เรื่องราวบางเรื่อง เหตุการณ์บางอย่างที่มันสะเทือนขวัญ เราได้ยินจากข่าวเราก็แค่พูดว่า น่าสงสาร หรือคนทำช่างโหดร้าย หรือป่าเถือนเหลือเกิน กล้าทำได้ยังงัย แต่เมื่อเรื่องราวร้ายๆ เหล่านั้น เกิดขึ้นในชุมชนของเรา เกิดขึ้นกับคนใกล้ตัว เราอึ้ง อึ้งจนพูดไม่ออก
น้องสาวดิฉัน พึ่งเรียนจบ เป็นอาจารย์อยู่ วิทยาลัยเทคนิคฯ ด้วยความที่แม่อยากให้ลูกกลับบ้าน มาอยู่ด้วย น้องก็เลยต้องลาออก กลับมาเป็นคุณครูที่บ้าน มาทำงานได้ 4 วัน ก็เกิดเหตุไม่ดีไม่งามกับนักเรียนในโรงเรียน (เด็กถูกข่มขืนแล้วถูกฆ่าอำพรางศพ) ในฐานะที่เป็นครูในโรงเรียนต้องร่วมกันรับผิดชอบ และอะไรอีกหลายๆอย่างมากมาย ซึ่งล้วนแต่น่าปวดหัวและ เศร้าสลดทั้งสิ้น
คุณครู นักเรียน ประชาชน เสียขวัญกันมาก แต่ในฐานะที่เป็นครู ก็โดนประชาชนต่อว่าต่างๆมากมาย น้องสาวดิฉันตกใจมาก เสียขวัญ แต่คนที่กลุ้มหนักมาก ผวามากไปกว่า คือ คุณแม่ดิฉันเอง กลัว วิตกกังวล มากไปกว่าลูกสาว กลัวไปทุกเรื่อง ทุกคนที่บ้านนอนไม่หลับ โทรศัพท์หากันแทบทั้งวัน เหตุการณ์ร้ายๆ นี้เกิดเมื่อวันอังคารที่ผ่านมานี้เอง
วันแม่ปีนี้ คนในครอบครัวเรา คงจดจำไปอีกนานแสนนาน
ขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัวและคุณแม่ของคุณกัลยานะครับ อีกไม่นานเมฆหมอกก็คงจะผ่านไป วันที่สดใสจะเข้ามาแทน
ขอบคุณทุกท่านๆ นะคะ ขอบคุณอย่างยิ่งในไมตรีจิตที่ให้มา ถึงแม้ว่าเราจะไม่เคยพบหน้ากันก็ตาม