วันนึงเราเพิ่งมารู้ว่าที่เราชอบเขียน....เพราะอะไร

            วันนี้ได้มีโอกาสอ่าน"หยดน้ำแห่งจินตนาการ"ของ นพ.วิธาน  ฐานะวุฑฒ์ พูดถึงการเขียนเพื่อ"เยียวยาตัวเอง"อ่านแล้วก็มาคิดได้ว่า   อ้อ!ไอ้ที่แล้วๆมาเวลาเรานั่งเขียนเรื่องเล่าประสบการณ์ในงานที่ทำส่งลงWebของโรงพยาบาลบ้าง    นั่งเขียนเรื่องเล่าของเราในบล็อกGotoknowบ้าง   เพราะเข้าใจว่าเรานี่ชอบและรักการเขียนเป็นชีวิตจิตใจ    บางครั้งก็ถามตัวเองว่าเขียนไปทำไมนักหนา  พอได้อ่านงานเขียนของอาจารย์เพิ่งมารู้ว่าเรากำลัง"เยียวยาหัวใจเราเองอยู่ทุกวัน" นั่นเอง  บางเรื่องเขียนเพื่ออยากระบายพอเขียนจบเราก็รู้สึกสบายใจ   บางเรื่องก็แค่เพื่อสื่อความหมายว่าได้ทำอะไรหรือเพื่อได้แลกเปลี่ยนมุมมองความคิด/ความรู้ใหม่ๆกับเพื่อนใหม่ๆ  บางเรื่องเขียนไปยิ้มไปบางเรื่องเขียนไปก็นั่งน้ำตาไหลกว่าจะรู้  อ้าว!เรานี่มันจะอินเกินไปแล้วมั้งต้องถอยหลังกลับมาตั้งหลักใหม่ให้ใจสงบ   อาจารย์บอกไว้อย่าให้ความคิดด้านลบบดบังความรู้สึกดีดีในหัวใจเอาความคิดที่บวกๆกับประสบการณ์ที่ดีมีคุณค่าบันทึกเก็บไว้อย่าปล่อยให้ปลิวหายไปกับวันเวลา   ครั้งนึงเคยถามตัวเองว่าตั้งแต่กลับมาจากSalutogensis and  Self trancendence Workshop ที่เชียงใหม่ เรายังไม่ได้นำความรู้มาทำประโยชน์อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยใช่ไหม?         เพิ่งมาได้คำตอบก็นี่ไงเราได้กลับมาทำในสิ่งที่เราเคยชอบคือ "การเขียน" แต่ที่เปลี่ยนไปคือในงานเขียนสามารถใช้เป็นกระจกเงาที่สะท้อนความเป็นตัวเราและเป็นบทเรียนให้กับตัวเราได้เข้าใจตัวเราเป็นอย่างดี...