สัจจะและคุณธรรม
        วันนี้ เลิกเรียนจาก ม.ราชภัฏมหาสารคาม วิชาเรียนของท่านอาจารย์ ดร.ศักดิ์พงศ์  หอมหวน  รายวิชาการศึกษาท้องถิ่นเชิงพหุลักษณ์ แล้วผมก็ขับรถกลับบ้าน ที่จังหวัดกาฬสินธุ์ นึกอยากจะกินทุเรียนหมอนทอง จึงแวะร้านประจำที่เคยซื้อ ข้างปั๊ม ปตท. ก่อนถึงบิ๊กซีทางไปกาฬสินธุ์(เจ้าประจำ) ซึ่งผมจะเลือกซื้อทุเรียนจากร้านที่เราเชื่อใจและไว้ใจว่าจะได้ทุเรียนที่แก่จัดมีความนิ่มของเนื้อที่ปานกลาง และจะไม่ยอมซื้อจากเจ้าอื่นทีเราไม่เชื่อใจซึ่งจะมีไม่กี่ร้านที่ผมซื้อประจำ แต่วันนี้ผิดหวังเพราะเจ้าของร้านบอกว่าวันนี้ไม่มีทุเรียนสุกจึงขับรถมุ่งไปยังจังหวัดกาฬสินธุ์ผ่านหน้าบิ๊กซีและมีร้านขายผลไม้ทางซ้ายมือจึงลองแวะถามเจ้าของร้านดู พบน้องผู้หญิงผิวดำ แดง อายุประมาณ 19 ปี ท่าทางจบการศึกษาภาคบังคับแต่งกายเรียบง่ายกำลังกินข้าวอยู่หลังร้านรีบวางจานข้าวแล้ววิ่งออกมาทักทายว่า "ต้องการอะไรคะ" ผมเลยถามว่า "มีทุเรียนแก่และสุกไหม" เด็กสาวรีบตอบทันทีว่า มีค่ะ ชอบลูกไหนคะ จะเจาะให้ดู แล้วผมก็ชี้ที่ทุเรียนลูกใหญ่ 2 ลูก ประมาณลูกละ 2-3 กก. เด็กสาวรีบใช้มีดเจาะเพื่อให้ผมดูเนื้อทันทีซึ่งผมดูท่าทางการใช้มีดเจาะเพื่อดูเนื้อของเธออย่างเก้ๆ กังๆ ทำให้ผมคิดว่าผมมาผิดร้านแล้ว แต่ในใจก็ลุ้นให้เธอสามารถเจาะได้โดยมีดไม่กระทบกับเนื้อทุเรียนและหนามทุเรียนไม่ทิ่มมือเธออย่างใจหายใจคว่ำ เธอใช้เวลาในการเจาะอยูประมาณ 2 นาที จึงเปิดเปลือกให้เราดูเนื้อได้ และพบว่าทุเรียนลูกที่เธอแกะ เนื้อแข็ง ไม่ตรงกับที่เราต้องการ ผมเลยบอกว่าขอดูลูกใหม่ แล้วเธอก็บอกว่าได้ค่ะ แล้วเธอก็รีบเลือกลูกใหม่ม่เจอะทันที ประมาณ 4 ลูก ซึ่งเธอก็ก็พยายามจะหาลูกที่ถูกใจเราที่สุดโดยไม่แสดงทีท่าว่า รำคราญและหงุดหงิด มีความเต็มใจที่จะบริการเราอย่างเต็มที่ จนทำให้ผมมีความรู้สึกละอายใจและเกรงใจที่ทำให้เธอต้องเจาะทุเรียนตั้งหลายลูก จึงตัดสินใจซื้อทุเรียนเธอ 2 ลูก พร้อมกับให้เธอแกะให้ เธอก็ลงมือแกะอย่างทุลักทุเลทันทีอย่างกระตือรือร้น ผมมองอยู่ข้างๆและคอยลุ้นเธอทุกครั้งที่เธอใช้มีดกรีดและแกะทุเรียน เพราะกลัวมีดและหนามทุเรียนจะบาดมือเธอ มีลูกนึงที่เธอใช้มีดเจาะลึกเกินไปทำให้เนื้อทุเรียนเสียและหายไป เธอก็รีบบอกด้วยรอยยิ้มว่า "หนูจะลดราคาให้ค่ะ" และสุดท้ายเธอก็แกะทุเรียนเสร็จและก็ลดราคาให้ 10 บาท พร้อมรอยยิ้มอย่างเต็มใจ ทำใหผมมีความรู้สึกว่าวันนี้ผมได้มาพบกับคนดีที่มีอาชีพหารายได้วันละไม่ถึง 500 บาทต่อวัน แต่เค้ามีจิตใจที่เปี่ยมด้วยการบริการ ยอมทิ้งจานข้าวที่กำลังกินอย่างอร่อยและไม่หงุดหงิดรำคราญกับการเลือกหาทุเรียนที่ถูกใจลูกค้าให้มากที่สุดโดยไม่คำนึงถึงความเสียหายที่เกิดกับตัวเองแต่มุ่งการบริการทีถูกใจลูกค้าเป็นหลัก อีกทั้งแสดงความรับผิดชอบกับความเสียหาบที่เกิดกับเนื้อทุเรียยนที่ชำรุดโดยการลดราคาให้อย่างเต็มใจ นับว่าสวนทางกับสภาพร้านเล็กๆ และฐานะของตัวผู้ขายที่ไม่ร่ำรวยมากนัก แต่มีความรับผิดชอบในงานและสินค้าของตยเองอย่างไม่เห็นแก่ตัวเลย ทำให้ผมนึกถึงหลักธรรมาภิบาลว่าด้วยเรื่่องการบริหาจัดการที่ดี ซึ่งคิดว่าเธอคงไม่มีความรู้เรื่องนี้มาก่อน แต่เธอทำไปด้วยคุณธรรมอันสูงส่งในจิตใจของเธอเอง ผมขอบอกตรงๆว่า ผมประทับใจมากจะจดจำไม่มีวันลืม และปาราวณาตัวว่าจะเป็นลูกค้าของเธอตลอดไป...