ้าคือใคร

แต่หัวใจ เจ้า และข้า เหมือน แด เดียว (ฮา บังอาจ)

หนังสือที่เจ้าอ่าน ข้าก็ มีเป็นเจ้าของ

ใยเจ้าต้อง คอย หา ใครที่ไหน อีกหรือ

ผนึกกำลัง ทำงาน ประโคมใจจนลุกฮือ

แก่นกลาง คือ คุณค่างาน เท่านั้นพอ