เด็กบ้านนอก

ชีวิตฉันในเด็ก แม้จะจำได้ไม่หมด แต่ฉันก็จำและไม่เคยลืมเลย  ที่บ้านนอกนั้นมีอะไรที่เด็กยุคสมัยนี้ไม่เคยได้สัมผัส บ้านฉันไม่มีไฟฟ้า ไม่มีทีวี นานๆจะมีรถยนต์ผ่านสักคัน ถนนก็ยังไม่ได้ราดยางมะตอย ตอนกลางคืนมืดมาก มีหิ่งห้อยบินเต็มเลย และมันหายไปเมื่อ 30 กว่าปีมาแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่ที่เชียงใหม่มีหิ่งห้อยด้วยบรรยากาศคล้ายกับบ้านนอกในอดีตเลยล่ะ ในบ้านใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าด หรูขึ้นมาหน่อยก็เป็นตะเกียงแก้ว ฉันมีหน้าที่เอาเศษผ้าเช็ดแก้วตะเกียงให้ใส แสงไฟจะได้สว่างๆ  เวลาจะเข้าห้องส้วมต้องเดินไปไกลจากตัวบ้านอยู่ในป่าหลังบ้านโน่นแน่ะ ส้วมไม่ได้ใช้น้ำหรอกนะ แฮะๆๆคิดเอาเองละกันว่าใช้อะไร บางวันเวลาอ่านหนังสือล้อมรอบตะเกียงพี่สาวก็จะเอาไม้บรรทัดเตรียมไว้ตีเพื่อบังคับพวกน้องๆให้อ่านหนังสือซึ่งมีฉันอยู่ด้วย ถ้าเป็นตะเกียงน้ำมันก๊าดก็จะมีการออกแบบทรงผมหน้าม้าทุกคืนอิอิอิ (ไฟไหม้ผม  แง้ก)   ในทุกๆวันฉันไปโรงเรียนกับพี่ๆอีก 4 คนเราห่อข้างไปกินที่โรงเรียนโดยเอาปิ่นโตไป อาหารกลางวันก็จะมีหลากหลายจันจำไม่ค่อยได้หรอก ส่วนใหญ่จะเป็นผัดผักต่างๆใส่หมู เอ...มีผักคะน้า ถั่วงอก ผักกาดดอง กะหล่ำปลี ฟักทอง แล้วก็มีกล้วยปิ้ง แตงไทย มะขามกวน นานๆก็จะได้กินไข่ ได้กินแคบหมู ปลากะป๋องสักที อร่อยมากๆๆๆๆๆ ส่วนขนมหวานกินน้ำอ้อยผสมข้าวเหนียวสุดยอดเลย และน้ำตาลปี๊ปอร่อยมั๋กๆๆๆๆ คุณครูคนหนึ่งชอบมากินอาหารกับพวกฉันด้วยนะ ฉันไม่อยากให้มากินด้วยเลยเพราะฉันกลัวไม่อิ่มนะสิ เวลาเดินไปโรงเรียนต้องใส่หมวกกะโหล่วไปด้วย เอาผ้ายางกันฝนไปด้วยถ้าฝนตกจะเปียกหมดเลย เวลาฝนตกผ้ายาง 1 ผืน บังฝนให้ฉันกับพวกพี่ๆทั้ง 5 คน พอถึงบ้านพวกเราก็เปียก ผ้ายางก็ขาด โดนด่าอีกเพราะไม่มีเงินซื้อผ้ายาง  เศร้าแต่สนุกสุดๆ