แนะนำบล็อกของโรงเรียน

ผู้เขียนได้รับการแต่งตั้งเป็นผอ.สถานศึกษามาเป็นปีที่สองแล้ว แต่การทำงานจริงๆ เพียงแค่เริ่มต้น เนื่องจากผู้เขียนเพิ่งรับเป็นเจ้าอาวาสได้ไม่นานต้องจัดแจงเรื่องราวต่างๆ ภายในวัดให้เรียบร้อย ส่วนเรื่องราวในโรงเรียนก็ให้ท่านผู้จัดการซึ่งเป็นผอ.รูปก่อนดำเนินการตามที่เห็นสมควร...

เมื่อมาเริ่มศึกษางาน จึงทราบว่าหน้าที่ผู้บริหารโรงเรียนปริยัติธรรมเล็กๆ ก็ยุ่งยากมิใช่น้อย ดังเช่นต้องเป็นตัวกลางระหว่างเบื้องบนคือผู้จัดการและผู้รับใบอนุญาตกับคณะครูอาจารย์เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นเบื้องล่าง.... เบื้องบนสูงไปกว่านั้นก็คือต้องประสานกับกลุ่มโรงเรียนปริยัติธรรม สำนักงานพระพุทธศาสนา เป็นต้น ขณะที่เบื้องล่างลงมาที่สำคัญที่สุดก็คือนักเรียนซึ่งเป็นสามเณรที่กำลังเป็นวัยรุ่น และแต่ละรูปก็มีปัญหาเฉพาะๆ ซึ่งผอ.ก็มิอาจผลักภาระในส่วนนี้ได้...

โดยเหตุที่ว่าหน้าที่เจ้าอาวาสนั้นยุ่งยากมาก จึงไม่ค่อยจะมีเวลาให้โรงเรียน จึงปรารภกับผู้จัดการว่าให้หาผอ.รูปใหม่ แต่ปัญหาก็คือมีระเบียบอยู่ว่า ผอ.โรงเรียนปริยัติธรรมนั้น จะต้องเป็นพระภิกษุที่จบการศึกษาระดับปริญญาตรีขึ้นไป และเมื่อยังหาผอ.ใหม่ไม่ได้ ผู้เขียนก็ต้องทำหน้าที่นี้ต่อไป ตามที่จะพอดำเนินการได้...

อย่างหนึ่งที่อาจารย์ปรารภก็คือ website ของโรงเรียน เมื่อประชุมประจำเดือนครั้งก่อนก็รับปากมาว่าจะจัดตั้งให้ได้ ตั้งใจว่าจะจดทะเบียนใหม่เป็นของโรงเรียนโดยเฉพาะ ก็มาเรียนรู้การใช้โปรแกรมสำเร็จรูปอยู่ ๒-๓ วัน พอเริ่มจะคุ้นเคยก็ปวดตา ซึ่งเป็นโรคประจำตัวกำเริบ และภาระอื่นๆ เข้ามา จึงต้องทิ้งไปแล้วก็เลยตามเลย เมื่อเข้าประชุมประจำเดือนวันนี้ ก็มีอาจารย์ท่านหนึ่งแนะนำว่าใช้ weblog ของ..... ก็ได้ ผู้เขียนก็นึกถึง GoToKnow ขึ้นมาทันที ว่าใช้โกทูโนก็ได้ เพราะผู้เขียนเริ่มต้นที่นี้

ผู้เขียนเอง คือ Bm.Chaiwut (คลิกที่นี้) เป็นสมาชิกโกทูโนและได้เขียนเรื่องโน้นบ่นเรื่องนี้มาก็หลายปีแล้ว สมาชิกเก่าๆ คงจะพอจำได้ เพียงแต่เมื่อต้องมารับภาระเป็นเจ้าอาวาสก็ไม่ค่อยจะได้เข้ามาบ่นมาเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ดังเช่นอดีต...

ขอแนะนำเปิดตัวเองว่า บล็อกนี้ จะนำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับ โรงเรียนแสงทองวิทยาธรรม ซึ่งเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม ตั้งอยู่ที่วัดหัวป้อมใน ตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา โดยเปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญสำหรับพระภิกษุและสามเณร ระดับชั้นตั้งแต่ ม.๑-ม.๖ มีพระภิกษุและสามเณรทุกระดับชั้นรวมกันประมาณ ๑๐๐ รูป

ส่วนเรื่องราวอื่นๆ นั้น ผู้เขียนในฐานะผอ. หรืออาจารย์บางท่านจะนำมาเล่าในโอกาสต่อไป...