ความรู้สึกนี้...ที่ผมควรจดจำไว้

ฝนโปรยปรอย...ฤดูร้อน

 

ความรู้สึกแรกที่ตนเองได้สัมผัส...  รู้สึกเย็นและสบาย เพราะฝนหยุดช่วงห่างในการตกนานนับเดือน

 

ต่อมา...ผมรู้สึกดีใจกับชาวนา...ที่ต้นกล้าที่ปักดำไว้นั้น...มีสายฝนหล่อเลี้ยงฉ่ำพรม...ให้สดชื่นและแข็งแรง...และเติบโตออกเป็นผลิตผลขึ้นในวันข้างหน้า...

 

และความรู้สึกสุดท้ายของผม...

ผมย้อนไปคิดถึงสมัยเรียนที่วิทยาลัยการสาธารณสุข จ.ขอนแก่น (วสส.ขอนแก่น)

เมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมา...

 

นักศึกษาจะพักที่หอของวิทยาลัยจัดให้ ห้องหนึ่งพักห้าคน

ฝนชอบมาตกตอนที่ผมอยู่ในห้องคนเดียว...

และชอบตกวันเสาร์วันอาทิตย์   เพื่อน ๆ เขาพากันกลับบ้าน...

 

ความรู้สึกของผม...กับการมองสายฝนนอกหน้าต่างห้องพัก...เหงาจับใจ

คิดถึงบ้าน...คิดถึงเพื่อน...คิดถึงความฝันของตนเอง

เมื่อฝนตกหล่นบนเกสรดอกชมพู่ข้าง ๆ หน้าต่าง....

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

ดอกชมพู่ก็ทิ้งตัวลงข้างลำต้นของมัน เหมือนผ้าแพรบาง ๆ สีชมพู

 

ความฝันของของหนุ่มสาว...มักจะยิ่งใหญ่เกินตัว...จนกลายเป็นความเพ้อเจ้อ

เมื่อผมโตขึ้น ๆ รู้จักโลก และผ่านวัยวันด้วยความเป็นจริง...

ความหลงลืมต่อความฝันที่เปี่ยมไปด้วยศรัทธาแรงกล้าของผม

มันค่อย ๆ จาง ๆ เหือดหายไป ทุกที ๆ

 

ผมอยากคิดถึงและจดจำความรู้สึกนี้ไว้

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ...ขออย่าได้ลืมมัน

แล้ววันหนึ่ง ไม่ช้าก็เร็ว

ไม่มากก็น้อย

ผมอาจจะเปลี่ยนแปลงผู้คนรอบข้างเล็ก ๆ

เปลี่ยนแปลงประเทศไทย

หรือเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ให้ดีขึ้น...

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (6)

มองฝนตกริมหน้าต่างแล้วเศร้าๆ

เป็นความคุ้นเคยครับ

อีกอย่างยามดวงอาทิตย์ตก

ตอนไกลบ้านครั้งแรก

แหม มันเหงา จริงจริง

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ

  • ความรู้สึกดีๆก็เก็บไว้เพื่อจรรโลงใจนะครับ คิดถึงเมื่อไหร่ก็มีความสุขเมื่อนั้น
  • ขอให้มีความสุขทุกวันนะคะ
ยาย
IP: xxx.207.157.27
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณหมอ

ยายสบายดีค่ะ  เข้ามาอ่านที่นี่เป็นระยะ ๆค่ะ  คิดถึงคุณหมอเสมอ  เข้ามาอ่านแต่ไม่ได้เม้นท์ค่ะ  เอาใจช่วยอยู่ทุกวัน
เขียนเมื่อ 

แวะมาให้กำลังใจพี่ทิมดาบเสมอนะค่ะ ^^

เขียนเมื่อ 

มาบอกว่าอยู่อีสาน ความฝันมีอะไรให้น่าค้นหาเสมอครับ...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณที่คิดถึงชาวนานะค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้ด้วยคนค่ะ