วันแม่แห่งชาติ 2549 ได้อ่านเรื่องเล่าของ ศ.นพ.วิจารย์ ของท่านอาจารย์ JJ  ท่านอาจารย์ Beeman และท่านอื่น ๆ ทำให้ได้รับความรู้สึกที่อบอุ่นพอมาดูตัวเองบางครั้งมีเวลาให้แม่น้อยไปหรือเปล่า วันนี้เลยพาแม่ไปกราบพระธาตุขามแก่น  แม่เตรียมตัวแต่เช้าหลังจากใส่บาตรปกติหลังทานยาตอนเช้าจะนอนนิดหนึ่งแต่วันนี้ไม่นอน อากาศก็เป็นใจไม่มีแดดลอดสองข้างทางท้องนาเขียวขจี  ท้องฟ้ามีเมฆคิดว่าบ่าย ๆ ฝนต้องตกแน่ 

               สมัยเด็ก ๆ เวลาฝนตกแรง ๆ เราจะกลัวเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ ก๋ง ก๋งจะพูดภาษาจีน**แปลว่าดีจังฝนตกชาวนาจะได้ปลูกข้าวได้งามเพราะก๋งเป็นพ่อค้าคนกลางซื้อข้าวจากชาวบ้านก๋งจะเป็นที่เคารพรักของชาวบ้านเป็นตู้ ATM ให้ชาวนาแต่ก๋งไม่ได้คิดดอกเบี้ยแต่เป็นการสัญญาว่าจะซื้อจะขายข้าวกันโดยมิได้ดูคุณภาพสินค้าไม่ต้องมีสัญญา ทำอย่างพี่น้อง  

              ระหว่างพาแม่กราบพระธาตุทุกคนจะถามแม่อายุเท่าไรแม่ตอบอย่างภูมิใจว่า 83 ปี อะไรก็ดีแต่ขาไม่ดีเดินได้ไม่ไกล ถามว่ามาจากไหน แม่บอกว่ามาจากขอนแก่นแต่เป็นคนอยู่อยุธยา(แม่เริ่มคิดถึงบ้านอยุธยาเพราะเมื่อเช้าให้คุยกับพี่ชายคนที่ 3 อยู่อยุธยา) ผู้ที่ตามมาคุยบอกว่าผมเป็นคนกรุงเทพได้ยินสำเนียงรู้เลยว่ามาจากที่อื่นแล้วก็นำที่ตีฆ้องมาให้ตี   และในขณะถ่ายภาพก็ยังตามมาถ่ายรูปแม่ให้(รูปที 1)และถ่ายรูปหมู่ให้เพราะเห็นว่าเราไม่มีคนถ่ายให้(รูปที่4) รู้สึกว่าดีมากแม่ก็สุขใจลูก ๆ ก็สบายใจ แถมมีตากัองโดยบังเอิญอีก

Mami2    Mami4

Mami6     Mami3

          การเล่าเรื่องเป็นการถ่ายทอดที่ดีทำให้รู้จักกันยิ่งขึ้นมีความไว้เนื้อเชื่อใจ    ถ้าเป็นการเล่าต่อหน้าผู้รับฟังต้องตั้งใจฟังค่อย ๆ ลำดับเนื้อหาห้ามนำความคิดของตนไปปน ห้ามฟังไม่ละเอียดแล้วไปตัดสิน(ได้จากการอบรม 7 Habit เมื่อนำมาใช้ได้ประโยชน์)   การเป็นผู้ฟังที่ดีบางครั้งต้องฝึกท่านจะเป็นที่รักของเพื่อน ๆ  ส่วนการเล่าคิดว่าฝึกบ่อย ๆ เราคนลำดับได้ดีขึ้นบางครั้งใช้ภาพประกอบผู้ฟ้งจะเห็นได้ชัด

                                   ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันแม่แห่งชาติ 2549

                                                         จรัสศรี  KKU.