จดหมายถึงครู ๒๓ มิถุนายน ๒๕๕๔ กราบสวัสดีค่ะครู วันนี้ตั้งใจกับตนเองว่า ไปเก็บเคสคนไข้เบาหวานที่ได้รับสเตียรอยด์ ที่ รพ.สต.ห้วยโพธิ์ อ.เมือง กาฬสินธุ์ ส่วนตอนเช้าแวะเข้าไปเคลียร์เอกสาร แล้วค่อยออกไปเยี่ยม รพ.สต.โพนงานที่อยู่ไม่ห่างจากรพ.สต.ที่จะเก็บเคสนัก
อะไรที่เป็นไปตามความคาดหมาย ก็ได้ขับรถไป รพ.สต.โพนงามแต่ออกช้าหน่อยเพราะรู้สึกล้าเหมือนร่างกายประท้วงเพราะเดินทางทุกวัน เมื่อวานกว่าจะส่ง คณะตรวจเยี่ยมเสร็จก็เกือบๆสองทุ่ม จึงส่งผลให้ล้า วันก่อนขับรถจากอุบล ไปดงหลวง แล้วกลับมานอนขอนแก่น ถึงสี่ทุ่มในวันเดียว. กับการใช้ร่างกายขนาดนี้ชี้ชัดว่า “มากเกินไปแล้วติ๋ว พักบ้าง” จึงเกิดคำถามกับตนเองว่า “อะไรทำให้รู้สึกล้า เพราะติ๋วเร่งจังหวะชีวิตหน่ะซิ” “เออเหนาะ ทำไมต้องเร่ง ก็ทำแบบสบาย ๆซิ แค่ไหนก็แค่นั้น ร่างกายเริ่มประท้วงแล้ว เมามันส์ทำงาน อีกแล้ว” เสียงที่ดังขึ้นให้สติค่ะครู จึงหายใจลึก ๆแล้วค่อยๆเคลื่อนไปอย่างช้า ๆไปรับพี่อ้อที่ทำงานแล้วก็ไปต่อ ระหว่างขับรถรู้สึกได้ถึงอาการล้าของร่างกาย ผนวกกับเรื่องราวต่าง ๆที่เจอและฟัง เป็นอาการหายใจแผ่ว ๆแล้วก็ฟัง แต่พอใกล้ถึงได้รับโทรศัพท์ว่า “คุณติ๋วมาไหมครับ” รู้สึกแปลกใจ เพราะตั้งใจจะไปสายๆหน่อย กะให้คนไข้ซา จะได้คุยกันสะดวก ๆแต่พลิกโผ ท่านรอเรา อาการล้าเอื่อยเฉื่อยหายไป มุ่งมั่นขับรถไม่นานก็ถึง ได้รับการต้อนรับอย่างดี ทั้งผู้อำนวยการและคนทำงานทุก ๆคุณพอดี ตั้งใจเพียงไปเยี่ยมและแวะเอาชุดทดสอบไปให้ แต่ท่านผู้อำนวยการโทรตาม ทีมจาก สสอ.มาคุยด้วย ติ๋วจึงชิงจังหวะ เล่าความเชื่อมโยงถึงการลงมาทำงานของทีมว่า “ช่วยอะไร รพ.สต.และชาวบ้านได้ ทีมจากสสอ.น่ารักมากค่ะเข้าใจแล้วก็พร้อมจับมือกันทำงาน” จะว่าไปงานนี้กำไรค่ะครู พอขับรถออกมารู้สึกมีพลังคึกคักขึ้นมา จากที่แรกๆเป็นหงอย ๆป่วยๆ แต่พอมาถึง รพ.สต.ห้วยโพธิ์รู้สึกง่วงๆแผ่ว เหมือนถูกใช้แรงไปพอสมควรกับตอนแรก พอได้คุยกับพี่ๆพร้อมๆกับทานข้าว ทานเสร็จลุยดูเคส โห งานนี้คนไข้แทบไม่ให้ความร่วมมือเลยค่ะครู ตอบทุกอย่างถามอะไรบอกได้หมดแต่ไม่ทำ ไม่ได้นึกว่าเป็นความล้มเหลวหรอกค่ะ แต่เป็นการเรียนรู้ว่า “ถ้าผู้ป่วยไม่ให้ความร่วมมือเราจะต้อง ปรับกระบวนท่าอย่างไรต่างหาก” แต่มีอะไรที่เหนือความคาดหมายก็คือชาวบ้านญาติเขาผ่านไป ผ่านมา มาฟังด้วย ได้ความรู้ว่า ยาจากรถเร่ที่ซื้อมาทานมันมีสเตรียรอยด์ซึ่งมีคนกินแล้วตายมาก่อน ท่านตกใจ รู้สึกกลัว เข้าใจถึงภัย แล้วก็เลิกเลยแบบเอาตัวอย่างมาให้เลย สุดยอดมากค่ะ อะไรที่ไม่เป็นไปตามความคาดหมาย การถ่ายทำclipเองกับเคสใหม่ ไม่เหมาะเพราะเรายังคุยกับไม่สมบูรณ์ ไม่รู้จะตะบ่อมอย่างไร จะทำยังไงต่อคราหลังเอาใหม่ ใช้คนไข้เป็นศูนย์กลางคุยๆทำค่อยๆคุย เชื่อมั่นว่าหากทำเต็มที่ก็คือที่สุดแล้วค่ะครู
กับคิวงานที่แน่นของติ๋วก็พยายามปรับถอยให้เหมาะ ไม่ใช่ความรู้สึกท้อค่ะครู ใจมันยังสู้ แค่รู้สึกเหนื่อยบ้างแต่ก็ยังทำ รักครูนะคะ
