บางท่านก็ได้รู้กันไปแล้วนะ ว่าเราเองทุกวันนี้นั้นทำงานให้โอกาสคนที่หลงผิดไปติดยาเสพติด ก็ทำกันไปละครับ ทำให้ดีทำเป็นประโยชน์ที่สุดตาม โอกาส ที่เราได้รับมาเหมือนกัน
ซึ่งยังไม่เคยบอกเลยมา มาทำได้ยังงัยกับงานฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด ก็เลยจะมาบอกให้รู้กันตอนนี้ละนะ ซึ่ต้องบอกก่อนเลยว่าทีแรกตั้งใจมาบวชแค่หนึ่งเดือนให้โยมพ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว สี่ห้าปี
ทำไปทำมาก็ได้ไปแล้วสองปี สองพรรษา แล้วในเวลานั้ปี 2550 ก็มีโอกาสได้ดูแลท่านหลวงปู่อย่างใกล้ชิดเป็นเวลาประมาณหนึ่งปีแล้วพอดีกับว่าทางสำนักงานคุมประพฤติมาติดต่อกับทางหลวงปู่ว่าอยากให้ทำงานฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดในทีแรกก็คงแค่ทำเป็นรุ่นแค่ให้เขาได้ผลงานคงไม่ใช่ทำอย่างต่อเนื่องเหมือนทุกวันนี้ไอ้เราเองก็ไม่รู้เรื่องหรอก
ไม่รู้ว่าท่านดูเราอย่างไรเหมือนกันนะพอวันที่เขาส่งสมาชิกมาวันแรกก็งง เห็นแต่เดินลงรถมาที่กุฎิหลวงปู่ ตามพิธิแหละครับหัวหน้าเจ้าหน้าคุมประพฤติก็พาสมาชิกไปกราบหลวงปู่ท่านก็ให้โอวาทแล้วก็พาไปพักที่สถานีตำรวจเก่าที่เป็นบ้านพักจนปัจจุบัน เราก็ยังไม่ทำอะไรหรอก ทำกิจวัตรดูแลท่านตามปกติแต่พอรุ่งเช้าสิครับเริ่มกิจกรรมกันวันแรกตอนเช้าท่านออกจากห้องแปรงฟันแล้วมานั่งที่เก้าอี้หน้าห้องรับแขกท่านกล่าววาจาสั้นกับเราว่า "ไปไปเป็นผู้นำเขาพาเขาเฮ็ดพาเขาทำ" งงสิครับทำไงว่าทำอะไรก็ไม่เป็นไม่มีความรู้เลยเรื่องนี้แต่มันเป็นคำพูดที่ฟังแล้วมันฝังไปใน จิตวิญญาณเราเลยก็ว่าได้ในต้อนนั้นจนวันนี้
ก็ไม่รู้จะพาทำอะไรความรู้เรื่องนี้ก็ไม่มีก็ลองทำดูมาจนถึงทุกวันนี้แหละครับทำแล้วก็แก้แต่สิ่งที่มันสำคัญและยังฝังอยู่ในใจเลยคือการให้โอกาสอันใหญ่หลวงที่ท่านหลวงปู่มอบให้
ซึ่งพระน้อยๆองค์ก็ไม่คิดว่าจะได้รับโอกาสแต่ก็ลองทำดูแล้วก็รู้ว่ามันลำบากมาก บางทีท้อแท้กับสิ่งต่างๆที่รุมเร้าเข้ามาจนอยากหนีไปตามทางของเราท่านก็ห้ามปรามเบรกไว้ถึงสามครั้ง
แต่เมื่อมีสตินึกได้ "โอ้เราจะพลาดโอกาสแห่งการได้สั่งสมบุญบารมีแห่งโอกาสที่เราได้รับที่จะให้โอกาสคนอื่นๆ" ก็เลยอดทนทำต่อมาเรื่อยๆจนอยู่ทุกวันนี้
งานนี้ทั้งแสนเหนื่อยและแสนยาก แรงกระแทกก็มาก หลายเหตุหลายประการครับทำไปเราก็ได้เรียนรู้ไปด้วยครั้งหนึ่งเราก็เคยกราบเรียนท่านหลวงปู่ว่าอยากไปครับผมอยากไปเรียนต่อ อย่างเต็มที่ให้มันจบตามคำสัญญาที่ให้กับโยมพ่อไว้ ท่านก็บอกว่า "เรียนอยู่นี้ละเรียนกับไอ้คนพวกนี้และความรู้ทางโลกมันก็เท่านั้นละหาความสงบไม่เจอแต่ไอ้ความรู้กับไอ้พวกนี้มันมีมากกว่า"
ในใจอยากมีคนมาช่วยนะและก็อยากให้งานนี้มันอยู่ได้ด้วยตัวของมันเองโดยไม่ต้องฝากไว้กับใครๆเพียงไม่กี่คนตอนนี้กล้าบอกเลยว่า
ถ้าไม่มีหลวงปู่ก็ไม่มีโอกาสที่จะมีมันต่อไปหรือขาดเราโอกาสที่จะมีมันเดินต่อก็น้อย
เล่าไปเล่ามาก็นอกเรื่องอีกแล้ว อดทนครับทุกวันนี้อดทนทำกับคำที่ว่า "โอกาส"จะหากันได้สักกี่ครั้งในชีวิตคนเราถ้าไม่ทำเมื่อมีโอกาสแล้วเมื่อไม่มีโอกาสจะเสียดาย ยิ่งมีโอกาสแล้วฝังมันลงไปในใจได้ยิ่งสุดๆ
ใจนี้ยอมรับเมตตาและโอกาสอันเหลือล้นจากหลวงปู่ถึงแม้ลูกศิษย์น้อยๆองค์นี้จะสุดแสนดื้อปัญญาหยาบท่านก็ยังอดทน และแก้ปัญหาเกื้อหนุนเท่าที่ให้ได้ บางคราก็ดุให้มีสติและเกิดปัญญา
แค่นี้ก็เป็นพระคุณสุดแสนจะแทนแค่บวชแล้วท่านเป็นพระอุปัชฌาย์ก็มากจนไม่สามารถจะทดแทนได้ท่านสอนในการให้โอกาส คนเรานี้ต้องการเมตตาแต่เมตตาจะให้อย่างไรมันขึ้นอยู่กับแต่ละคนที่เราจะให้ได้
จึงเป็นสิ่งที่เป็นพระคุณในโอกาสที่ได้รับมันจึงฝังลงไปในใจนี้ไม่รู้ลืมหากยังมีสายธารแห่งบุญในร่มแห่งบุญบารมีของท่านหลวงปู่อยู่อย่างไรเสียเราเองก็จะทำตามเจตนาในความเมตตาของท่านหลวงปู่เต็มความสามารถในการให้โอกาสคน
ไปใหนใหนก็ไปแต่ขอให้ใจมันบูชาแด่พระคุณอันสูงค่าของท่านหลวงปู่
เมตตาลงไปในใจก็เป็นธรรมค้ำจุนโลก
พ.ทินนาโภ
27 มิถุนายน 2554
ระลึกไว้ในพระคุณ
