ถนนลาดยางเรียบ...คดโค้ง ถนนดินเลนขรุขระ...ลื่นไถล สายน้ำเชียวกราก...เรือลอย ประคองใจ...สนุกสุขสม
สงสัยว่าจะชอบอะไรที่เป็นสาย ๆ  เห็นว่าเป็นฤดูฝน  นึกถึงสายน้ำสายหมอกขึ้นมา  ถนนลาดยางราบเรียบแต่คดโค้ง  พาเราข้ามภูเขาผ่านอำเภอวังสะพุง  เลี้ยวออกซ้ายมุ่งสู่หล่มสัก  ลูกเล็กลูกน้อยสูง ๆ ต่ำ ๆ ซับซ้อนไปมา  ทว่าไกลออกไปป่าก็ไม่ทึบนัก  ยิ่งเห็นชัดว่าใกล้ถนนเปลี่ยนเป็นภูข้าวโพด  2  สายพันธุ์หลัก   ที่ปักป้ายชื่อบอกตามขอบไร่ชัดเจน  อืมมมม....กระบวนการเปลี่ยนป่าเหมือนไม่น่าตั้งใจ  แต่ไฉนไร่ข้าวโพดสัมพันธ์กับเส้นทางลาดยางที่เรากำลังมุ่งไป
ทะลุออกหล่มสักได้  หาของกินลือชื่อ  ขนมจีนนั่นเอง  เฉพาะราคาขนมจีนจานละ  20  บาท  ตักน้ำยาได้ไม่จำกัดทั้งปริมาณและชนิดตามชอบ  เติมผักตามใจ....มีให้ไม่จำกัด  ไข่ต้ม  หมูปิ้ง  คิดตังค์เพิ่ม  อิ่มทุกคนหารแล้วไม่ถึง  35  บาท  ใช้เงินเป็น.....น่าจะมีเงินเหลือเก็บไว้ใช้ยามแก่เฒ่าสบาย ๆ
หนทางขรุขระพิสูจน์ใจ  ไม่ใช่มือใหม่....แต่เป็นขับเคลื่อน  4  ล้อ  ดังนั้น  เจ้าของรถจงขับเองต่อไป  มิมีใครกล้าเปลี่ยนมือ  สายฝนช่วงเที่ยงรินเป็นสายปานกลาง  เพิ่มความน่าหวาดเสียวให้ถนนดินเลนลื่นไถล  แต่เราก็ปลอดภัยมาด้วยการช่วยกันดูทาง  ดูรถสวน  และห้ามชวน.....คนขับชมวิว
ชมแปลงปลูกกะหล่ำเพลิดเพลิน  กลับไปสงสัยไม่กล้ากิน  แม้ดินจะดี  ความชื้นตามธรรมชาติพอเหมาะ  แต่เมื่อภูทับเบิกเป็นแหล่งปลูกเพื่อคนไทยทั้งประเทศ  เท่าที่เห็นคนปลูกเดินแบกกระบอกฉีดรดตามแปลง  ไม่กล้ามองโลกในแง่ดีว่าเป็นน้ำหมักจากสะเดาเอาไว้รดฆ่าแมลง
 
ไม่ได้จองที่พัก  เพราะไปช่วงนักท่องเที่ยวน้อย  แวะถามไปเรื่อย ๆ  รวมทั้ง  สถานีอนามัยทับเบิก  มีห้องพักน่านอน  เราแค่ขอข้อมูลและเข้าห้องน้ำ...ขอบคุณนะคะ  สำหรับน้ำใจ  วันนี้ไม่ได้พัก  เพราะคณะอีกคันยังไม่ออกจากกรุงเทพ  และเป็นรถเก๋ง  หากมาถึงนี่มืดค่ำ...อันตรายเกินไป  นัดเจอกันที่เขาค้อปลอดภัยกว่า
กลับลงมาพื้นราบ  มุ่งสู่เส้นทางเข้าค้อ-เพชรบูรณ์  กม. 105  แวะชิมมอคค่าหอมกรุ่น  อืมมม....บรรยากาศดี  ภูเขาสวยอีกแล้ว  ไม้ดอกสดชื่น
