เก็บใจรักษา

เก็บใจรักษา

จิตที่รักษาดีแล้วย่อมนำความสุขมาให้

มนุษย์ที่มีความสุข มิใช่อยากเป็นดั่งโลกหรือให้โลกเป็นดั่งที่อยากจะให้เป็น คงหากเป็นเพียงแต่ได้รู้เท่าทันโลกดั่งที่โลกเป็น หมายความได้ว่า สิ่งต่างๆล้วนขึ้นอยู่กับจิตใจของผู้มอง พินิจโลก และชีวิตของผู้อื่น และสรรพสิ่งอย่างไร

มนุษย์เราคงใช้ชีวิตที่เป็นทุกข์ และหมดอาลัยชีวิตไปกับการมองชีวิตที่หดหู่หรือเศร้าสร้อย ของความคาดหวังอันเกิดจากสิ่งที่ผู้อื่นจะทำให้ต่อเราเป็นสำคัญ   เพราะมีแต่มนุษย์เท่านั้นกระมั่งที่เปรียบมนุษย์ต่อมนุษย์ด้วยกัน

 

คงมีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่จะพยายามจะเอาใจของตนฝากไว้กับสิ่งอื่นที่จะให้เกิดต่อตนอย่างไร

 

สายฝนแห่งความทุกข์จึงรดลงสู่จิตใจของตนเสมอ ?????หรือไม่

 

จิตที่รักษาดีแล้วย่อมนำความสุขมาให้

การรักษาจิตจึงมีหลากหลายวิธี หากแต่การที่จิตที่ต้องบ่มเพาะด้วย เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา เข้าใจสรรพสิ่งดั่งที่เป็น มิใช่มุ่งหวังใจจะให้เป็น สิ่งต่างๆเป็นไปตามเหตุปัจจัย ตามความเป็นจริง มิใช่ไม่ทำอะไรเลย เพียงแต่พอใจเท่าที่มี ยินดีกับสิ่งที่ได้ คงหมายความว่า สันโดษ ในทางจิตใจคงจะสามารถเป็นเบื้องต้นในการใช้วางใจได้พอดีกับสิ่งต่างได้บ้างมากน้อยตามสมควรแก่ฐานะ

ธรรมะนิทรา

เมตตาจิต