อนิจจาการศึกษาไทย....ไม่ไปดูงานต่างประเทศไม่จบ

             “พ่อค่ะ ขอเงินสามหมื่นห้า” นักศึกษาปริญญาโทเอ่ยปากบอกพ่อ หลังจากที่กลับจากการเรียนปริญญาโท มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

             “เอาเงินไปทำอะไร”

            “อาจารย์ให้ไปศึกษาดูงานที่ประเทศจีน เสียค่าใช้จ่าย คนละ สามหมื่นห้า”

            “ไม่ไปไม่ได้เหรอ” พ่อของนักศึกษาปริญญาโท สอบถาม

            “ไม่ได้ค่ะ อาจารย์บอกว่า ถ้าใครไม่ไป จะต้องทำรายงาน แต่ไม่รับรองว่าจะจบหรือเปล่า” นักศึกษาสาวอธิบาย

            “ทำไมไปประเทศจีน ตั้งสามหมื่นห้า”

            “ค่ะ นักศึกษาจะต้องเฉลี่ยเงินกัน เพื่อออกค่าตั๋วเครื่องให้อาจารย์ด้วยค่ะ”

            “หนูก็สงสัยเหมือนกันว่า ทำไมอาจารย์ต้องให้นักศึกษาออกค่าตั๋วเครื่องบินให้ด้วย พรุ่งนี้อาจารย์ก็ไปต่างประเทศ ไม่รู้ว่านักศึกษาที่นั่นออกค่าตั๋วให้หรือเปล่า”

            ทำให้เกิดความสงสัยว่า ทำไมอาจารย์เหล่านั้นรู้สึกมีความละอายใจหรือไม่ที่ให้นักศึกษาบ้างคนที่มีรายได้เพียงเดือนละไม่กี่บาท แต่มีความประสงค์ที่จะเรียนปริญญาโท แต่ต้องมาออกเงินค่าตั๋วเครื่องให้อาจารย์ที่รายได้จากการสอนหนังสือเดือนละหลายหมื่น

            ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ประเทศไทยต้องมีการจิตสำนึกที่ต่ออาจารย์เหล่านั้น

     การศึกษาดูงานต่างประเทศจำเป็นจริงหรือ ดูมาแล้วนำมาพัฒนาประเทศได้บ้างหรือไม่

            ถ้าการศึกษาดูงานต่างประเทศจำเป็น ทำไมมหาวิทยาลัยไม่ออกเงินให้อาจารย์ผู้นั้น หรือว่า ทางมหาวิทยาลัยไม่ทราบ