ต่างคน ต่างสถานที่ ต่างเครื่องมือ....ก็ต้องมีมาตรฐานเดียวกัน....
ภารกิจของหน้าที่การงาน่ ที่ต้องวุ่นวายกับเรื่องเอกสารที่ต้องจัดทำให้สอดคล้องกับข้อกำหนดของมาตรฐาน ISO15189 ดังหลายบันทึก ที่พี่เม่ยได้เล่าผ่านมาแล้ว
ทำให้สมองของพี่เม่ยต้องวนเวียนอยู่กับคำว่า มาตรฐาน อยู่ตลอดเวลา
############
.....จนกระทั่ง...วันหนึ่ง
พี่เม่ยก็วางแผนรายการอาหารมื้อเย็น ว่าจะโทรศัพท์สั่ง "พิซซ่า" ไว้ นัดเวลาประมาณว่าเมื่อเลิกงานก็จะแวะไปรับได้พอดี
เพื่อความสะดวก เวลาโทรศัพท์ไปสั่งพี่เม่ยก็จะบอกพนักงานว่า ทุกอย่างเหมือนเดิมค่ะ พนักงานก็จะทวนรายการสินค้าให้ พอเราตกลงก็รับออร์เดอร์ไป
แต่เนื่องจากสาขาร้านพิซซ่าที่เราไปรับสินค้าเป็นประจำนั้นปิดบริการไปแล้ว  จึงต้องเปลี่ยนไปรับที่สาขาบริการแห่งใหม่ ..... ก็ได้พิซซ่ามาสมใจ ดูจากภายนอกแล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิมค่ะ  พิซซ่าหอมหวล สีสันงดงามบาดตา ราคาบาดใจ
แต่แล้ว....เมื่อได้ลิ้มรส...ผู้เชี่ยวชาญด้านการรับประทานพิซซ่าทั้งหลายที่บ้านก็เปรยๆกันขึ้นมาว่า
"พิซซ่าวันนี้ ไม่ค่อยอร่อยเหมือนทุกทีเลยนะ..."
พี่เม่ยรีบอธิบายเพราะเกรงจะถูกเพ่งเล็งว่า ทุจริต ..."เป็นไปได้ยังไง ก็สั่งเหมือนเดิมเป๊ะ....แค่เปลี่ยนสาขาเท่านั้นเอง....แล้วไอ้กรรมวิธีการทำพิซซ่านี่นะ เค้าใช้วัตถุดิบเหมือนกันทุกร้านแหละ  วิธีการปรุง การทำ การอบ ก็ต้องมีการฝึกสอนกันมาก่อนแล้ว...."
"ไม่รู้ซี่ แต่ไม่ค่อยอร่อยเลย  ทำยังงี้ก็เรียกว่าไม่มีมาตรฐานน่ะซี่...."
อ้อ! แค่การปรุงพิซซ่า ที่ทำต่างสถานที่ ต่างคน ต่างเครื่องมือ ทั้งที่วัสดุและวิธีการเดียวกัน ก็ยังมีความแตกต่างกันได้ถึงเพียงนี้
############
แล้วผลการทดสอบทางห้องปฏิบัติการล่ะ จะเป็นอย่างไรหากอยู่ในสถานการณ์อย่างนั้นบ้าง..... 
....ถึงว่าสิ !.... ข้อกำหนดของมาตรฐาน ISO15189 ข้อ 5.6.6 จึงกล่าวไว้ว่า "การทดสอบที่ใช้หลายวิธี หรือใช้เครื่องมือหลายชนิด หรือทำในหลายสถานที่ ห้องปฏิบัติการต้องมีกลไกในการเปรียบเทียบผลว่าไม่แตกต่างกันตามค่ามาตรฐานทางการแพทย์...." จึงจะจัดได้ว่า มีมาตรฐาน

มิฉะนั้น...อาจเป็นเหมือนพิซซ่า... ก็เป็นได้!