การใช้ชีวิตของคนเราล้วนมีหลายลักษณะ เมื่อวันหยุดเวียนมาถึงทุกคนต่างมีกิจกรรมเป็นของตนเองผมเชื่อว่าเป็นอย่างนั้น
ในช่วงการเปิดเทอมมาใหม่ ๆ การเตรียมตัวของคนในครอบครัวก็กุรีกุจออยู่กับเรื่องของลูกน้อย มักจะขาดสิ่งนั้นไปหามาให้หน่อยวันนี้เป็นวันลูกเสือต้องพิถีพิถันกว่าจะเข้าที่เข้าทางก็ทำเอาพ่อแม่เหงื่อตกไปเหมือนกัน
บังเอิญว่าในเทอมนี้ลูกชายทั้งสองคนเข้าเรียนในระดับชั้นประถมหมด ต้องแต่งลูกเสือแต่ดูแล้วเขาก็ชอบนะ ตื่นเต้นกับชุดลูกเสือใหม่ ๆ แม้ทานข้าวก็ต้องใส่หมวกลูกเสือว่าอย่านั้น อันว่าชีวิตคนเรานี้เติบโตเร็วไวเมื่อก่อนลูก ๆ พึ่งสอนหัดเดินแต่เดี๋ยวนี้เราเริ่มจะวิ่งไม่ทันพวกเขาซะแล้วละ
บางครั้งได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของพวกเขาด้วยละคือทุกครั้งที่นั่งหน้ารถเวลาผมถอยรถเข้าจอดลูกมักจะเปิดประตูมองข้างหลัง...พ่อ ๆ ถอยเลยครับ ๆ จะดูข้างหลังให้...คือเขาทำเหมือนผมเหลียวหลังแล้วขับถอยเข้าที่
ตอนนี้...ลูกทั้งสองก้าวหน้าไปอีกขั้นคือเข้ายึดพื้นที่เปิดคอม ฯ เล่นคอม ...
โอ้...เป็นเพราะผมเองชอบนั่งหน้าคอมแล้วขีด ๆ เขียน ๆ พิมพ์ ๆ ซึ่งการกระทำของพ่อแม่ดังกล่าวได้ผ่านสายตาการมองของลูก ๆ ตลอดเวลา ทำนองว่า...แน่แล้ว นี่คือพ่อแม่สอนด้วยการกระทำคือพิมพ์งาน ในคอม ฯ อยู่หน้าคอม ฯ พวกเด็ก ๆ เลยทำตามเอาอย่างเกิดลัทธิการเอาอย่างพ่อแม่ เลียนแบบพ่อแม่ แม้การเดินการยืน นั่ง ยิ้มหัวเราะ ล้วนได้รับการเรียนการสอนโดยพ่อแม่สอนลูกอย่างไม่รู้สึกตัวทั้งนั้นนะครับนี่ สมแล้วที่มีคำกล่าวว่า...คุณพ่อคุณแม่เป็นครูคนแรกของลูกนั้นแล...
