ความอดทนเป็นเหมือนน้ำที่ชโลมลงบนต้นกล้า ส่วนพลังความรักเหมือนปุ๋ยที่ใส่ลงดิน

 

อยู่โรงเรียนแรกได้แค่ปีกว่าๆ  พลังความรักของพ่อและแม่ก็ส่งผลให้  krugui  ได้รับคำสั่งให้ย้ายออกมาอยู่อีกโรงเรียนหนึ่งซึ่งใกล้บ้าน  ดีตรงที่ว่าสามารถไปกลับได้แต่....ทางยังคงโหดอีกตามเคย ( น้อยกว่าครั้งแรก )  หน้าแล้งก็เจอฝุ่นพอหน้าฝนก็เละแถมเปลี่ยวอีกต่างหาก  และเป็นโรงเรียนชาวเขาเรียนรวมกันกับเด็กไทยเรา 


ไปใหม่ๆปวดหัวมากเพราะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องและมีอยู่สองชนเผ่าที่แบ่งแยกและชอบทะเลาะกัน ( อยู่กันคนละหมู่บ้าน  เวลามีเทศกาลปีใหม่ของเขาต้องไปทั้งสองที่ ไม่งั้นมีปัญหา  ก็สนุกดีเพราะได้ดูโล้ชิงช้าและลานสาวกอดด้วย ) ต้องเอาเด็กไทยเรานั่งคั่นตรงกลาง  ดีที่เด็กเชื่อฟังครูไม่ค่อยดื้อเท่าไหร่  เสียตรงที่ว่าโรงเรียนอุปถัมภ์โดยวัด  ไปแรกๆยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรก็โดนเข้าให้แล้วโดยเจ้าอาวาสวัด........อีครูผู้หญิงที่มาใหม่นี่หยิ่งชิบหายเลย......โอ้...ชีวิต


เอาล่ะซิ.....ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะครูใหญ่ไม่พาไปนมัสการนั่นเอง ( ครูใหญ่คงรู้พฤติกรรมลึกๆ )  อยู่ได้เทอมเดียว  krugui เลยชิ่งลาไปเรียนต่อเสียสองปี....สบายไป  กลับมาอ้าว...เจอครูใหญ่คนใหม่ซะแล้ว  แต่ดีใจสุดๆที่เป็นครูเก่าเราเอง  เกิดความอบอุ่นใจอย่างมากมาย ครูในโรงเรียนก็เป็นครูเก่ามั่ง รุ่นพี่ที่จบจากโรงเรียนเดียวกันมั่ง  เลยได้โผล่ไปนมัสการเจ้าอาวาสครั้งเดียวแล้วไม่ไปอีกเลย ( เรื่องมันยาววววว )


กับเพื่อนพี่และครูเก่าที่สะพานข้ามแม่น้ำแคว


ช่วงนี้ทำงานเต็มที่ทั้งงานในโรงเรียนและงานกลุ่ม   อาจเป็นเพราะครูในกลุ่มรู้จัก krugui มาก   ส่วนใหญ่จะเป็นครูเก่าที่เคยสอนเรามาทั้งนั้น  และใครใช้ให้ทำอะไรไม่เคยขัด   ทั้งงานประจำชั้น  งานสหกรณ์  งานวิชาการกลุ่ม  งานการเงินกลุ่ม  งานกีฬาและขบวนพาเหรด  เลยได้สองขั้นส่งท้าย   ก่อนที่ครูใหญ่จะถูกย้าย (ถูกกดดันจากทางวัด )  เจอครูใหญ่คนที่สี่ในรอบการทำงานไม่ถึงห้าปี  คนใหม่นี่ค่อนข้างใจเย็นและเป็นหนานเก่าเลยไม่มีปัญหาอะไร  krugui ประทับใจมากเพราะให้ความเป็นกันเองจนขอร้อง krugui ไม่ให้ย้าย   เพราะช่วงนั้นแต่งงานและเริ่มมองหาโรงเรียนใหม่ ถึงขนาดบอกว่า......ยัยกีร์บ่ต้องฟั้ง ( รีบ )ย้ายเตื้อเน้อ กะลังจะหื้อสองขั้น...


ซ้ายและขวาครูเก่าส่วนข้าง krugui รุ่นพี่

  โรงเรียนที่สองในการทำงานชื่อ...โรงเรียนธรรมจาริกอุปถัมภ์....อ.แม่จัน  เชียงราย  krugui  เชื่อว่าเป็นเพราะพลังความรักจากพ่อแม่มีส่วนช่วยให้เกิดความอดทนกับสภาพแวดล้อม ประกอบกับอยู่ในถิ่นเดิมเจอครูเก่าๆที่แสนดีคอยให้คำแนะนำและเอ็นดูลูกศิษย์อยู่เสมอ  ได้รุ่นพี่ที่คอยคุ้มครอง  ได้เพื่อนครูที่ทำงานร่วมกันเต็มที่  ปัจจุบันทางราดยางอย่างดีเป็นแหล่งท่องเที่ยวของต่างชาติ  ความเจริญไปถึงขีดสุด ขับรถจากบ้านไปโรงเรียนแค่ 10 นาทีเอง   โลกหนอ.....ความเจริญทำไมวิ่งตาม krugui ไม่ทันสักทีนะ


                   

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านและทักทายให้กำลังใจกันยังมีอีกหลายตอนจ้า....

 

ขอบคุณภาพดุ๊กดิ๊กจาก COMETBIRD