G2K ที่รัก...
ผมเดินทางกลับจากทางไกลได้ 2 วัน แต่รู้สึกยังอ่อนล้าหมดแรง บอกใจให้ไปบอกกับร่างกายของผมว่า จะดูแลตนเองให้ดีกว่าเดิม เพื่อจะได้มีพละกำลังที่จะทำให้สิ่งที่ตนเองรัก
เมื่อร่างกายอ่อนล้า จิตก็เริ่มตก ...
ธรรมดาของมนุษย์รวมถึงผมด้วยใช่ไหม ที่ชอบจะตกลงที่ต่ำ เพราะมันแสนสบาย แล้วผมก็เริ่มเอานิสัยเก่า ๆ มาใช้...ถ้าไม่มีแรงบันดาลใจ ก็อย่าทำมันดีกว่า ถ้าไม่รู้สึกอะไรจะทำมันไปทำไม ทำแล้วไม่จับใจเต็มที่ก็ไม่อยากทำ
...ปล่อยตัวปล่อยใจไปเรื่อย ๆ ตื่นและก็นอน นอนแล้วก็ตื่น...
ผมหยิกแขนซ้ายตัวเอง ใช่ ! ผมรู้สึกเจ็บ ก็เพราะผมยังมีชีวิต และมีลมหายใจ เพียงแต่ลมหายใจของผม...มันเพียงผ่านรูจมูกเท่านั้น
ขอโทษนะ ที่ผมนำงานเก่า ๆ ที่ค้นเจอโดยบังเอิญมาให้คุณอ่าน คุณอาจหัวเราะเยาะผมก็ได้ แต่ก็เป็นงานที่เกิดด้วยแรงบันดาลใจที่มีต่อแม่
ผมขอใช้เวลาไม่นานนะ...ผมกำลังเริ่มทำความเข้าใจตนเอง
....ความเข้าใจคือความรัก...ความรักมันคือรากของผม....
ผมสัญญานะ G2K ผมจะกลับด้วยแรงบันดาลใจ และเชื่อมั่นว่า แรงบันดาลใจจะมีน้อยกว่าวิญญาณแห่งความรัก
ผมขอชดใช้คุณ...ด้วยวิญาญาณแห่งความรักของผมนะครับ...ไม่นาน...ไม่นาน...
ว้าว เก๋ไก๋จังเลยค่ะ คุณหมออิสาน ยังดึงคำฟ้องร้องจากอนุทิน มาแปรเป็น คำโปรย เข้ากับ ชื่อเรื่อง ได้อย่างน่าติดตาม เจ๋งซะ ชอบๆ ส่งกำลังใจ แล้วจะรอ งานแห่งความรัก และแรงบันดาลใจ เสมอ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
มาเยือนด้วยวิญญาณแห่งความรักและความคิดถึงเช่นกันครับ
อ้อ...เป็นการเขียนอนุทินที่ยาวเกินกำหนด ทำให้ได้มาอยู่ในบันทึก
บางอารมณ์ก็อยากพูดกับตัวเองมากกว่านะ...แต่ถ้าใครอยากอ่านก็ไม่ห้าม..ใช่มะ
สวัสดีค่ะ คุณทิมดาบ
อารมณ์เดียวกันเลยครับคุณหมอ...ผมเองถ้าไม่ปิ๊งแวบ ต่อให้มีเวลาก็เขียนไม่ได้ครับ ...แต่ช่วงนี้น่ะปิ้งๆแวบๆ แต่ก็ต้องกัดฟันตรวจข้อสอบให้เสร็จก่อนครับ...เพราะหากส่งไม่ทันกำหนดอาจกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้..(ฮ่าๆ)
ปล. เหนื่อยนักก็พักหน่อย ...ไม่ต้องขอโทษหรอกครับคุณหมออดิเรก ...ชุมชนแห่งนี้นอกจากจะเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกันแล้ว...สมาชิกทุกคนล้วนเข้าใจบทบาทของผู้รับและผู้ให้ แต่เหนืออื่นใด เรายังมีใจรักบันทึกและนักเขียนที่ได้นำเรื่องราวต่างๆมาแบ่งปันกันด้วย...และถ้าผมเดาไม่ผิด ทุกคนเพียงแค่อยากทักทายคุณหมอให้หายคิดถึง....เท่านั้นเอง
สวัสดีค่ะน้องหมอ
มันคงเป็นความรู้สึกเดียวกันที่กำลังเกิดขึ้นกับพี่ในขณะนี้....
ทั้งๆ ที่การเขียนบันทึก เป็นสิ่งที่ตนเองรัก...
เห็นทีจะต้องทบทวนตัวเองเสียใหม่....
คงไม่นานเช่นกัน สัญญาค่ะ...
คิดถึงเสมอนะคะ
สวัสดีค่ะคุณหมอ
มาให้กำลังใจค่ะ..บ้านหลังนี้มีเพื่อนดีๆมากมาย...