ผมเองรู้จัก ท่าน รองศาสตราจารย์ ดร. ปรีชา นุ่นสุข หรือพี่ปรีชาเพราะพี่ไพฑูรย์ พัฒน์ใหญ่ยิ่งแนะนำ ช่วงที่อยู่ทำงานใน มอ. ปัตตานีได้คุยกันรักนับถือกัน ต่อมาพี่ปรีชา มาอยู่ ม. ทักษิณ และผมได้มีโอกาสมาอยู่ ม. ทักษิณมาเป็นลูกน้องของพี่ปรีชา
ขวา..ท่าน ศ. ดร. ครองชัย, ท่าน ศ. ชวน เพชรแก้ว , ยูมิ
ท่านเป็นหัวหน้าภารกิจด้านการเรียนการสอน ป. เอก สาขาวิชาวัฒนธรรมศึกษา ผมเป็นรองหัวหน้าภารกิจนี้ด้วย ท่านเป็นประธานบริหารหลักสูตร ป. เอก สาขาวัฒนธรรมศึกษา ผมก็เป็นกรรมการและเลขานุการหลักสูตร ป. เอกสาขาวัฒนธรรมศึกษานี้ด้วย
เป็นอันว่าผมทำงานร่วมกับพี่ชายคนนี้ แล้วเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหารหลักสูตรใหม่เพื่อพัฒนาหลักสูตร ป. เอกให้เจริญก้าวไกล...ส่งผลให้ท่านไปอยู่ในสาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ม. ทักษิณ ก่อนผมหนึ่งเทอมแล้วผมก็ตามไปอยู่ตรงนั้นกับท่านด้วย
ทีนี้ วันหนึ่งข่าวว่าพี่ชายคนนี้ไม่สบายได้
ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล ยังคุยหยอกกันดีว่า...พี่ยังสบายดีน้อง...และถามถึงคนนั้นคนนี้ที่พี่รู้จัก...
ไม่นานมีสายเข้ามาจากภรรยาของพี่ว่า...พี่ล่วงลับไปแล้ว...เป็นการเดินทางที่ไม่หวนกลับมาให้เห็น...เหลือไว้แต่รอยอาลัย...และผลงาน...
ผมได้ไปคารวะศพพี่ที่วัดเพื่อส่งพี่พักผ่อนให้สบาย...
และวันนี้ได้ไปส่งพี่อีกครั้งก่อนสลายร่างกายไปตามกาลเวลาและพิธีกรรม...
ขอให้พี่ไปสู่ทางที่ดีงามเถิด.
แง่คิด...วิถีชีวิตคนเราก็เท่านี้เองแล...ทุกคนเกิดมาล้วนต้องเป็นเช่นนี้...หมั่นทำความดีแล้วมีความสุขใจ...
