.....ครั้งเมื่อเป็นครูอยู่ดินแดนห่างไกลบ้าน...

....โรงเรียนดั่งเดิมของครูปอ..ดูแลนักเรียนอยู่ 3 กลุ่ม  ได้แก่  กลุ่มไทยเชื้อสายลาว  ไทยเชื้อสายเขมร และไทยส่วย.....และทำให้เกิดคำใหม่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน  คำนั้นก็คือ

...........ยาสั่ง.................

...พวกเรา(ครูต่างถิ่น มีทั้งเหนือ กลางก็คือครูปอนี่แหละ..และใต้)  ได้รับคำตักเตือนอยู่เสมอ  จนจะทำให้ประสาทหลอนคือ...อย่ากินของสุ่มสี่สุ่มห้า..ใครให้อะไรอย่ากิน  ได้อะไรมาอย่ากิน  จะกินอะไรให้ระวัง...เพราะ...ยาสั่งแรง..ยาสั่งสามารถทำให้คนเป็นบ้า เป็นบอ เสียสติ  ปวดท้อง..เจ็บป่วย ฯลฯ....โดยไม่ทราบสาเหตุ..รักษาหมอสมัยใหม่ไม่หาย....

...เอาละซี..พี่ ๆ ครูจากถิ่นต่าง ๆ ต่างก็หวาดกลัว..ยาสั่ง...โดยเฉพาะคำเตือนของพิ่ใหญ่ที่เราเรียกว่าพี่คัม..(คัมภีรพจน์...ปัจจุบันเป็นศึกษานิเทศก์ศรีสะเกษเขต 3) ที่เตือนนักเตือนหนา...แต่ก็มีทางแก้นะ...ต้องนำอาหารลอดหว่างขาก่อนแล้วค่อยกิน  จะทำให้เวทย์มนต์เสื่อมหมด..เพราะเวทย์มนต์ทั้งหลายกลัวการลอดใต้หว่างขาผู้หญิง.....

.......เป็นเรื่องเลยค่ะ  คราวนี่ไม่ว่าจะได้อาหารอะไรมา...ต้องนำมาลอดใต้หว่างขาก่อน...โอ้...อาหารทั้งหลายทั้งปวงที่แสนจะน่ารับประทาน...พอลอดหว่างขาเพื่อให้คลายเวทย์มนต์เท่านั้นแหละค่ะ...ความอร่อยหายไปครึ่งหนึ่งเลย..สำหรับครูปอนั้น..เรียกได้ว่า..รับประทานแทบไม่ลงเอาเสียเลย...และที่นั่นก็หาอาหารรับประทานยากมาก ๆเสียด้วย  จึงจำต้องรับประทานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

.......ครูปอเซ็งกับยาสั่งมาก..ก็เมืองนนท์บ้านครูปอ..ไม่มียาสั่งนี่นา...

...ครูปอจึงหาวิธีต่อรองกับสมาชิกในบ้านพัก...เอาเป็นว่านำผ้านุ่งมาจับกันคนละข้างแล้วลากผ่านอาหารไปประมาณว่าเราเดินข้ามได้ไหม...ทุกคนตกลงตามที่ครูปอเสนอแต่มีข้อแม้ว่าต้องเป็นผ้านุ่งที่กำลังนุ่งอยู่ในปัจจุบัน  ...ครูปอตกลง...

...เฮ้อ...ค่อยรับประทานลงหน่อย...ถึงแม้ผ้านุ่งที่ใช้นุ่งไม่ได้ซักก็ยังดีกว่านำอาหารลอดใต้หว่างขาทุกมือ....

..............จนถึงวันนี้...ยาสั่ง...ยังประทับอยู่ในใจครูปอไม่รู้ลืม....ทั้ง ๆ ที่ไม่มีประสบการณ์ใด ๆ ..เลย  และไม่เคยรู้เลยว่ายาสั่งมีตัวตนหรือไม่......แต่ก็เล่นเอาแทบแย่แน่ะ...."ยาสั่ง"