ลัดเลาะรีสอร์ทนั้น  แวะเข้ารีสอร์ทนี้  มีบ้านตากอากาศแบ่งขาย   พาคุณนายมาลีเดินชม....ยังไม่พอใจ  เราก็ไม่พัก  ถึงเขาค้อทะเลหมอกรีสอร์ท  มีหมาน้อยต้อนรับ  บ้านปูนสีเหลืองสดใส....เราก็ไม่เลือก  ชอบบ้านไม้สไตล์คันทรี  เห็นแต่หลังคา  ต้องไต่ภูเขาไล่ระดับลงไป  ไฮไลต์อยู่ที่ระเบียงหลังบ้าน  มองลงไปในหุบเขาเห็นอ่างน้ำอยู่ไกล ๆ  ชอบใจหลังนี้...ใช่เลย  หลับฝันดีแน่นอน
ถูกใจมากมาย.....สายหมอกขาวใต้ราวระเบียง  อ้อยอิ่งนานพอ  ไต่บันไดขึ้นไปที่ห้องอาหาร  เตรียมการพร้อมพรั่ง  นั่งในระเบียงยื่นออกหน้าผา  อาหารเช้าแสนธรรมดา  ข้าวต้มหมู  ขนมปังปิ้งร้อน ๆ  กาแฟควันฉุย....แต่ที่คุยได้ คือ กินข้าวเช้าเคล้าสายหมอก 
ยังเย็นสบายเมื่อถึงหอสมุดนานาชาติเข้าค้อ  มีประวัติความเป็นมา  เหตุการณ์น่าสนใจให้ค้นคว้ามากมาย  ศิลปะวัฒนธรรมพื้นเมือง  งานไม้แกะสลัก  ที่สำคัญเป็นแหล่งพันธุ์ไม้หลากชนิด  ดึงดูดทั้งแมลง  แมงมุมและนางแบบ
ที่พระตำหนัก  มีจุดชมวิวสวยงาม  สุดลูกหูลูกตา  กลับลงมาที่เขาค้อกาแฟสด  จับจ่ายถูกใจของฝาก  งานฝีมือ  อาหารแห้ง  ผักสด  น้ำผลไม้จากโครงการหลวง  ห้องน้ำยอดเยี่ยมรับประกันโดยคุณพยาบาลก้อย  จากกระทรวงนนทบุรี  (เกี่ยวกันไหมนี่)  พร้อมพ่วงอีกตำแหน่ง  นางแบบมือธรรมชาติ  คือ ธรรมชาติยังไงก็ถ่ายภาพยังงั้น  ถึงอย่างไรก็ยังดีกว่า  2  หนุ่มข้างหลังนั่น  สิ่งแวดล้อมแบบใดจึงจะทำให้เขาสนใจได้หนอ
มาที่พิพิธภัณฑ์อาวุธและอนุสาวรีย์เขาค้อ  เป็นอนุสรณ์สถานสำหรับผู้วายชน  ที่สู้รบกับผู้ที่มีแนวคิดทางการเมืองต่างกัน  ส่วนหนึ่งก็คนไทยด้วยกัน  เรายังก้าวข้ามความต่าง  หันหน้าเข้าหาสามัคคี  อยู่ร่วม....เพื่ออยู่รอด
แต่นี่จะรอดไหมหนอ  ลงเรือลำเดียวกัน  สิริรวมอายุแล้ว....ไม่กล้าบอก  ยังดีมีน้องหมอสัตวแพทย์จบใหม่  2  คนเป็นตัวช่วย  ช่วยให้ค่าเฉลี่ยอายุไม่สูงเกินไป 
ถึงกระนั้น  คนที่ใจเกินร้อย  สนุกเกินคาด  คุณนายมาลี  วัย  62  ปี.....เราไม่ได้มาน้ำเข็กกันบ่อย ๆ นะ (ยังไม่หายเหนื่อยดี)  พรุ่งนี้แม่จะล่องแก่งอีกรอบ  ใครจะไปกับแม่บ้าง ?....