อยู่คนเดียวระวังความคิด...
...เป็นคืนที่สองแล้วสินะที่อยู่คนเดียว ยังดีที่มีเจ้าทอฟฟี่เป็นเพื่อน ตอนนี้หลับไปแล้ว หมุ่บ้านเริ่มเงียบ เสียงนกกลางคืนร้องอย่างที่ไม่เคยได้ยิน...
"อย่าเครียดนะพ่อ อย่านอนดึกล่ะ ..." ข้อความในมือถือที่ลูกสาวส่งให้ก่อนขึ้นเครื่องไปจีน
...เรื่องราวเครียดๆทั้งหลายมันผ่านไปแล้ว มันน่าจะถึงจุดสูงสุดแล้วล่ะ
...เครียดทั้งเรื่องงาน เรื่องเงิน สุขภาพ จนวันหนึ่งเคยเปรยกับเพื่อนที่ทำงานว่า
"ผมเข้าใจนะ ว่าทำไมคนถึงกล้าฆ่าตัวตายได้"
...อยู่คนเดียวมันเป็นเวลาที่ได้ทบทวนความคิด ความรู้สึกต่างๆที่ผ่านมา ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต
...แต่พระท่านให้อยุ่กับปัจจุบัน
...ผมจะอยุ่กับปัจจุบัน จะเอาวิกฤติชีวิตครั้งนี้มาเป็นโอกาสในการปฏิบัติธรรม
...จะอยู่เพื่อคนอื่นๆ จะไม่เอาตัวตนเป็นที่ตั้งแล้ว ตัวเราไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง มันเป็นเพียงก้อนทุกข์เท่านั้นเอง
เจ้าทอฟฟี่
...แม้บันทึกนี้จะผ่านมานานแล้วแต่ทำไมจิตใจเขายังแกว่งไปมา
มีหลายครั้งในแวบหนึ่งของความคิดการ อยากตาย มันมาเยือน
มีบ่อยครั้งที่อยากหนีไปอยู่ในที่สงบๆคนเดียว เหมือนคนเห็นแก่ตัว ตัดช่องน้อยแต่พอตัว เบื่อหน่ายทุกสิ่งทุกอย่าง
......
...แต่สติก็คอยตามทันทุกครั้ง ก่อนที่มันจะเตลิดไปไกลกว่านี้
...สติเตือนเขาว่าหากเขาไม่อยู่แล้วลูกเมียจะอยู่กันอย่างไร
คืนหนึ่งเขาเปรยๆกับแฟนว่า
"หากทุกสิ่งทุกอย่างลงตัว พ่ออยากบวชสักพรรษา"
"ได้... แม่กับลูกอยู่กันได้"แฟนพูดสั้นๆแล้วก็เข้ามาสวมกอดเขา
นั่นเป็นกิริยาที่ทำให้เขาไม่กล้าที่จะบวช ไม่กล้าที่จะให้แฟนกับลูกอยู่กันตามลำพัง .........
....เขาชักสงสัยตัวเองแล้วล่ะว่า
หรือเขาเข้าข่ายเป็น โรคจิตซึมเศร้า
|
|
|||
|
|
|
|
|
อยู่คนเดียวระวังความคิด
อยู่กับมิตรระวังวาจา"
เห็นว่ากันอย่างนั้น และเห็นจริงตามนั้นด้วยครับผม
พี่ค่ะ
กาคุมสติให้อยู่กับปัจจุบันเป็นเรื่องยากนะค่ะ
เรามักจะหวนคิดถึงอดีต และพะวงกับอนาคต
เอาใจช่วยพี่เสมอค่ะ
ขอเอาใจช่วยอีกคนครับ
ขอบคุณ อ. โสภณ
ขอบคุณกำลังใจครับ น้องอาร์ม
ยังไงก็ต้องฝึกภาวนาให้เยอะ จะต้องเอาชนะวิตกจริตให้ได้ครับ
ขอบคุณ อักขณิช ครับ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ
บันทึกนี้ให้แง่คิดดีๆ เพื่อคนอื่นอีกมากคะ เป็นกำลังใจ :-)
ขอบคุณครับ
ความซึมเศร้าแม้จะเกิดบ่อย สุดท้ายธรรมะก็เข้ามาช่วยได้ทุกครั้ง เกิดๆดับๆ ตลอดเวลา