การฝึกฝนเป็นเรื่องที่สำคัญ

วันนี้ครูสุได้สอนนักเรียนชั้นป.1 เกี่ยวกับ การนับเลขจำนวน 6-10 ซึ่งก็เหมือนเดิม เด็กชายเจ ซึ่งเป็นนักเรียนชนเผ่า ที่เพิ่งมาเรียนป.1 ครั้งแรก(ไม่มีการผ่านอนุบาลมาก่อนเลย) นับเลขไม่ได้ เขียนไม่ได้ พูดก็คงจะไม่ได้ เพราะได้แค่พยักหน้ากับส่ายหัว 

 

มีแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์เรื่องการการนับรูปภาพแล้ววงกลมตัวเลข ครูสุก็ถามนักเรียนทั้งห้องให้ช่วยกันนับ ด้วยการถามว่า มีปลากี่ตัว ถ้าเด็กหัวไวก็จะตอบเลย แต่ถ้าเด็กช้าก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ครูสุก็บอกกับเด็กว่า แน่ใจเหรอ ครูว่าช่วยกันนับดีไหม เด็กก็นับตัวปลากัน ทันใดนั้นครูสุก็ได้ยินเสียงของนักเรียนคนหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของเด็กชายเจนั่นเอง ... เด็กชายเจนับเสียงดังขึ้นมาทันที แต่พอครูสุเดินเข้ามาใกล้ก็หยุด คงจะอายครูล่ะมัง เพราะว่าคงพูดวันแรก ซึ่งทำให้รู้ครูสุดีใจมาก เพราะคิดว่าเด็กชายเจคงจะไม่พูดอีกแล้ว

 

และอีกอย่างหนึ่งที่ประทับใจเด็กชายเจ คือเวลาเดินไปดูนักเรียนแต่ละคน โดยเฉพาะที่เล็งไว้ว่าไม่เข้าใจ ถ้าเดินผ่านเด็กชายเจปุ๊บ เด็กชายเจจะใช้มือแตะ ๆ เหมือนกับบอกว่าอย่าเพิ่งไป มาสอนก่อน ประมาณนี้ แต่เด็กจะไม่พูดอะไร คงจะพูดหรือถามไม่เป็น แต่ถือว่าเป็นพัฒนาการที่ดีของนักเรียนที่ครูสุประทับใจและอยากเล่าแบ่งปันกันน่ะครับ