การเรียนรู้ของเกษตรกร การจัดการ การเกษตรแบบผสมผสาน

ชื่อเรื่องงานวิจัย : การเรียนรู้ของเกษตรกรด้านการจัดการการเกษตรแบบผสมผสาน

ชื่อผู้วิจัย : นายบรรชร  กล้าหาญ                      ปีที่ทำการวิจัยเสร็จ : 2541

แหล่งทุนอุดหนุนการวิจัย : งานวิจัยและพัฒนา  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเชียงใหม่

บทคัดย่อ

            การวิจัยในครั้งนี้  มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะ  รูปแบบ  วิธีการ  เนื้อหาของการเรียนรู้ในการจัดการการเกษตรแบบผสมผสาน  ตลอดจนเงื่อนไข  ปัจจัยที่มีผลต่อการเรียนรู้ในการจัดการการเกษตรแบบผสมผสาน  การศึกษาวิจัยได้ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์  และสังเกต  กลุ่มเกษตรกรที่ทำการเกษตรแบบผสมผสานและกลุ่มที่ไม่ได้ทำการเกษตรแบบผสมผสาน  ผู้นำชุมชน  และประชาชนทั่วไปในชุมชน  ตลอดจนเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการให้การศึกษาและพัฒนาชุมชนดังกล่าว  โดยใช้พื้นที่หมู่บ้าน  บ้านกวน  ตำบลมะขามหลวง  อำเภอสันป่าตอง  จังหวัดเชียงใหม่  เป็นพื้นที่สำหรับศึกษาข้อมูลภาคสนาม

            ผลการวิจัยพบว่า การเรียนรู้ในการจัดการการเกษตรแบบผสมผสานของเกษตรกรมีอยู่ 2  ลักษณะคือ การเรียนรู้ตามอัธยาศัยหรือการเรียนรู้ตามธรรมชาติ ซึ่งเป็นการเรียนรู้อย่างไม่เป็นทางการเกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน เกิดจากการปฏิบัติจริงที่สั่งสมจนเป็นประสบการณ์ที่มีการแลกเปลี่ยนระหว่างกัน การเรียนรู้ลักษณะนี้มีความสัมพันธ์สอดคล้องกับธรรมชาติ สิ่งแวดล้อมและระบบการผลิต ทั้งยังเป็นการเรียนรู้ที่เชื่องโยงมิติทางวัฒนธรรมในรูปแบบต่าง ๆ โดยจะสอดแทรกแนวคิด แนวปฏิบัติทางวัฒนธรรมซึ่งเน้นย้ำระบบความสัมพันธ์ใน  3 ระบบ คือ  ระหว่างคนกับคน  คนกับธรรมชาติ  และคนกับสิ่งเหนือธรรมชาติ ทั้งนี้ได้มีการขัดเกลาเพื่อให้เกิดการเรียนรู้และยอมรับปฏิบัติโดยวิธีการบอกเล่าผ่านทางตำนาน  คำพังเพย  สุภาษิต ข้อห้ามและพิธีกรรมต่าง ๆ อันเป็นกุศโลบายที่แยบยลของคนในอดีตและสั่งสมเป็นภูมิปัญญาพื้นบ้านที่สืบทอดผ่านรุ่นสู่รุ่น  และการเรียนรู้แบบเป็นทางการ เป็นการเรียนรู้ที่เกิดจากการมีความสัมพันธ์กับบุคคลภายนอกชุมชน เช่น  เจ้าหน้าที่ของรัฐ  นักวิชาการ  เพื่อนเกษตรกรที่อยู่ภายนอกชุมชน  โดยมีการจัดการในการเรียนการสอนอย่างเป็นระบบ  หรือเป็นการเรียนรู้โดยผ่านเวทีชาวบ้าน  ซึ่งอาจอยู่ในลักษณะของการฝึกอบรม  การศึกษาดูงาน  การสัมมนา  ขณะเดียวกันการเรียนรู้ทั้งสองลักษณะได้ก่อให้เกิดเครือข่ายการเรียนรู้ขึ้นภายในชุมชนเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้ประสบการณ์  และร่วมกันหาแนวทางในการป้องกันและแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง

            สำหรับปัจจัยที่มีผลต่อการเรียนรู้ประกอบด้วย คุณลักษณะเฉพาะส่วนบุคคลอันได้แก่ เพศ วัย  ความสนใจ ความต้องการ ความขยัน แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ พื้นฐานด้านการศึกษา ประสบการณ์ในชีวิต  การมีปฏิสัมพันธ์กับคนภายนอกชุมชน โอกาสและความถี่ในการรับรู้ข้อมูลข่าวสาร และปัจจัยอันเนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเก่ากับสิ่งใหม่ ส่วนเงื่อนไขที่มีอิทธิพลต่อการเรียนรู้ประกอบด้วย  เงื่อนไขทางเศรษฐกิจ อันเกิดจากภาวะหนี้สินจากระบบการผลิตแบบเดิม เงื่อนไขทางกายภาพคือ มีลักษณะพื้นที่ซึ่งเหมาะสมกับการจัดการการเกษตรแบบผสมผสาน  และเงื่อนไขทางวัฒนธรรม  ได้แก่ระบบความสัมพันธ์ทางสังคมและระบบคุณค่า