12 กรกฎาคม 2554
ตื่นเช้า...มองออกไปผ่านกรอบหน้าต่าง...หมอกโรยตัว...น้ำค้างหยดลงพื้น
นานนับเดือนแล้วนะ...ที่ไม่เคยเป็นแบบนี้...ในฤดูร้อน
ปลุกทุกคนให้ตื่น...
เตรียมสัมภาระไปวัด...นมัสการหลวงปู่
ไม่มีวาระและเทศกาลในการไปวัด
หลวงปู่...บวชเป็นพระตั้งแต่เด็ก
ท่านยิ้มให้พวกเราแต่ไกล...และเรื่องใกล้ ๆ ...ท่านเหมือนมีญาณเข้าใจ
ไม่ต้องพูด...ต้องถาม
แต่ผมก็ได้คำตอบเกิดขึ้นในใจทุกครั้งที่มีปัญหา...
พวกเราต่างอยู่ในโลกใบเล็ก ๆ และมีชีวิตร่วมกันเพียงเวลาสั้น ๆ...
ไม่มีเหตุผลที่เราต้องทำลายกัน...
ไม่มีเหตุผลที่เราต้องรักกัน...
เพราะเรา...เป็นเพียง
สิ่งที่มีชีวิตเล็ก ๆ แสนสั้นในจักรวาล...
*** ยามจิตสงบนิ่ง....ได้ทบทวนและเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายนะคะ ! ***
ปรากฏว่ายังไม่ได้บอกหลวงปู่มีชื่อว่า อะไร และอยู่วัดไหน บางทีอาจต้องรอนานแสนนานกว่าจะรู้ว่ามีพระที่เป็นพระให้เรากราบไหว้
ส่วนด้านลบนั่น เดี๋ยวนี้หนังสือพิมพ์ช่วยโฆษณาให้เห็นเกือบทุกวันเชียวนะครับ
สวัสดีครับน้องทิมดาบ